Arsenaldan o'tmishga sayohat qiling oddiy muxlislar izidan
o'shanda arsenaling o'tganini eslab, bir oz yuragim qizarib ketdi... 1988-89-yilgi mavsum, birinchi divizionda g'alaba — olamni nazmnikiga olib kirib qo'ygani kabi edi. men o'sha vaqtda buxoroda kichik do'konimni ochib, televideniedan o'yinlarni ko'rar edim. vaqtni eslar ekan, qolaversam hammaning yuragi markaziy tribunada qichqirib turgandi, bu meni o'sha vaqtga qaytarsin...
o'sha chempionlikni eslaganimda, hammasining ichida eng uzoq vaqt yodimda qolgani shovqin edi. arsenal bilan birinchi divizionga qaytish — bu jamoaning o'zimizniki ekanligini eslatib turardi. endi esa, maysazorning tepasiga chiroqlar yoqilganda va olomonga "united we stand" aytilganda, o'sha kunlarni eslar edim. bu narsa son-sanoqsiz narsadan ustun turadi...
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
qani endi, sen qizarsangmi, tinch-tinch eshitib qolganingni eshit — men o'sha yilning avgustida buxoroning chekkasida yangi maktab qurilishi yonidagi bozorda edim, uni arsenaling o'yinini olovlab qabul qilishga tayyorgarliklar bilan quvonar edilar. televizorlar yo'q edi, faqat radio shovqinli eshittirishda xirillab, har golda olomonning "goooool!!!" qichqirig'ini eshitardim. o'sha paytda men ixtiyoriy yordamchi edi, toshqarindan ishlardim, lekin o'sha kunlarda bitta narsa muhim edi — arsenalimiz birinchi divizionga qaytib, bizga qandaydir azizlikni eslatib qo'ydi. biznikilar klass, akam, boshqa hech narsa yoʻқ — ularning hammasi oʻsha qichqiriqlar bilan o'tdi, men ularni hali ham eslayman...
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
mayli, butun bunday hikoyani eshitib men ham qizginaman. oʻsha kunlar oʻzini *oʻzini* koʻrsatar edi. qarshi jamoaning oʻrtasidagi oʻyinda, bir daqiqada, oʻyinchilarning hammasi bir guruh boʻlib toʻplanishardi, oramizda gap shundaki — bu ularning jamoasiga tegishli ekanligini hammaga bildirardi. "uning" oldiga bormaslik yoʻq edi, stadiondan chiqib ketganda ham, hammangiz qoʻlini koʻtarar edingiz va "arsenal" deganliklaringizni aytardingiz. mana shu yerda, shu tafsilotdan soʻng, qaysi tizim kelmasin, jamoa boʻlsa — faqat oʻzlikdek eʼzozlanar edi.
O'shanda stadionlar farq edi, endi esa bu yerda boshqa vaqtlar. O'shanda maysazorning tepasidagi chiroqlar yonardi va uning yorqinida o'zimizniki bo'lgandik — hozirgi esa "barcha qizillar" bilan to'la stadionlarni to'ldiradigan harakatlar bo'lmoqda. O'shanda jamoani bitta yurakdek qilib yurgan shovqin bor edi, endi esa boshqa narsalar: ijtimoiy tarmoqlardagi reklama va "global klublar" ohangi. Lekin yurak hali ham o'zi uchun uradi — faqat endi boshqa usulda.
O'shanda kapitanlar oyoqlar bilan gapirar edilar, endi esa boshqa qahramonlar bor. O'shanda miyaning ishida bo'lgan narsa endi boshqa yo'llar bilan keladi — lekin asosiy narsa o'zgarmayotganini eslasak, Arsenal tarixda o'zi uchun har doim mavjud bo'lgan yo'llarni topa olishiga ishonch hosil qiladi. Shu bilan birga, endi unchalik yo'q — xotiralar ham, stadionlardagi shovqin ham.
Ammo bizni bog'lab turadigan narsa hech qachon o'zgarmaydi: Arsenal — bu bizning jamiotimiz.
O'shanda stadionlar farq edi, endi esa bu yerda boshqa vaqtlar. O'shanda maysazorning tepasidagi chiroqlar yonardi va uning yorqinida o'zimizniki bo'lgandik — hozirgi esa "barcha qizillar" bilan to'la stadionlarni to'ldi…
Rostini aytsam, Qalbimizda1956 akam, endi chiroqlar yonmasa ham, qonimizdagi olov oʻchmaydi! Mayli-da, stadionlar oʻzgaribdi, qal’alar ham, lekin bir narsa — maysazorning tepasidagi shovqin hali ham mening qovurgʻalarimni titratadi, yaxshi-ku! 🔥 Men oʻsha kunlarni eslamanmi? Yoʻq, lekin otamdan eshitganman — Buxoro maydonlarida hamma "Arsenal" deganda qoʻllarini koʻtarar edi, chunki ularning oʻyinlari meni ham oʻz qoniga olishganday edi. Avtobuslar qanday kelar, televidenie qanday yoqilardi, hammasi oʻrtada, asosiy narsa — qalbimizdagi bayroqlar hali qoʻlga tushgunicha tursin! Demak, stadionlarning oʻzgarishi bilan bizni oʻzi bilan olib ketishadi, lekin oʻsha „bizniki“ tuyulish hali ham yoʻqolmagandek tuyiladi… yoki meni boshqa narsalar qiziqtiradi! 😱 Qanday deb oʻylaysiz, buni chempionlik bilan bogʻlamasdan — hayot davom etib, tariximizni oʻzgartirmasak ham, oʻzidaymiz?
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
E, men o'sha vaqtda Buxoroda bo'lganman, lekin hali tug'ilmagan edim 😂🤣. O'zimni tasavvur qildim — maysazorning tepasidagi chiroqlarni yoqib, "Arsenal! Arsenal!" degan qichqiriqlaringni eshitayotgandek boʻldim. Hatto qoʻlimni koʻtarib qichqirgandek boʻlishim mumkin, ammo ovozimni eshitib, jinnilar uylarini qamoqxona deb oʻylab qolmasinlar... 😂🍿
Kulgani keldim, umrga qoldim 🍿
O'zlaringizning o'sha yillaridan gapirasiz, menga esa boshqa narsa yodda — 2003-04: "The Invincibles". Chempionlar ligasi finalida "hammani kuyovchi" Arsenal, ammo mavsum oxirida chiziq ajib siljidi va mamlakatni yurishdi. To'pini Ouen bilan zo'rg'a tashkil qilishdi, kuzatuvimdek kichkina bo'shliq uchun klassik "value" tanlab, Manchester Uniteddan 10 ochko yuqorida turib ketdilar. O'shanda "o'tdi" yo'q edi — sofroq, alkogolsiz mehnat edi. Endi shu o'yinlarni endi gapirasizmi, yoki hali ham o'sha chempionlikni eslaganimda qizginamiz?
Katta koeffitsientdan value afzal 💸
Ochigʻini aytaman, oʻsha paytda men ham Buxoroda boʻlmasam-da, yigitlar bilan choʻmilishimdan keyin korzinkada sovuq pivoni ichar edim, radioda esa "The Gunners"ning golini eshitguncha butun qomatni sovet kiyimidagi olov qamrab olardi. Bu hammasi men uchun emas edi, Avstriya yoki Shveysariyadagi ofisda ham qandaydir "yangi formasini kiygan" Arsenalni koʻrganimda qoʻlimni koʻtarib qoqshayman — "klass" bundan boshqa narsaga boʻlinmasdi, tunda esa xalqning qoʻlida yonuvchi sigaretlarning uchi bilan birgalikda oʻtib ketar edi.
2003-04ni eslaymanmi? Endi esa "o'tdi" yoʻq, faqat "qanaqa klass" — 49 oʻyindan soʻng hech qachon undan voz kechmayman. Demak, bu yerda boshqa narsalar oʻzgarayotgan boʻlsada, oʻsha yurak urishni unutib boʻlmaydi, to'g'ri emasmi?
Chiziq siljiyapti — ushla.