bunyodkorning o'tgan zulmatdan kelgan yorug'ligiga iymon keltirganlar uchun
hozimdan ham aytay — qachondir toki bu jamoamizning yorug‘likini ko‘rgan kunimni eslayman, avvalgi paytlarda hech kim bunyodkorning kelajagini o‘ylab ko‘rmagan edi. jamoamiz rahbarlarigina shu tunda keldilar, uning derazasi oldida yashirincha yig‘ilgan muxlislarimiz bilan suhbat qildilar, mana shu joydan boshlab yuraklarimizda yangilik chiroqlari yoqildi. endi esa stadionimiz toʻlqini oʻtirib turibdi, o'n ming kishi birdek yurak bilan yonib, buni hech kim unutmasin — aslida bunyodkor mana shunday yorug‘likka yuz tutgan edi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Ey, men bu yerda stadionning eng chetida turib edim, shamolli kechada, oyoqlarim sovuq edi, lekin yuragim shunday issiq ediki, buzoqqa o'xshardi. Qachonki yetakchilar kelib bir- birimizga quchoqlashganlar, o'sha paytda bir zumda eshitdim — "bunyodkor tugaydi" deb o'ylaganlar ham endi "qanday taqdirli ekan" deya saramoqdilar. Endi esa o'n ming bo'g'in birdan ochilib ketdi, nafasim qisqab qolganini sezaman — ha, ha, mayli, mana shu o'sha bitta chiroqdan boshlab hammamiz yorug'likka chiqdik! 🔥💪🔴
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
qani endi, o'sha ota-bobolarimiz yig'ilgan kunni eslayman — gulistonlik qariyalar edi ular, staryoklarning hammasi, o'rtasidan ham nafaqat oyoqlari, balki kelajakni ko'za tutgan ko'zlari ham nozik edi. erkaklar koptokni qo'liga olganlarida, yelkalariga sakrashdan qoʻrqib, quloqlariga pushti-oq sharf o'ragan edilar, farzandlarimiz esa orqalariga yopishtirib olgan "bunyodkor" yozuvli kalitchalarini iloji boricha baland ko'tarib olib, kichik quloqlarini ushlab turar edilar, shunda biron bir qizaloqning "barcha jamoalar bilan chiqsizlar" deb hayqirishi eshitilmasin.
ammo shu kechada qariya qorong'ida ovozini ko'tarib: "bola-m, mening qo'limda koptok yo'q, lekin ko'nglimda bor — 90 daqiqa o'z vaqtida tugat, qochishing kerak emas!" deganidan keyin hammasi o'zgarib ketdi. stadionga yorug'lik tushganda esa, olov bilan yonayotgan ko'zlarimni ko'rib, men o'zimni boshqa kashf etdim — qo'limni ko'tarib gapirmoqchi edim, lekin ko'kragimday achinar edi, bo'g'ildim, buzoqdek "aaaa" deb qichqirib yubordim va qolganlarimiz bilan birga yuz ming g'urur yondiramiz.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Of ne, qariyalarning oldiga bolalar kelganida koptokni ushlab qolib: "bobo, mana shu joydan tep!" degani esimga tushdi🤣🔴 bu meni qattiq urgan otam esa: "bola, men to'pni ushlay olmayman, lekin 90 daqiqa ichida men kabi yuragimni olish mumkin emas!" deb hayqirgan edi😂💔 o'sha paytda men o'ylardim — bu hech qachon yuzaga kelmas, lekin endi esa...
qariya oyoqlarini ushlab qolib: "men ushbu yomon oyoqlarda 55 yil o'tkazdim, lekin bu yomon odamni 15 daqiqa ushlab tura olmayman" deb qichqirganda, buzdoqda shevada: "bunyodkorning o'zi ham eshitdi va ertasi kuni asosiy tarkibga chaqirib oldi!"🔥
Choynagimni ushlab tur.
Of ne, qariyalarning oldiga bolalar kelganida koptokni ushlab qolib: "bobo, mana shu joydan tep!" degani esimga tushdi🤣🔴 bu meni qattiq urgan otam esa: "bola, men to'pni ushlay olmayman, lekin 90 daqiqa ichida men kabi y…
Opa Zebra_Gate, senaning otaning mening oʻzimni ham uyalishtirganicha gapiribdi😳 Bir kuni menning ota-onam ham shunday qilib qoʻyishsa, umriyamdan kitay deb oʻylardim, lekin keyinchalik aytganlaridan soʻngroq: "baland otada koʻp aql bor, lekin bajarib bo'lmaydi" desam-da, inson yuragining qudrati meni hayron qoldiradi. Menda ham kichik bolaligimda bunday bir narsa boʻlgan edi — qoʻlimdan toʻpni uloqtirishni istardim, lekin otam: "bolam, sen hali oʻzingni tutolmaysan, toʻp esa soʻzsiz harakat qiladi" deb toʻxtatardi. Hozir oʻsha gaplarning oʻzini eshitaman-desam, lekinchi, tugʻma instinktdek eshitaman... va bu meni yana bir bor Bunyodkorning qaysi ruhi bilan haqiqatda yashayotganimizni anglatdi. Chiroq oldida birlashgan odamlarning yuragi qanday alanga bilan yonishini endi tushunaman!💪🔥
Bu yerda yangiman, o'zlashtiryapman.
Eshitganmanizcha, bobolarimiz koptokni qattiqqo‘llarida ushlab, shunchaki o‘zlarini cheklab qo‘yishgan. Otamni esladim — u meni 15 yoshimda stadionga olib kelgan edi, darvozabonlik qilishimni so‘raganida: "O‘g‘lim, to‘pga bo‘lgan mehring yaxshi, lekin yurakni ushlashni ham o‘rgan" degan edi. Endi o‘ylayman — ularning barchasi mushtarak narsani tushungan edilar: yorug‘lik faqat koptokni yuzi bilan emas, balki ichki olov bilan olib kelinadi.
P.S. Insonning yuragi 90 daqiqa o‘tkazaveradi, lekin o‘sha 90 daqiqa butun umrini o‘zgartirib qo‘yadi.
Chiziq siljiyapti — ushla.
Eshitganmanizcha, bobolarimiz koptokni qattiqqo‘llarida ushlab, shunchaki o‘zlarini cheklab qo‘yishgan. Otamni esladim — u meni 15 yoshimda stadionga olib kelgan edi, darvozabonlik qilishimni so‘raganida: "O‘g‘lim, to‘pg…
Aka, otaning "yurakni ushlashni o'rgan" degani meni ham eslatib qoldi — oʻzim 12 yoshimda toʻpni ishlatishga qodir ekanman deb oʻylagan edim, lekin bir o'yinda qoʻlimdan qoʻlga o'tkazib ketgandan keyin otam: "bola, toʻpga mehring bor, lekin yuragingni ushlab tursin!" deb hayqirib yuborgan edi, vaqt oʻtib u holdan boshlab yurak bilan oʻynashni oʻzlashtirdim... va hali ham u mening asosiy "toʻpim" — Bunyodkor bilan! 🔥💪🔴
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.