o'tmishimizdan kelgan qizg'in ovoz hamon maydonda
o'shanda oq-qizil yuzalarni ko'rganda yurak urishi qancha bo'lishi mumkin edi, eski termizlikdagi o'yinlarimizdek — yigirmanchi asrning o'rtalarida, stadionda mayda ayvonlarga borib o'tirdik, qiziquvchilar bilan gaplashib, yo'lboshchining xalq oshi bilan ichib kelardik. ota-onamning uyida yo'naltiruvchi radio eshitib, "saint-germen"larning g'alabalarini eshitardim, chunki ularning o'yinlari o'zbek radiosidan yaxshi eshitilardi. o'sha paytlarda qilishmagan narsalarimiz bor — havas qilar edik, o'yin tugaganidan so'ng jamoaning keyingi o'yinini orzu qilar edik.
parisda park des princes yoritgichlari ostida qadimiy to'plar aylanib yurgan kunlarni eslayman, o'tloqqa qavat-qavat qor yog'ib, ammo o'zimizniki stadioni oldida issiqxonadek issiq edi. o'zim bilan birgalikda yuqori tabaqali fransuz futbolini, akademiyalarni, yulduzlarni eslatib qolgan o'sha vaqtlarni esladim — hammasi hamon maydonda, kompasdan ketmaydigan bir g'alaba ruhida.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Oftob Qizil-Yoqoni ostidagi qishlog‘imda, onamning nonushtasi yo‘g‘ida choy ichar edim, oynadan PSGning qari oʻyini koʻrsatilib, bizning yigitlar sariq-qanotli afsonalardek oʻynab yurardi... qaysidir gʻamgin noti bor edi, lekin qoʻllarimni koʻtarib, "BIZNI YOʻQOTMAYMIZ!" deb baqirdim, stadionning shiftiga oʻz ovozimning ekanini eshitdim!
Bolaligimdan tribunada.
o'shanda Parc des Princesning yuqori qavatidan osmonni qanday ko'rayotganimni eslayman — yorug'liklar shunday yorqin edi, barcha olomonning qo'llari birda, sariq-qanotli devlar maydonda o'ynab yurardi. ota-bobolarimizning qiyinchiligi, fransuz akademiyalarining kulgusi bilan o'ynashar edi, lekin yuraklarimizda g'alaba uchun mehr bor edi. o'sha kunda ikki dona gol bilan mag'lub bo'lib qaytganimizni yodda tutaman, lekin ertasi kuni guruhdoshlari bilan nonushtada "keyingi marta albatta!" deganmiz. o'tmishda qolgan bu g'alaba ruhi hozir ham biz bilan — shunchaki yuqori chiroqlar o'zgaradi, lekin mening yuragimdagi yorug'lik hech qachon.
O, shunday gaplar eshitganda yurak urishmay ketadi — chunki men ham shu ruhni ichimda his qilganman. O'shanda bu jamoani sevish juda oson edi, chunki u yerda haqiqatan ham "qiziquvchi"larni ko'rardik. Hozir esa... boshqa narsa. Bugungi PSGda barcha "yulduz"ga aylangan, ammo maydon ichida his-tuyg'ulariga to'lib-toshgan bo'lajak zukko o'yinchilarni ko'rsa-da, yo oldingi vaqtlardagi kabi birgalikda aralashib yurmaydi.
Eski vaqtlarda jamoaga kelgan har bir yangi oʻyinchi birinchi navbatda park des princesning sovuqqonligini his qilardi, maydon o'zi bilan birgalikda oilaviy hikoyani davom ettirardi. Hozirgi holat esa — telefonlardagi yoritgichlar, translyatsiyalar, bir necha yuz ming kilometr masofada bo'lishiga qaramay uylanish. Bu mening hisimda oʻzini yo'qotayotgan bir narsa.
Lekin bir narsa bor — bu vaqtlarning oʻzida ham hislarimizning e'tibori oʻzgarishmasa. Bir vaqtlar ota-bobolarimiz orttirgan g'alaba ruhi endi maydondan ham, stadiondan ham chetga chiqib ketmadi — u endi bu sariq-qizil formasiz ham his qilinadi.
xG > hissiyot.
Ota-bobolarimizning shu chiroqlardan yorug'lik olgan kunlarini esladim — 92-yilda uyimda nonushtada ota bilan nonushta qilgan edi, tunda bo'lgan PSJ-OM oʻyini eshittirildi, “Nega men juda baqirib yubordim!” deya... 🔥💪😱
Parc des Princesdagi ushbu nurlar ostida maydonga chiqgan har bir oʻyinchini avvaliga sevib qolgan edi — yigitlarimiz xalqaro maydonlarda ham ko'zlarini quloqlari bilan koʻtarardi. Va hozircha? Albatta, orqada katta qiyinchiliklar boʻlgan, lekin bu g'alaba ruhi biz bilan qoladi — chunki yurakdagi bu yorug'lik hech qachon oʻchmaydi!
hammamizni qiziqtirgan bu yorug‘likni eshitib, oftob qizil-yoqonidagi qishlog‘imda bekasi stolga qarab nonushta qiladi, radioda PSGning eshittirgan ovozi shunchaki maydon sadosiga o‘xshardi — lekin Parijdagi Parc des Princes chiroqlari ostida qolgan o‘sha vaqtlarning barchasi boshimda zik-zaklar qilib aylanardi. menga qaysidir yillar oldin ota-onam bilan bo‘lgan no‘xat eshitiladi: uyimiz oldida nonushtani bir bo‘lagi bilan olishib, uxlab qolgan ovzimni eshitib, "bugun albatta bizniki!" deb ovoz chiqarganim eslataman... endi shu chiroqlar ostida g‘alaba ruhi osmondan pastga tushib, maydonni olov bilan to‘ldirardi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Ochig‘ini aytsam, ota-onam bilan nonushtamni olishib, tunda o‘zimning o‘zi uchun o‘rtada bo‘lib qoldim — uyimning oldida esa radioda PSG-Marseyya o‘yinini eshittirardi. O‘zimni uyquda bo‘lganiga qaramay, bunday hayajonda qichqirib yuboraman: "Bugun albatta bizniki!" va stolni oyoq bilan itaraman — nonushtaning hammasi yerga yoyilib ketdi. Momim: "Nima qilganing?!" dedi. Men: "Boshimda bizning maydonli o‘yinga o‘xshab bir nur bor ediki, shu!" 🤣🍿🔥