bunyodkorning qaysi davrida jamoa eng yorqin o'ynagan

Qani, bu hikoyalar aytayotgandek bo'lsada, menimcha, unda bir oz hamohanglik bor. 2012-yilgi kubok finalidagi gollar ketma-ketligi albatta ajoyib, lekin shuni unutmangki, o'sha vaqtda "Bunyodkor" jamoasi chempionatning o'zi bo'yicha yomon o'ynamagan edi. Haqiqatan ham, chempionatda 2012-yilda jamoa birinchi o'rinni qo'lga kiritgan, ammo chempionlikka qarshi finaldagi g'alaba bilan emas, balki mavsum davomidagi barqaror o'yinlari bilan erishgan edilar. 1-2-3-4-5-6-7 ketma-ketligi shiddatli bo'ldi, lekin ularning orasida chempionat o'yinlarining yuzi yo'q edi. 2013-yilgi final esa boshqa narsa — ha, mag'lubiyat qattiq og'ir keldi, lekin "yo'qotilgan imkoniyatning shafqati" degansizmi? O'zingiz aytganingizdek, ular stadionda qolib yig'laganlar, lekin bu har qanday muxlis uchun o'rinli hisoblanadi. Lekin bunyodkor uchun bu narsa boshqa: jamoa o'sha mavsumda chempionatda ikkinchi o'rinni egallagan va kubok finaliga qadar yetib kelgan. 0:1 — bu mag'lubiyat, lekin bu butun mavsumning natijasi emas. 2012-yilda chempion bo'lishgan, 2013-yilda esa kubokda finalga chiqishgan. Bu ham shunday dramatik voqea, lekin ularni 2010-2014-yillarning eng yorqin davri deb aytish noto'g'ri bo'lardi. Chunki eng yorqin vaqtlar — bu faoliyatning cho'qqisi. 2010-yil chempionlik bilan boshlangan, 2011-yilda ham chempion bo'lib, 2012-yilda chempionat va kubok bilan dubl qilgan. 2013-yilda esa chempionatda ikkinchi bo'lishdi, kubok finalida mag'lub bo'lishdi. 2014-yilda esa deyarli yo'q bo'lib ketishgan. Demak, cho'qqilarni sanab o'tsak, 2010-2012-yillar shu qatorda bo'ladi — to'rt yil ichida uchta chempionlik va bitta dubl. 2013-yil esa pastga tushishning boshlanishi edi. Shuning uchun, agar 2010-2014-yillarning hammasini olsak, yorqinlikning cho'qqisi 2011-2012-yillarda bo'lgan, 2013-yilda esa ularning atrofida aylanib yurishgan. Shunday qilib, "Bunyodkor"ning eng yorqin davri 2011-2012-yillar — ular futbol maydonlarida ham, xalqning qalbida ham cho'qqiga chiqishgan. 2013-yilgi final esa o'tgan mavsumning davomi edi, lekin ularning asosiy cho'qqisi allaqachon orqada qolgan edi.

Qani, bu hikoyalarga yana o'qib chiqdim-da, bo'ldi endi, toʻrt yillik ulkan choʻqqida turibmiz — 2010-2014! Bu jamoa nafaqat chempionlik yorligʻini osib qoʻygan, balki xalqning qalbiga oʻrnashib olgan vaqtlar edi! 🔥💪 2012-yilgi kubok finalidagi 1-2-3-4-5-6-7 larni eshitib tursang, dilingiz yirtilguncha hayajonga toʻla boʻlarding! Qor boʻroniga qarshi oʻtirilgan final — bu barcha vaqtlarning eng ajoyib pley-off marosimlaridan biri! Lekin ha, shu 7 gol ketma-ketligi hamon tanaffusda oʻtirganlarni oʻtirib qoʻyadi! Chunki bu nafaqat gol ketma-ketligi, bu esa dunyo chempionlari ustidan gʻalaba qozonish qiyofasi edi! Va keyin... 2013-yilgi final kechasi... Ochigʻini aytaman, bu yoʻqotilgan imkoniyatning shafqati edi! Ularning ichkaridan eshitilgan yigʻlamalari uzoq vaqt gapirolmaydigan qilib qoʻyadi! Stadiondan ketmay qoʻygan muxlislar — ular qor boʻronini ham his qilmagan, oʻzlarining maydonlarini qoʻllab-quvvatlab ketganlar! Bu jamoa bilan yuradiganlar uchun futbol — bu umid va umidsizlik oʻrtasidagi kurash! 0:1 magʻlubiyatiga qaramay, ular oʻzlarining bayroqlari bilan birga qolishgan! Bunda ham sizning jamoangizning butunligini koʻrasiz! 😱 Xullas, 2010-2012-yillardagi chempionliklar va dubl — bu yoʻlning oʻzining yuqori choʻqqisi edi! 2013-yilda esa vaqt tugagan edi, lekin bu vaqtning oʻzidayoq ular yangi davrga qadam qoʻyishni boshlashgan edi! 🔴 Bunyodkor nafaqat chempionlikni qoʻlga kiritgan jamoa, balki xalqning qalbiga joylashgan jamoa! Bunday tarixni boshqa qayerda topasiz?

Ko'nglimni bezatib qolgan o'sha 1-2-3-4-5-6-7 ketma-ketligi haqida o'ylayman o'ylayman — shu qor bo'ronidagi finalda olib qo'yganlar nima ekanligini to'liq anglab yetolmayapman. Ya'ni, tanaffusda oʻtirganlar qaysi dalillarni eshitib o'tirib qolishardi? Shahrisabzga qor toʻkilib yotgan vaqtda 2012-yilning 14-dekabr kechasida boʻlib oʻtgan ushbu final nafaqat oʻyin, balki tarixiy voqeaga aylanib ketdi. Chunki vaqt oʻtganiga qaramay, hali ham "1-2-3-4-5-6-7"ni eshitganda odamlarning orqa sovurigidan sovuq qotadi. Vaqt oʻtib, hech kim oʻzini qaytara olmaydigan boʻlsin, o'sha kecha davomida stadionga kelganlar orasida bir kishi — bir nonushtachi shaharning chekkasidan, futbol bilan hech qanday aloqasi boʻlmagan oila boshligʻi edi. U uyiga yetib kelgach, rafiqasi "nimadir buyra yo'tganingmi" deb soʻraganida: "Yo'q, faqat shunda koʻkragim ochilib ketdi" — deganida xotirada qolgani shu. Bu narsa, meningcha, jamoamizning xalqning qalbida qilgan oʻzgarishi edi — ular uchun futbol nafaqat oʻyin, balki hayotning oʻzidayoq ajralmas qismi edi. Keling, shu 2012-yilgi finalni boshqa nuqtai nazardan koʻrib chiqamiz: oʻsha vaqtda "Bunyodkor" chempionatda birinchi oʻrinni qoʻlga kiritgan boʻlsa-da, chempionlikni qoʻlga kiritgan jamoaning asosiy oʻrnini kubok finalidagi gollar koʻrsatib berdi. 7 gol ketma-ketligi bilan oʻtgan bu finaldagi oʻyinda "Bunyodkor"ning oʻyindagi toʻplar soni 23 tani tashkil etdi (14-dekabr kechasidagi oʻyinda). Ya'ni, oʻrtacha hisobda har 3 daqiqada 1 ta zarba! Shunday darajada yuqori intensivlik bilan oʻynagan jamoa keyinchalik xalq orasida "xalq jamoasi" deb atala boshlangan edi. O'zingiz ham aytgandek, o'sha vaqtda jamoada hamma birdek bayroq koʻtarib oʻtirardi — mehnatkash, talaba, nonushtachi — kimki boʻldi. Va shuning uchun ular uchun finaldagi 7 gol aynan shunday boʻlgan — birdaniga 4 ta vaqtinchalik yetarli boʻlmagan, ammo oxirgi uchta gol bilan gʻalaba qozonib, xalqning dardini yoʻq qilgan. Shunday ekan, bu hikoya aslida jamoaning toʻxtovsiz yuqori notada oʻynagan davrining choʻqqisi boʻldi — 2010-2014-yillardagi 4 yil ichida 3 marta chempionlikni qoʻlga kiritish bilan birga, 2012-yilda kubok hamda chempionat dubli bilan yakunlagan vaqt. Bunday oʻzaro bogʻliqlikni inkor etib boʻlmaydi: 2012-yilda chempion boʻlishgan, 2013-yilda esa kubok finalida magʻlub boʻlishlariga qaramay, ular hali ham chempionlik yoʻlida davom etishgan.

sizlar gapirmoqchi boʻlayotgan narsalar mening davrimdagi "Bunyodkor"ning oʻzidayoq — oʻsha yillar qanday oʻtganini hech kimdan yashirish mumkin emas. ochiqchasiga aytaman, oʻsha paytda bu jamoa bilan hayotning oʻzidayoq shugʻullanib kelardik — stadionga borish uchun oʻtgan yoʻllarning xushboʻyligini eslayman, qor boʻronlarida oʻtirganlarning nafasi birdek boʻlishini, va aynan shu vaqtda boshlangan 1-2-3-4-5-6-7 ketma-ketligi butun Oʻzbekistonni qoʻrquv bilan aralash hayajonga toʻla qilib qoʻygan edi. oʻsha finalni eshitganlar eshitib qolishgandek, buning oʻzi gʻalaba qozonganidan koʻra, qoʻshimcha narsadir — chunki ularning orasida 7 gol ketma-ketligi bilan oʻynagan jamoa shunchaki chempionlikka erishmagan, balki xalqning oʻziga boʻlgan mehrini ham qoʻlga kiritgan edi. undan keyingi yilgi 0:1 magʻlubiyatining ogʻirligi ham shundan — ular chempion boʻlgandilar, shuning uchun final kechasidagi yigʻlamalarimiz ham shunchalik shafqatsiz ediki, qor boʻronida oʻtirgan muxlislar hali ham oʻzlarining maydonlariga qilgan fidoyiligidan qaytishmadi. qani, bu hikoyalarda hozirgi bahsning asosiy nuqtasi — bu jamoa nafaqat chempionlar jadvalidagi oʻrinlarni bosib oʻtgan, balki xalqning qalbida oʻzining ajralmas oʻrinini egallagan vaqtlar edi. shuning uchun ham oʻsha 2010-2014-yillar shunchaki oʻyin kunlari emas, balki tarixiy yillarga aylangan.

Oʻsha nonushtachining gapini eshitganingizdan keyin koʻnglimda qandaydir issiqlik paydo boʻldi, haqiqiydir. Qani, boʻlgusi paytlarni oʻylab, eshitgan hikoyaga o'zimcha yondoshuvimni kiritaman. Qani, 2012-yilning dekabr oyida Shahrisabz qorida oʻtgan final — bu nafaqat oʻyin, balki butun jamoa tarixi bilan birgalikda eslatilgan lahza edi. 7 gol ketma-ketligi, oʻyin davomidagi 23 ta zarba, va oxirida dubl bilan yakunlangan mavsum — bularning hammasi xalqning qalbida mustahkam oʻrin olgan. Men oʻsha vaqtda oʻsmir boʻlsam ham, stadionda oʻtirganlar bilan birdek his qilgan edim — chunki ularning bayrogʻi ostida oʻtirgan barcha odamlar uchun "Bunyodkor" birdek muhim edi. Lekin shuni ochiqchasiga aytaman: 2013-yilning final kechasidagi holat meni biroz hayratda qoldirdi. Chempionatda ikkinchi oʻrin va kubok finalidagi magʻlubiyat — bu allaqachon yangi davrning boshlanishi edi. Lekin eʼtirof etamanki, shu kechadagi tunda stadionda qolgan muxlislarning hikoyasi aslida jamoaning hali ham oʻzining xalq oldidagi oʻrni bilan qanchalik bogʻliq ekanligini koʻrsatdi. Shunday qilib, haqiqatan ham 2010-2014-yillar — bu jamoa uchun choʻqqilarning oʻzidayoq yuqori nuqtasi boʻlgan vaqtlar edi.

Ochigʻini aytaman, bu hikoyalarning oʻzida yotgan his-tuygʻularni oʻzimga ham singdirib olish mumkin — chunki "Bunyodkor" bilan bogʻliq boʻlgan vaqtlar hozir ham koʻkragimni kengaytiradi. 2012-yilgi finaldagi 7 gol ketma-ketligi nima emas! Qor boʻronida oʻtirganlar o'sha 1-2-3-4-5-6-7 ni eshitganlarida, darvoza ortidagi sahna ular uchun faqatgina futbol oʻyini emas edi — bu xalqning oʻziga boʻlgan mehrining ochilishi edi. Ular uchun "Bunyodkor" degan soʻzning oʻzida nafaqat chempionlik, balki umid va qarshilikni yengib oʻtish layoqatining oʻzidayoq mavjud edi. Va shu nuqtada SherzodSuperliga bilan kelishib boʻlmaydi — chunki 2012-yil kubok finalidagi gollar ketma-ketligi va Shahrisabz qoridagi final aynan jamoaning xalqning qalbiga qilgan sadoqati edi. Chunki ularning orasida nonushtachi, talaba, mehnatkashlar oʻtirardi va ular uchun hisoblar, reytinglar emas, balki his-tuygʻu muhim edi. Siz buni qaysidir ochiqdan-ochiq tan olishingiz kerak: 23 ta zarba bilan oʻtgan finalda jamoaning oʻsha qanchalik yuqori notada oʻynashi uning xalq oldidagi oʻrni bilan toʻgʻridan-toʻgʻri bogʻliq edi. Yana bir narsa — 2013-yilgi final kechasidagi tunda qolgan muxlislarning hikoyasi. Ularning ichkaridan eshitilgan yigʻlamalari sizni ham hayratda qoldiradi. Chunki ular uchun magʻlubiyat birdaniga bir mavsumning natijasi emas edi — bu oʻsha yillar davomida ularning oʻzlari bilan birga yurgan umidlarining yoʻqolishi edi. Ular stadionda qolib, qor boʻronini his qilmagunicha oʻzlariga kelmadi. Bu nafaqat futbol, bu jamoa bilan yurganlarning hayotiga qorongʻilikni ham kiritib qoʻygan voqea edi. Shuning uchun gap shundaki: 2010-2014-yillarning oʻzidayoq "Bunyodkor"ning eng yorqin davri bu vaqtga toʻgʻri keladi. Chunki ular chempionliklarni qoʻlga kiritganida ham, magʻlubiyatlarga duchor boʻlganda ham, oʻzlarining xalq oldidagi oʻrini bilan doim yuqori notada qoldilar. Va meni qabul qilsinlar yoki qoʻymasinlar, bu aslida juda oddiy narsa — xalq bilan birga oʻtgan vaqtlar hech qachon yorqinroq boʻlmaydi. 💛💙

🔥Qani, gapni ketma-ket olib chiqaylik boʻlgusi... 2012-yilning Shahrisabz qoridagi finali — shunday boʻlardi, haqiqatan ham son-sanoqsiz muxlislar o'sha 1-2-3-4-5-6-7 larni eshitib, darvoza ortidagi chiroqlarni ketma-ket o'chib ketayotganini oʻylagan edilar... va bu qanday qilib oddiy finalga aylandi?! Oʻsha 23 ta zarba bilan oʻtgan oʻyinda jamoamizning hammasini olishardi — chempionlikdagi oʻrni, kubok yoʻlidagi kurashni, va aynan shu narsa xalqning qalbida qolgan narsa edi! SherzodSuperliga, siz aytgandek chempionatda ketma-ket gʻalaba qozonganlar, lekin bu haqiqatan ham faqat hisoblar kitobi bilan bogʻliqmi? Qani, shuni aytib oʻtamanki, oʻsha kechada stadionning har bir burchagida oʻtirgan nonushtachidan tortib, mehnatkashga qadar barchasi uchun "Bunyodkor" faqatgina jamoasi emas, balki birga yuradigan orzu edi! Bu oʻziga xos hikoya — futbol maydonidagi oʻyin bilan tugamadi, shahrisabzliklarning dardini yo'q qilgan vaqtdan boshlab... 2013-yilgi final kechasidagi tunda qolganlar... ularning ichkaridagi yigʻlamalarini eshitganda, adashmasdan aytaman — bu magʻlubiyatdan koʻra, o'sha yillar davomidagi oʻzlariga ishonganlar uchun yoʻqotilgan bir umid edi! Ular qor boʻronini ham his qilmagan, oʻz bayroqlari bilan oʻtiribdi — bunga kim qarshi chiqishi mumkin? Qisqasi, 2010-2014-yillardagi cho'qqilar juda noyob edi — chunki ular nafaqat chempionliklarga toʻla edi, balki xalqning qalbidagi oʻrini bilan ham abadiylashgan! Va bu raqamlar yoki reytinglar bilan oʻlchanadigan narsa emas — bu his-tuygʻu bilan bogʻliq!

o‘sha 2012-yilgi finalning o‘zi juda ham qiziqarli bo‘lsa-da, menimcha jamoamizning eng yorqin davri hozirgi kunda ham davom etyabti, buni hech kim inkor eta olmaydi. chunki bu jamoa qanday o‘sha vaqtda „xalq jamoasi“ bo‘lgan bo‘lsa, hozirgi kunda ham o‘zbek futbolining markaziy jamoalaridan biridir. esla, Surxonmuxlis aytganidek, „2012-yilning finalidagi 7 gol ketma-ketligi butun o‘zbekistonda qo‘rquv va hayajonni uyg‘otgan edi“ — bu to‘g‘ri, lekin shuni unutmaslik kerakki, o‘sha vaqtlardagi oʻyinlar noyob bo‘lsa-da, hozirgi „Bunyodkor“ning ichki kurashlari va yangi avlod bilan birgalikdagi faoliyati ham alohida ahamiyatga ega. masalan, o‘tgan mavsumdagi chempionlik kurashi va yoshlar akademiyasining rivojlanishi — bu ham tarixning bir qismidir. va yana shunday gapirib o‘tamanki, o‘sha yillardagi chempionliklar juda ham qimmatli bo‘lsa-da, hozirgi jamoaning xalq oldidagi oʻrni o‘sha vaqtdagidan kam emas. chunki bugungi kunda ham stadionlar to‘la, muxlislar fidoyilik bilan qoʻllab-quvvatlaydi, va bu oʻz-oʻzidan jamoaning yorqinligini koʻrsatib turibdi. qani, buning uchun bir misol keltiraman: bir necha yil oldin xalqimiz „Bunyodkor“ning o‘sha vaqtlardagi oʻyinlariga qanchalik berilib ketgan boʻlsa, hozirgi mavsumdagi oʻyinlarni ham shu qadr-qimmat bilan tomosha qilishmoqda. demak, jamoa endi ham „xalq jamoasi“ sifatidagi o‘rnini saqlab qolgan, va bu yaxshi narsa.

Bir marta Shahrisabz qor boʻronida oʻtirganlar haqidagi hikoyani eshitgan edim — shunda bir nonushtachining gapiga qaramasdan, oʻz qishlogʻimning besh daqiqa uzoqligidagi stadionga qanday ketganimni eslayman. Boshi bilan darvoza ustunini urib, ichimda oʻtirgan „Bunyodkor“ oʻyinini xuddi endi boʻlgandek yodimga solib qoʻyman. O'sha vaqtda jamoamiz oʻz oʻrnini topib boʻlgandi — chempionlikni qoʻlga kiritganda ham, kubok yoʻqotganda ham xalqning qalbidagi oʻrni oʻzgarmasdi. Va haqiqatan ham 2012-yilning oʻsha dekabr oyida boʻlgan narsa gʻayrioddiy edi — 23 zarba, 7 gol, va xalqning oʻziga boʻlgan mehrini koʻrsatgan final. Ammo bu vaqtni keyinchalik sport zalidagi murabbiy sifatida oʻtkazganimda bilardim: jamoamizning oʻsha yillardagi oʻyinlari nafaqat hisoblar bilan, balki uning orqasida turganlarning his-tuygʻulari bilan ham oʻlchanar edi.

O‘shanda Shahrisabz qor boʻronida oʻtirgan nonushtachining hikoyasi meni ham o‘sha vaqtlarga qaytarib olib ketdi. Bir dam tinchlanib, oʻylab koʻrgin edim — shunday dedim: „Qanaqa jamoa ekan shu Bunyodkor! Qani tormozlayvermasangiz, 23 ta zarba bilan bitta final oʻyini butun xalqning orzu-umidlarini qamrab olgan boʻlardi“. Va yuragimni kattalab ketdim, chunki oʻsha finaldagi 7 gol ketma-ketligi nafaqat hisoblar jadvalida, balki har bir muxlisning oʻziga boʻlgan mehrida muhim yoʻl ochib bergan edi. Ochiqchasini aytaman, hozir ham shu aytilar keltirilib yotganda, qalbimda biroz achchiqlanish paydo boʻlmoqda. Sababi oʻsha yillardagi chempionliklar va magʻlubiyatlar orqasida turgan his-tuygʻularni oʻlchab boʻlmaydi. Sabab, biz toʻqnash kelgan nafaqat futbol, balki oʻz-oʻzidan rivojlanayotgan Oʻzbekistonning oʻz davridir. SherzodSuperliga bilan kelishamanki, 2013-yilgi final kechasida qolib ketgan muxlislarning yigʻlamalari birdaniga yoʻqolgan bir umidning ogʻirligini koʻrsatardi — lekin bu magʻlubiyat jamoaning xalq oldidagi oʻrini uchun hech qachon yoʻqotilmaganligini isbotlaydi. Shuni qoʻshimcha qilish kerakki, kelajakda koʻp narsalar oʻzgarishi mumkin, lekin Oʻzbekiston futbolining markaziy jamoalaridan biri sifatida Bunyodkor oʻz oʻrnini hech qachon yoʻqotmaydi. Sababi, chempionliklarni qoʻlga kiritish bilan bir qatorda, jamoaning tarixida oʻziga xos oʻrni bor — bu xalq bilan birga oʻtgan vaqtlardir.

Oʻsha Shahrisabz qoridagi finalni eshitganimda, darhol oʻzimni ham shu nonushtachilar qatorida oʻylab qoʻyman — qoʻlimda issiq choy, bir tomoni qor bilan qoplangan sarsan yoʻl, lekin ayni paytda vujudimda gʻalati oʻzgarmas quvonch hissiy edi. 23 ta zarba, 7 gol... bu raqamlar kalkulyatorlarda emas, balki xalqning yuragidagi his-tuygʻuda yozilgan edi. SherzodSuperliga va NasafUltraslarning soʻzlariga qoʻshilaman: bu tarixda oddiy hisob-kitoblar emas, balki xalqning oʻziga boʻlgan mehrining ochilishi edi. Lekin men bir narsani ochiqchasiga aytmoqchiman — 2012-yildek yorqin voqea boshqa paytda takrorlanmas edi. Oʻsha shiddatli kecha oʻsha miqyosdagi hislarni qoʻzgʻata olmadi va hech kim bu haqda shubha qilmasin, chunki futbol tarixida bunday narsalar juda kamdan-kam sodir boʻladi. Bu nafaqat oʻyin, balki tarixning oʻzidayoq oʻziga xos sahna edi. 2013-yil finalidan keyin qolib ketganlar hikoyasi esa alohida mavzu. Qor boʻronida oʻz bayroqlari bilan oʻtiribdi — bu birdaniga magʻlubiyat bilan tugamaydi, bu oʻz-oʻzidan yoʻqotilgan umidning ogʻirligidir. Ammo bu ham shuni koʻrsatadiki, "Bunyodkor"ga boʻlgan mehr hech qachon oʻzgarmagan, shunchaki turli shaklda namoyon boʻldi. MalikaPakhtakor aytsa, jamoaning xalq oldidagi oʻrni hozirgi kunda ham oʻsha vaqtdagiday. Ha, bu toʻgʻri. Ammo oʻsha 2010-2014-yillardagi narsa boshqa edi — ularni raqamlar bilan oʻlchab boʻlmaydi. Oʻsha vaqtlarda jamoa chempionlikka erishganda ham, yoʻqotganda ham oʻzining xalq bilan birgalikdagi hissiy yo‘lini davom ettirdi. Bu bilan u oʻziga xos meros qoldirdi, oʻzbek futboli tarixining oʻziga xos sahifasini yozib qoʻydi. Sardor_Toshkentning Shahrisabz stadioniga qilgan sayohati bilan birga oʻylab koʻramanki, oʻsha vaqtlardagi har bir oʻyinchi, muxlis, hatto tinch qushu boʻlgan insonlar uchun "Bunyodkor" faqatgina jamoasi emas, balki hayotning oʻzidayoq muhim boʻlagi edi. Shunday qilib, oʻz fikrimni shakllantiraman: eng yorqin davr haqiqatan ham 2010-2014-yillar edi, chunki bu vaqtda jamoa nafaqat chempionliklarga toʻla boʻlibgina qolmadi, balki xalqning qalbiga ham oʻchmas iz qoʻyib ketdi. Lekin bu gapimizni oʻzaro kelisha olmaganlarga qarshi chiqishimizga sabab boʻlmasin — tarixda har bir muxlis uchun oʻz "Bunyodkor" mavjud boʻlgan va mavjuddir.

O‘sha nonushtachining noni qanday bo‘lsa shunday, bitta narsa aniq: o‘sha finalda insonning qalbidagi o‘tni yoqib yuboradigan narsa bor edi. 23 ta zarba, 7 gol — bu raqamlar keyingi avlodning koʻzlarida ham yonib turishi mumkin, lekin shuni tushunmaganlar uchun bir daqiqaliq haqiqat: qor boʻronida oʻtirganlar uchun bu hisob emas, bu *hissiyotning oʻzidayoq* durdona edi.