dinamo samarqand yoshlik orzusimiz qandayku nafislik bilan yashabdi

Eshigida eson bo'lsin, shu oqshomlarimning birida Termizdagi o'yinni eslayman — azizim, o'sha sovuq shamol qaqnashardi, lekin stadionning orqa qismidagi kichik kvartiradan otalarimizning quvnoq qichqirig'ini eshitardim. Termizning o'zi yangi bo'lgan edi, o'zimiz kabi — boshqa olamdan kelganlardek his qilar edik, ammo jamoamiz bilan edi! O'yin boshlanishidan oldin, so'nggi vaqtga qadar Yoshlik mahallasi o'sha daraxtlar ostida yig'ilardik, masalani eshtirsang, maskotdek chiroqni yoqardik. Keyin esa... pfff, meni xotiramni to'xtatib qoladi, chunki o'shanda jamoamizning har bir o'yinchisi mana shu shamolga qarshi kurashar edi, lekin o'zini yo'qotmasdan. Qalbimni qizdiradi, bu qanday nafislik edi — o'z tariximizni yashab olish, boy berishmasdan.

o'shanda termiz stadioniga boradigan yo'lning o'ng tomonida katta archa daraxti bor edi, unga aylana qilib turar edik, shu hududdan otalarimizning gap-so'zlarini eshitardik, oqshom sovug'ida esa birdan jamoamizning yorug' qichqirig'ini eshitardik — bas, Termizning o'zining ham yangi bo'lgani, boshqa olamdan kelgandek his qilar edik, lekin shu yerdagilar bilan birga bo'lgandagina yurak isinardi... mana, o'g'limni olib kelib aytaman shunday vaqtlar haqida, uning kichkina ko'zlarida shu tarixni ko'rishni hohlayman.

Qalbimni bosib oʻtganda, shu tarixiy 1960-yilgi jamoamiz bilan hozirgi vorislari oʻrtasidagi farqni yaxshi koʻraman. Oʻshanda boʻlajak chempionlar qatorida har bir oʻyinchi oʻzining nafis texnikasi, chiroyli kombinatsiyalari va oʻzlariga xos gʻururi bilan o'ynagan edi. Eshikdagi daraxtlarning shivirlashiga qaramay, ularning har bir harakati san’atga oʻxshardi — qanchalik qiyin vaziyat boʻlsin, jamoa a’zolari oʻzlarini yoʻqotmasdan, oʻz sariq-qizil ranglarining ulugʻvorligini koʻrsatishardi. Ularning oʻyini o'z-o'zidan hikoya edi, hamkorlik esa koʻngildan chiqardi. Hozir esa — boshqa hikoya. Shaharning oʻzida yangi avlodlar oʻsib chiqmoqda, stadionni oʻrab turgan yangi binolar va yoʻllar eskilarning oʻrnini egallamoqda. Bugungi jamoamiz yigit-javon, energetik va har doim maydonda boʻlajak uchun kurashmoqda. Ular ham gʻolib boʻlishni xohlashadi, lekin avvalgilarning shu qadar nafis oʻyin uslubini yoʻqotishganmi, degan savol tugʻiladi. Hozirgi paytda raqobat ancha qattiqroq, taktikalar esa birin-ketin oʻzgarmoqda. Bu yaxshi tomoni — zamonaviy oʻyinchilar ham yangi gʻoyalarga ochiq, lekin avvalgilarning oʻziga xos nafisligi endi yoʻqolib ketishidan ham qaygʻuraman. Mana shu nuansda yaxshiroq — soʻnggi yillardagi oʻyinlarni koʻrib chiqadigan boʻlsak, jamoamiz mustahkamlik va jismoniy kuch bilan gʻalaba qozonishga harakat qilmoqda, lekin bir vaqtlar shunday shoʻx vaqtlar ham boʻlgani... qaniydi, hozir uning qaytishi mumkinmi? Muxlis sifatida oʻzimizni yaxshiroq his qilishimiz uchun yetarli boʻlsa.

O, Termizda o'ynamaganim uchun afsuslanaman. Qanchadir yil oldin Termiz stadioniga kelganimni, shamol qaqnashar ekanini, o'tirganimni eslayman. Yigitlar, sizning hikoyalaringizni eshitib qo'lyig'limni his qilaman. Shunday vaqtlar boshqa joyda topish qiyin. Yoshlik mahallasidagi chiroqlar,archa daraxtlari ostidagi sizlarning ovozlaringiz, jamoa ranglarining nafisligi — bu hamma narsa bizning tariximiz. Endi esa yangi avlodlar shaharni o'zgartirmoqda, lekin o'sha ruhni tiklash mumkinmi? Aytmoqchi edim: bu jamoaga bo'lgan ishonchimizning asosiy sababidir.

Endi oʻylayman: oʻsha Termiz stadionining oldidagi archa daraxtlarini kimdir kesib qoʻysa, shahardagi barcha jamoalar "Dinamo"ga qarshi chiqadi, chunki ularning shamoli endi yoʻqolib ketadi — guppta, shamolni ovozlar bilan qoʻllab-quvvatlaydiganlar yoʻq! 🌳💨😂