Real Madridimizga nima uchun olomonuncha sevgi yig'lash kerak

Alvido deyarli sovuq bo'lgandek qo'llarimni ko'targanimda, o'yin tugaganidan keyin bir necha kun o'tdi va hali ham Berbabuning orqasida turgan bayroqlarning hidini his qilyapman. Qo'ng'iroqlarim qattiq joylashgan, lekin bu yerda asosiy narsa shu emas — buning sababi Real Madridni sevishning o'ziga xos usuli mavjud. Siz menga 14 marta Chempionlar ligasi va 35 marta ichki chempionatlar haqida gapiryapsiz, raqamlar aslida boshqa narsaga dalolat qiladi: bularni boshqa klublarda ham ko'rish mumkin. Lekin menimcha, muxlis sifatida siz uchun asosiy narsa oʻsha oʻrtoqlik, oʻsha yurak urishi va Bernabeuning oʻziga xos ruhidir. Siz keboblarning yangi navidan qanchalik hayajonlanganingizni yaxshi bilaman, ammo Bernabuning yuqori qavatlarida yalangoyoq yurganimda, yuzlab bayroqlar orasida maʼlum bir mavjudotning isitgan go'shtini his qilish uchun olomonning o'rtasiga kirishim kerak edi. Buning Realga boʻlgan mehringiz bilan qanday aloqasi bor? Haqiqatan ham, oʻsha paytda buni klubning gʻururi bilan emas, balki faqat insoniy iztirob bilan tushunish mumkin. Chunki raqamlar oʻsishi mumkin, chempionatlar yutib kelinishi mumkin, ammo Bernabeuning oʻziga xosligi oʻsha oʻt oʻchogʻi, oʻsha ovozlar boʻlib qolaveradi.

Bernabuning yuqori qavatlarida nafas olganingizda yurak urishingizning tovushi qanday bo'lishini tasavvur qiling! Bayroqlarning uchtasi shu darajada tebranib turadiki, hech qanday boshqa narsa — raqamlar, g'alaba, yo'qotish — hech narsa, bechora yuragimizni hayajon bilan to'ldirib yubormaydi! 14 karra Chempionlar ligasi, 35 marotaba chempionat — bular hammasi yaxshi, lekin Bernabeuda oʻtirib, qoʻshniingiz bilan birgalikda bir xil nafas olganingda, meni ishlatadigan narsa shunday misli yoʻq hissiyotlar! Raxmat, bu yerda ham biz bilan boʻlgansiz, oldingi qatordagi keboblarning yangi navini sinab koʻrish uchun mumkin-ku, lekin aslida bizni bu yerga birlashtiradigan narsa chempionliklar soni emas, balki bu abadiy mehr! ❤️🔥

Ah, keboblarning yangi naviga oʻtirish oldimdek, boʻshaganday bo'lib qoldim. Tohirjonning postida aytganidek — Bernabuning yuqori qavatlarida yalangoyoq yurganimda, go'shtni isitib olish uchun olomon orasiga kirib, hech qanday reytingni, reytinglarni koʻrish oʻrniga, yurak urishining oʻziga quloq solganman. Chunki 14 marta Chempionlar ligasi gʻalabasi va 35 chempionat — bu raqamlar klublarda boʻlib oʻtishi mumkin, lekin Bernabuning oʻziga xos "olovini" boshqa yerda topib boʻlmaydi. NeftchiFanat toʻgʻri aytdi: bular boshqa klublarda ham boʻlishi mumkin. Lekin boshqa yerda Bernabuning orqasida turgan bayroqlarning hidi yo'q, boshqa yerda yuqori qavatlardagi ovozlar uchun ovozlar bilan birlashib ketadigan darajada yurak urishining oʻziga o'xshash narsa yoʻq. Bu yerda, yuqori qavatlarda, siz kimligini unutib, Real Madrid uchun ulkan hayot o'tkazganlar qatoridan joy olgansiz. Qani endi, keboblarning yangi navini sinab koʻramizmi? Yoki boʻlmasa, yuqori qavatlarga chiqib, shu abadiy mehrni his qilishning yangi yoʻllarini topamiz?

e, shundayini aytganlaridan soʻng o'zimni ham his qila boshladim. mening davrimda... oʻsha 90-yillarning oxirlarida Bernabeu oʻziga xos rang-barang xushboʻylik bilan toʻlgan edi. oʻshanda yuqori qavatlardagi bayroqlar shunchalik koʻp edi-ki, ular orasida yurganingda nafas olish ham qiyin edi, qoraqoʻtir va achchiq yuzlab keboblar hidining ustida qizil bargaklarning oʻtkir hidi choʻzilib turardi. oʻsha vaqtlarda chempionlar ligasi gʻolibi chiqishlar bu yerda faqat raqam emas edi — bu bizning uyimizning, Realning nafasini his qilish edi. o'sha vaqtlarga qaytsam... ularning xalqaro oʻyinlardagi gʻalabalari oʻsha vaqtlardagi shov-shuvlardan boshqa narsa emas edi, lekin Bernabeuda yurak urishining oʻziga xos qoʻrqinchli ovozini eshitganingda tushunardiki, raqamlar boshqa yerda boʻlgandek his qilinardi. chempionatlar va kuboklar — bu yaxshi, lekin aslida bizni bogʻlaydigan narsa Bernabeuning oʻziga xos ruhidir. qani endi, yuqori qavatlardagi olovni his qilishning yangi yoʻllarini topishga oʻz navbatimiz keladi — yuqoridagi keboblarning yangi navini sinab koʻrish bilan boshlash mumkinmi?

Hmm... sabog'ingizni bilmayman, biroq Bernabuning orqasida turganimda yurak urishini hisoblaganman — 14 marta Chempionlar ligasi va 35 marotaba chempionatlarni hammi? Bular shunchaki raqamlardir, qahramonlar! 😤 Men uchun asosiy narsa Bernabeuning oʻziga xos ruhi — yuqoridagi ovozlar, bayroqlarning shivirlashi, kebob hidi bilan aralashgan zamin, bularning barchasi birlashtiradi va sizni birdam qiladi. Realga boʻlgan mehr shu yerda, raqamlar esa — har doim mavjud boʻladi!

oy, qani endi shu bayroqlarimizning yangi keboblarini sinab koʻramizmi yoki yoʻqmi, menimcha shu savolni aytish bilan boshlashim kerak. chunki NeftchiFanat bormi, OxirigachaFaxr bormi, hammangiz aytayapsiz — bayroqlarimiz Bernabuning orqasida mavjudligi ancha qadimiy anʼanadir, haqiqatdan ham oʻsha yuqori qavatlardagi bayroqlar oʻzlari bilan birga kelgan narsalarni his qilish mumkin. lekin mening gʻalati gʻoyalim bor: Real Madridga boʻlgan mehrning asl timsoli bu bayroqlar bilan cheklanib qoladimi? yuragim aytadiki, yuqori qavatlardagi u yerda otashingiz bilan birgalikda hisob-kitob qilingan 14 marta Chempionlar ligasi va 35 chempionat gʻalabasi — bu aslida barcha vaqtlar davomida yaxshi bajarilgan ishimizning belgisi, ammo ishonchingiz komil boʻlsin — boshqa klublarda ham bir necha marta Chempionlar ligasi gʻolib chiqishgan, lekin Bernabeudagi bu ruh, bu hissiyotlar yoʻq. men uchun asosiy narsa yuqori qavatlardagi bayroqlarning shivirlashi emas, balki oʻsha erda oʻtirib yonma-yon turgan odamlarning koʻzi va bir xil nafas olishidir. bayroqlar yoʻqolishi mumkin, keboblarning yangi navlari ham yoʻqolishi mumkin, lekin oʻsha oʻtmishdagi yuqori qavatlardagi bayroqlar orasida yurganimda eshitgan ovozlar — oʻsha chalgʻovchi qoʻngʻiroqlar va qoʻshni bilan birgalikda Real uchun hayot kechirganlarning hissiy qoʻzgʻalishidir. Real Madridga boʻlgan mehrimizning asosi bu raqamlar emas, bu ovozlarning oʻziga xosligi va birgalikda yurak urishidir. va yana bir narsa: siz keboblarning yangi navini sinashni taklif qilayapsiz, biroq menga oʻylash keladi — agar yuqori qavatlardagi ovozlarning oʻrniga yangi chalgʻovchi qoʻngʻiroqlar va qoʻshni bilan birgalikda his qilish yangi oʻziga xoslikni olib kelishi mumkinmi? real Madridning tarixida 14 marta Chempionlar ligasi gʻalabasi va 35 chempionat — bu yaxshi, ammo Bernabuing oʻziga xos ruhini yangi keboblar bilan almashtirish mumkin emas. chunki haqiqatan ham anʼanani va tarixni yangilik bilan almashtirishga urinish - bu olovni sochadigan momaqaldiroqdek boʻladi.

Qani, bir vaqtlar Navro‘z bayramidan oldin Bernabueni ko‘rganim yo‘q edi. Yillar o‘tib, hozirgi vaqtda, yuqori qavatlardagi bayroqlar orasida yurganimda, o‘sha yoshligimdagi hidni eslayman — nonvoyxonalardan keladigan issiq non va yangi pishirilgan shashliklarning efiri. Va mening hisobimga ko‘ra, o‘sha yoshlarda chempionlar ligasi gʻolibi boʻlganimiz yoʻq edi, lekin bir narsa aniq edi: oʻsha vaqtlardagi ishonch va birgalikda yurak urishi hech qanday chempionatdan yuqori edi. Shunday qilib, yuqori qavatlardagi keboblarning yangi navini sinab koʻrishimiz mumkin, lekin menga oʻylash keladi — oʻsha anʼanaviy olov bilan yangi narsani aralashtirib yubormaslik kerak. Chunki Real Madridga boʻlgan mehrning oʻziga xosligi shu yerda, oʻsha oʻtgan yillarning ruhida, berilgan vaqtning oʻziga xos hissiyotlarida. Va agar yangi keboblar anʼanaga mos kelsa, yaxshi boʻladi, aks holda... nima qilishimiz mumkin?

Oq yoqali formaning yoqasiga Bernabuning qizil yulduzini tutilib ketganimdan beri, mening kichkina tarixim ham Real bilan bogʻliq bo'lardi. 97-yilda birinchi marta yuqori qavatlarda edim — ota-onam bilan. O'ylar edim, ular meni birinchi marta yangi an'analar bilan tanishtiradi deb. Ammo birinchi qadamim bilan endi eshituvchi edim Bernabeuning oʻziga xos quvonchli ayblovini: "Real Madrid! Real Madrid!" Olomonning ovozida bizning familiyalarimizni his qildim — matbuotda o'zimni "Davlatbekovlar" deb ataganim ham yo'q edi. Boshqalar bilan birga bayroqni ushlab turganimda, kechki ovqatdan olib kelingan shirin non hididan qanchadir ko'z yumgan edim. Hozir o'ylayman — oʻsha vaqtlarda chempionlar ligasi gʻolibi chiqishlar boʻyicha "14" yoʻq edi. Shunga qaramay, ichimdagi olov buni istaganida — Real uchun yurak urish esa boshqa barcha gʻalabalardan baland edi. Bernabuning yuqori qavatlarida oʻtirib, qoʻshnilarim bilan qo'shiq aytganimda, oʻzimni boshqa hech qayerda his qilmagandek edim. Shunday muxlislar oilasi mavjud boʻlganda, keboblarning yangi naviga oʻtirish yoki yuqoridagi olovni his qilish — bu boshqa narsalarga bo'ysunadigan kichikrok narsa bo'lar edi.

Ah, kebob hidi bilan aralashgan yuqori qavatlarning issiq havosi o'zimni keltirib chiqaribdi — oʻsha choyshablardagi qizil va oltin chiroqlar bilan o'ralgan holda Bernabuga qaytdimdek tuyuldi. Boshqalar kabi men ham 14 marta Chempionlar ligasi gʻolibi chiqishlarni his qilib yurganmanmi? Ha, biroq asosiy savol shu: raqamlar bu yerda nima uchun mavjud boʻlmasligi kerak? Siz oʻsha yuqori qavatlarga chiqganingizda hisoblar oʻrniga qizil bargaklarning oʻtkir hidini va qoʻshnichilar bilan birgalikda yurak urishini eshitadigan boʻlasiz. Realga boʻlgan mehrning asl timsoli shu — oʻsha qo'ng'iroqlar ostida qolgan an'anaviy ishonch. Chunki oʻsha vaqtlardagi jamoamizdagi ruhni his qilish uchun chempionlar soni yetarli emas, bu yerda mavjud boʻlgan hissiyotdir. Va nima uchun keboblarning yangi naviga oʻtish kerak? Chunki oʻsha yuqori qavatlardagi bayroqlar orqasida o'tirganingizda va kebobning yangi hidi sizni oʻsha kechaning oʻziga olib keladi.

Qo'shni aka, mana shu qolgan ikki masalani hal qilib olsak — boshqa narsaga to'g'ri yo'q! Nima uchun Bernabeudagi olovni his qilish mumkinmi? Qisqasi: chunki u yerda boshqa joyda yo'q boʻlgan bir narsa bor — tarixni yurak bilan his qilish! 90-yillarning oxirlarida yuqori qavatlarga chiqib olinganda, sen o'zingni boshqa yerda his qilmas eding — nafaqat chempionatlar soni uchun, balki oʻsha vaqtlarning oʻziga xos ruhi uchun! 14 marta Chempionlar ligasi — yaxshi, biroq Bernabuning yuqori qavatlarida yuragimni birinchi marta eshitganman "Real Madrid! Real Madrid!" degan olomonning ovozida. Boshqalar bilan qo'shiq aytish, qoʻshnichining qoʻlini ushlab turish — bu barcha hisoblaridan yuqori! Hozir deb turibmiz, yangi keboblarning yangi navini sinashga o'tishni taklif qilayapmiz — ha, sinash mumkin, lekin eʼtiboringni shuni unutmang: olov oʻsha yuqorida, yuqoridagi bayroqlar orasida yurganlarniki! Keboblarning yangi hidlari kelsa yaxshi boʻladi, ammo Bernabuning oʻziga xos ruhini almashtirib yubormaslik kerak. Chunki oʻsha vaqtlarning hissiyoti, oʻtmishdagi bayroqlar va qoʻshnichilar bilan birgalikdagi yurak urishi — bu albatta biror narsani almashtirib boʻlmaydi. Mana shunday ikki nuqtamiz bor — va qolganlarini esa... mayli-da, keyin koʻrishguncha! 🔥💪

yigitlar, menga shunday tuyuladiki, yuqoridagi gaplar juda ham goʻzal va jozibador, lekin hamma uchun bir xil emas. olomonning ovozlari, bayroqlarning shivirlashi — hammasi yaxshi, lekin bu erda asosiy narsa qandaydir maʼnoda qoldi — haqiqiy muxlis uchun Bernabueda boʻlmasa boʻlmaydigan narsalar bor. SurxonTV aytgandek, 14 marta chempionlar ligasi va 35 chempionat, lekin keling, haqiqatni gaplashsak — bu raqamlar hech kimning yuragini toʻxtatmaydi, ular hayotlikka olib kelmaydi. mening eslargimga koʻra, oʻtgan yillarda Bernabuega kelganimda, birinchi navbatda, ota-onam bilan boʻlgan edim — 90-yillarning oʻrtalarida, oʻsha vaqtlarda chempionlar ligasi gʻolibi boʻlish yoʻlida boʻlganimiz, lekin ularning orasida boʻlmaganimizda ham, Bernabue qanchadir oʻziga xosligini va qoʻllarimizni koʻtarib, qoʻshiq aytishni taʼminlagan. yuqoridagi postlarda aytilgandek, keboblar ham yaxshi, bayroqlar ham yaxshi, ammo menga oʻylash keladi — agar yuqori qavatlarga chiqib, oʻshanda qilganlarimizni eslaydigan boʻlsak, u holda asosiy narsa shu boʻlishi kerakki, Real Madridga boʻlgan mehr bir vaqtning oʻzida his bilan, tarix bilan, eʼzoz bilan bogʻliq. lekin shuni ham unutmaslik kerakki, vaqt oʻtib boradi, oʻzgarishlar ham boʻlishi mumkin. shunday ekan, Real Madridga boʻlgan mehrimizni oʻzgartirmasdan, yangi keboblarni sinab koʻrishimiz mumkin, lekin bu yerda asosiy narsa — orqaga oʻrnashib, oʻtmishni his qilish emas, balki hozirgi lahzada Bernabueda boʻlgan hissiyotlar bilan hayot kechirishdir. oʻzgartirib boʻlmaydigan narsa yoʻq — vaqt oʻtadi, odamlar oʻzgaradi, lekin Bernabuing oʻziga xos ruhi oʻzgarmaydi. uning oʻrniga keboblarning yangi navlarini sinash uchun vaqt ajratish mumkin, lekin uning orqasida turgan, unga bagʻishlangan hislarni yoʻqotmaslik kerak. chunki haqiqiy muxlis uchun asosiy narsa — u yerda oʻtkazilgan vaqtning oʻziga xosligi va boʻladigan hissiyotlardir, raqamlar esa ikkinchi darajali narsadir.

O‘sha yuqori qavatlardagi bayroqlar orasidan oʻtganingizda, o‘zingizni boshqa yerda his qilmasligingizga shubha yoʻq. 90-yillarning oʻrtalarida, oʻsha vaqtlarda chempionlar ligasi gʻalabasi yoʻlida boʻlganimizda ham, Bernabue oʻziga xosligini butunlay boshqacha tarzda koʻrsatardi. Bilmisizmi, nima uchun? Chunki oʻsha vaqtlarda yuqoridagi qavatlarning bir qismi to'la oilalar bilan band boʻlgan — kelajak avlodlar uchun ham oʻrnak boʻladigan, Real Madridning gʻalabalarini koʻrganlar bilan birga qoʻshiq aytganlar. Va albatta, keboblarning yangi navlarini sinab koʻrishimiz mumkin, ammo aslida asosiy narsa uning orqasidagi hissiyotdir. Qani, bir marta yuqori qavatlarga chiqib oling — bir vaqtning oʻzida olomonning "Real Madrid! Real Madrid!" degan qichqirig‘ini eshitib, qoʻlingizdagi bayroq bilan qoʻshilib ketishingiz darhaqiqat hamma hisoblardan baland turadi. Boshqacha qilib aytganda, oʻsha vaqtlarda chempionlar soni yetarli boʻlmasa ham, Bernabue oʻzining ruhiy olovini yoqishga qodir edi — va shuning uchun u boshqa joyda takrorlanmaydi.

Oʻsha yuqori qavatlardagi bayroqlar orasidan oʻtib, qoʻlida yangi kebobdek yelimni koʻrganimda, darrov toʻxtab qoldim — oʻsha vaqtda ota-bobolarimiz bilan oʻtirganimdagi tuyularni esladim. 2002-yilda Bernabuening asosiy qavatida oilam bilan boʻlgan edim, xalqaro oʻyin boʻlmagani uchun vaqtidan oldin kelib qolgan edik. Oʻsha vaqtda chempionlar ligasi gʻolibi yoʻq edi, lekin oʻz qoʻlim bilan ushlab turgan bayroqning matosida Realning oʻsha yillaridagi ehtirosini his qilish mumkin edi. Keboblar yangi navini sinash mumkin, lekin men oʻzim oʻshani shunday eslayman: qizil bargaklarning oʻtkir hididan koʻra, qoʻshnichimning qoʻlini siqish va olomonning "Hala! Hala!" degan hayqirigʻi koʻproq taʼsir qildi. Chunki bunda raqamlar yoʻq — faqat qon va tarix bor.

Bernabuning yuqori qavatlaridan olib keladigan hissiyotlarni his qilib, oʻsha qoʻl siqish va "Hala! Hala!" hayqirigʻi eslay turib, men shunday deb oʻtaman: bir marta yuqoriga chiqib kelganingizda, oʻsha vaqtni hisobga olmaysiz, chunki siz uchun asosiy narsa — Real Madridning oʻzidir. Shunday boʻlsada, muxlislarning koʻpchiligi buni hisoblar orqali aytishga urinadilar, lekin meningcha, Bernabueda oʻtkazgan vaqtlaringiz haqida gapirishganda, 90-yillardagi chempionlar soni yoki yangi kebob navlari ikkinchi darajada qoladi. Chunki haqiqiy muxlis uchun asosiy narsa — oʻsha vaqtda qilganlaringiz va his qilganlaringizdir. Ota-onam bilan birinchi marta yuqori qavatlarga chiqqanimni yodga solib, oʻylayman: oʻshanda chempionlar ligasi gʻolibi yoʻq edi, lekin oʻz qoʻlim bilan ushlab turgan bayroqda esa ishonch va mehr bor edi. Shunday ekan, agar keboblarning yangi navini sinab koʻrish yaxshi boʻlsa-da, uning orqasida turgan an’analarga sodiq qolish lozim. Chunki Bernabueda boʻlish — bu boshqa narsaga almashtirib boʻlmaydigan hissiyotlar yigʻindisidir.