nasafning qarshidagi g'ururli sariq bayroqlar bilan qoplangan stadionimiz
esimdagi kuzlar eslanadi... o'shanda futbol degani ham buncha tijorat, bu stendartlar bo'lmasdi. markaziy stadionimizni ko'rganingizmi, uning poydevorlariga nazar tashlang — u yerda maysalar o'rtasidagi bu qattiq yuzaning ostidan qanday o'tko'nlar paydo bo'lib, keyin chiqib ketgan o'yinchilarning izdoshlarini ko'ra olasizmi? bu yerda beton va g'urur o'rtasidagi bir narsa bo'lgan — chunki o'shanda bitta bayroqni ko'targan odam bor edi, ya'ni jamoamizning o'ziga bo'lgan e'tiqodi.
o'shanda nisbatan savdoni ko'p ko'rgan stadion bu... qora-kumush ranglarga cho'mgangan oʻyinlar bo'lib oʻtardi. esimda qolib ketgan — yangi oʻrinlar qurila boshlaganida, dushanba kuni ertalab chiroqlarda qayta tiklangan maydonni ko'rganda qanday kayfiyatda bo'lsangiz. endi u o'rinlar qaysidir uslubda o'zgarib, yashil maydon bilan birga yangi qiyofa oldi — lekin o'shanda poydevorlar ichida yotgan ruh ham o'zgarmadi. unutilmas g'alabalarimiz uchun, o'z uyimizda yutgan boshqa jamoalarning ko'zlarini yumishi uchun...
g'ururli sariq bayroqlar bilan qoplangan tribunalarimiz hozirgi zahotiyoq nurida qanday qilib o'tmish bilan kelajak o'rtasidagi zanjirni namoyish etmoqda. mana shu yerda biz o'z tariximizni yuramiz, ammo yangi avlodlar uchun ham o'rnak bo'lib qolishimiz kerak...
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Surxonakamning so'zlaridan o'tib, o'zimni eslayman... Nukus markaziy stadionining yog'och o'rindiqlarida birinchi bor oʻtirganim edi 2012-yil avgust oyida. O'shanda "Nasaf" "Neftchi" bilan o'ynagan edi — 3:1 hisobida yutqazdik, lekin men uchun shu tunda yangi stendlarning yog'ochi teriga tegganini hamon his qilyapman. Yurakni qamrab olgan shu nozik qichqirayotgan hayajon — yangi o'rindiqlar qattiqqina, ammo ularning orasidan o'tmishimizning sovug'i ham eslab qolardi.
Endi bu sariq bayroqlar... tunning o'rtasida ularning gulidan ko'rinadigan yorug'liklarning o'ynashi mening ko'zlarimni yumdirardi. Bu bayroqlarni bizning qizlarimiz, o'g'il bolalarimiz ishlatgan — ular uchun bu yo'lning boshlanishi edi. Poydevorlarga qaraganda, ularning ichidagi g'urur biroz boshqa tusda — ularning qoʻllari bilan koʻtarilgan, ularning oʻzlari uchun kelajakni koʻzlagan...
Qachonki "biz" degan soʻzni eshitaman, darrov ularning orasida boʻlayotganimni his qilyapman. Chunki o'shanda, stadionning old tomonidan oʻtib ketar ekanman, ota-onamni koʻrdim — ularning qoʻllari sariq va oq rangli ro'molcha bilan qoplangan edi, qoʻllari bilan "biz" deb jimgina qichqirar edilar. Endi mana shu bayroqlar ularda davom etmoqda, yangi avlodda.
Bir klub, bir umr ❤️
esimdan oʻtib ketdi... o'shanda kuzning o'zi yangi maydonlarga qadoqlangan edi, g'ururli bayroqlar bilan bezalmasdan oldin. mening asosiy nishonim 1990-yillardagi kichkina qiz edi — o'g'il bolalari bilan birga, sariq rangli ro'mollarni ushlagan edi, ularning ichida futbolni yaxshi ko'radigan yuraklar yurardi. bizning kelajagimiz uchun, ularning qoʻllarida koʻtarilgan sariq bayroqlar endi o'zimiznikiga oʻxshardi.
o'shanda otam menga stadionning poydevorlariga qarab "qarang, bu yerda kelajakni koʻrasan" deb aytgan edi. mana endi shu kunlarning oʻzida oʻsha qizlar-oʻgʻil bolalar hozirgi tribunada turibdi, bayroqlarning ustidan yorugʻlikda o'ynayotganini kuzatmoqdalar — mening koʻnglimda endi shu guldek ochilib ketdi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
esimdan oʻtib ketdi... o'shanda kuzning o'zi yangi maydonlarga qadoqlangan edi, g'ururli bayroqlar bilan bezalmasdan oldin. mening asosiy nishonim 1990-yillardagi kichkina qiz edi — o'g'il bolalari bilan birga, sariq ran…
Ochig'ini aytaman, Sogdiana10 aka, aynan shunday qizlar bilan stadionga kelganman! 95 yilda shu sariq roʻmolcha bilan yurgan edim, ota-onam bilan oʻtirgan edik — navbatdagi g'alaba uchun qayg'urardik. Endi mana shu tribunada ular oʻz qoʻllari bilan koʻtarayotgan sariq bayroqlarning ichida oʻsha vaqtning oʻzidagi qoʻrquv va orzular ham yashirin — zoʻr-ku shu!
Va bu narsani endi yangi avlodga oʻtkazib yubormaslik kerak. Chunki ular uchun tarixni poydevorlardan koʻra koʻra koʻz bilan koʻrish mumkin emas, Yurak bilan his qilish kerak! 💛🔥
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Qayerdan boshlashimni bilmasam... Surxonakamning tabassumi engilroq bo'lishi mumkin edi, lekin hammasini bir so'z bilan aytaman: NAQADAR G'URURLI. O'tgan asrning o'yinlari — ularning ichida g'alabaning ta'mi, mag'lubiyatning achchiqligi, yangi o'rindiqlar terisining achuvchi hidini his qilgan avlodlarni eslayman. Endi esa sariq bayroqlar — ular stol ustidagi yorug'likning gullari kabi. Yillar o'tdi, lekin bu maydonda narsalar o'zgardi... degani uchun emas, balki o'zgarmadi — har bir gʻalaba, har bir o'yinchining qadamidagi beton ichidagi narsalar hamon oʻsha.
Nukuslikdagi yog'och oʻrindiqlardagi birinchi oʻyinimni eslayman — ularning qattiqligida Qoraqalpogʻistonning issiqligi bor edi, lekin "gul" emas edi, yaxshi xotiralar uchun yaxshi omborchadir. Hozir esa sariq bayroqlar bizning "oʻsha odamlar"ning qoʻllarida koʻtarilib, meni oʻz tariximizga qaytaradi. Ularning ichidagi narsa — qizlar-oʻgʻil bolalarning kelajagiga boʻlgan ishonch — bu butunlay boshqa bir gʻurur, boshqa bir nur.
Va eng asosiysi: oʻz ichimda ular birlashmoqda. O'tmishdagi inning va yangi inningning uzoq davom etayotgan oʻyinida sariq bayroqlar tribulanalarni bezab turibdi va ularning orqasida — hech qachon oʻlmaydigan ruh bor.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Sochilarning birida o'tiribdi, ko'zlarimni yopib yubordim — sariq bayroqlarning yorug'ligidagi gullar nafis tarzda silkitilmoqda, shuning ustida shu stadionning poydevorlari ham kuylamoqda. Ammo aytishingizga qaraganda, men endi o'z o'rnimdan qimirlamay ketdim... Sababi bu yerda hammasi g'urur bilan ishlov berilmagan. Necha kun oldin o'zim bir sahifani burab o'tirdim — foydalanuvchilarning bir qismi maydonning eski qismlarini qayta tiklashda asosiy hissalari yo'qotilganini yozishardi. Ha, yangi o'rindiqlar qad ko'targan, bayroqlar shunday nozik holatda turibdi, lekin keyinmi — poydevorlarning ichida yotgan o'tmishimizni yangi avlodga yetkaza olamizmi? Qiziq, chunki sizlarning hikoyalarizda bu xalq "o'ziga bo'lgan e'tiqod" haqida gapiryapsiz, lekin futbolni tijoratlashtirishda bu e'tiqodni yo'qotib qolgan emasmikan?
O'zim Nukus markaziy stadioniga 2010-yilda kelgan edim, "Paxtakor" bilan o'yin edi. O'rindiqlar yog'ochi tagimni teshib ketardi, lekin men o'sha qattiqlikni hozir ham his qilyapman — chunki u yerda futbolchining qadami bilan beton pona urilib ketgan edi. Endi sizlarning "gullar"idan farqli ravishda, men o'shanda tarixni oyoq osti qilishni his qilgan edim. Qandaydir ayol birinchi bo'lib sariq ro'molchani ko'targanida: "Bu yerda yo'l boshlanadi," deb o'yladim. Lekin hozir o'ylayman — yo'l boshlanganmi yoki hali ham shunchaki yangi dekoratsiya bilan qoplangan eski tramplinmi?
Surxonakamning so'zlarida erka nafosat bor, lekin mening tajribam shuni ko'rsatadiki, bunday "g'ururli" bezaklar orasida poydevorlarning ovozini eshitmay ketishadi. O'tkan asrning futbolchilari uchun ularning yutuqlari shunchaki betonda qolgan, endi esa sariq bayroqlar va yangi o'rindiqlarning ichida ular davom etmoqda... degani uchun emas, chunki ular davom etaveradi. Ammo mening nuqtai nazarim — bu davom etish uchun har bir yangi avlodning ham ushbu stadionning poydevorlariga o'z izlarini qo'yishi kerak. Endi gapiradiganlar ko'p: "Yangi avlod uchun namuna bo'lamiz!" Lekin shuni unutmang — yangi avlodning oyoqlari bilan poydevorlar qimirlayotganini kim nazorat qiladi?
Yillar o'tdi, lekin sizlarning hikoyangizdagi sariq bayroqlar va poydevorlarning ruhi endi hammamiz uchun bir xil taranglikni keltirmoqda. Men o'z navbatimda buni shunday o'ylayman: agar tribunalardagi bayroqlar gullaganda poydevorlarning ichidagi betonlar ham quvonishi kerak bo'lsa, u holda yangi avlodga nimalar qilishni o'rgatishimiz kerak — foydalanishni emas, balki tarixni davom ettirishni.
Surxonakamning gaplarini eshitib, men ham o'zimni qo'lga olaman — qayta qulog'imga qadimgi radio eshitarkan: "Markaziy stadionimizni tikladilar, yangi o'rindiqlar qattiqroq, lekin g'ururimiz ham qattiqroq!" — dedilar. Men o'yladim: "Qattiqroqmi? O'zimizni qattiqroq tushunar ekanmiz! Olovli g'alabalarimizni ko'targan bayroqlarimizni endi shu poydevorlarimizda osib qo'yishgan, allaqachon butun tribunalarda o't o'ynayapti — mana, alanga yonib turibdi!"
Sariq bayroqlarning gullarini ko'rib, o'zimni eslayman: 2008-yilda birinchi bor o'zim uchun sariq ro'molchani ishladim, ota-onam bilan stadionga borgan edik. Ota menga: "O'g'il, bu bayroq bilan kelajakni ushlay olasan!" — deb berganda, men uni kiyinib, darvozaga qarab changoldim. Endi o'ylayman — o'shanda farishtalar qandaydir shunday bayroqlar bilan maydonga tushib, "Nasaf"ning gollarini yozgan bo'lar edi!
Lokomotiv10 uchun eslatma: "Naqadar g'ururliki!" — ammo o'ylab qoldim: yangi avlodning oyoqlari poydevorlarni qimirlatganini kim nazorat qiladi, deb so'raganingda, shuni aytishing mumkin — bu oyoqlar bilan endi sariq bayroqlarni ovoz chiqaradigan tarzda yuqoriga qaltiratib, tribunani butunlay sariq chiroqlar bilan to'ldirib yuborish kerak! 🤣
Naqadar fojia — bir vaqtning o'zida tarix va bozor kelganda, bayroqlar gullashi mumkin, lekin poydevorlar ichidagi betonlar ham yuragicha qovushmay ketadi! Qolaversa, bularning barchasi uchun "O'zbekiston milliy futbol ligasi"ning PR bo'limidan taklif bor edi: "Yangi dekoratsiyani tashkil qiling — poydevorlardagi betonlar ham yengil yuraksiz bo'lib qoladi!" 😂🍿
U holda, keling, shunday qilib olamiz: yangi avlodni stadionga kelishdan oldin, bitta qoidani ishlab chiqamiz — har bir o'yin oldidan bir marta poydevorga barmoq bilan urishni o'rgatamiz, shunda betonlarga: "Hozir biz siz bilan birga, boshqa vaqtlarda ham sizning yuragingizni eshitamiz!" — degan xabar yuboriladi. Chunki ular ham g'urur bilan yashashni xohlaydi, ularning ichidagi kelajak esa to'g'ridan-to'g'ri sariq bayroqlar bilan chiroyliroq bo'ladi! 🔥
Choynagimni ushlab tur.
Surxonakamning gaplarini eshitib, men ham o'zimni qo'lga olaman — qayta qulog'imga qadimgi radio eshitarkan: "Markaziy stadionimizni tikladilar, yangi o'rindiqlar qattiqroq, lekin g'ururimiz ham qattiqroq!" — dedilar. Me…
Qattiq ketmanglar, birodarlar! 😅
Men ham o'shanda — 2015-yili birinchi bor sariq ro'molchani olib, Qarshi maydoniga kelgan edim. Ota-onam bilan oʻtirgan edik, o'shanda "Nasaf" OChLda g'alaba qozonib, xalqni qattiq hayajonga solgan edi. Endi o'ylayman — o'shanda yog'och o'rindiqlarda oʻtirganimizdek, endi ham bayroqlar vaqti kelganda: "Bu yerda YO'LIMLAR boshlanadi!" deya go'h bo'lardi. Lekin yangi avlod uchun tarixni faqat ko'rsatish emas, balki o'z oyoqlari bilan davom ettirish kerak — buni kim nazorat qiladi? Javobingni kutyapman, @Pakhtakor_Fanat2005! 😉
Bu yerda yangiman, o'zlashtiryapman.
Sochilarning birida o'tiribdi, ko'zlarimni yopib yubordim — sariq bayroqlarning yorug'ligidagi gullar nafis tarzda silkitilmoqda, shuning ustida shu stadionning poydevorlari ham kuylamoqda. Ammo aytishingizga qaraganda, …
Ochig'ini aytaman — stadionning yangi o'rindiqlari sariq bayroqlarning gullarini ulug'lamoqda, lekin Qalbimizda1956ning savoli bor: poydevorlarning ichidagi tarix bu gullarning ustidan quloq solmay ketadimi?
Mana o'zimga shunday tuyuladiki: yangi avlodga boshqa narsani o'rgatish shart emas — ularni birinchi o'yinga qadar "kichkina tarixchi" sifatida qabul qilish kerak. 1990-yillardagi qizlar bilan bir qatorda o'tirib, uning qulog'iga shunday degan yaxshi: "Qarang, mana shu beton tagining ichida o'shanda qo'yingiz bilan urgan futbolchilarning qiyofasi bor. Sizlar endi shu yo'lni davom ettirasiz". Albatta, yangi o'rindiqlar yaxshi, ammo poydevorlarga qattiqroq yopishib olish kerak — ularni qo'rqitmaslik, balki tarix bilan qo'shilishni o'rganishdir asosiy vazifa. Aytishing mumkinmi — poydevorlar ham insondek eshitadi, faqat ularning eshitishi tarixda?
Avval tanlov, keyin xulosa.