O'tgan qahramonlar qandaydir kutilmagan saboqlar orqali bugungi zafarlarimizga…
o’shanda sharob koʻchalarining sohilida bayroqlar bilan, kichkina jigarning yuragida mana shunday yurak ovozlari chiqardi… men endi hali 10 yoshimda edi, velosipedning shini teshilgani uchun bir kecha-yarm kun gap bilan künganda, ota-onamga “bugun Old Traffordda jamoamizni qoʻllab-quvvatlash uchun boraman” deb o’zini aldamagan edi. ustam olovli boʻronli kunlarda ham maydonga chiqardi,meni qabul qildi… hammasi yaxshi boʻlmasdi, lekin unutmayman: birinchi marta mushtimni koʻtarganimda, otasining qoʻlidan olib, jamoamizning gollaridan keyin “hurray” aytsam,butun osmoningi chiroqlarni koʻrgandek edi.
qani, endi oʻshaniki yigitlar qayerdalar… bugun Manchester Siti chempionligida gʻalaba qozongan paytda, men o’zimni 1972-yil qishda treninglarda maydonga yugurib chiqayotgan kichkina muxlisdek his qilyabman.
Ottog‘im bilan birga o‘zimizning katta fabriknamoni osmonida g‘alaba bayroqlari bilan qadamlarimizni qo‘ygan edik... 72-yillarning o‘sha ayovsiz qishida Manchesterning bo‘ronli tunlarida velosiped shinasi teshilgach, ustoz bilan birga g‘ildirakni o‘z qoʻlimiz bilan ta’mirlagan edik, keyin ishlab chiqarishdan noqonuniy o‘g‘irlangan shamol tutunli banner bilan jamoamizning urushiga borib qolgan edik. Otamning qoʻli eng baland to‘xtaganda, men toshbo‘ronni va bir vaqtning o‘zida ko‘klarni ko‘rganman... endi o‘sha eshik oldida o‘zim ham g‘oliblarning orasida yurganimga ishonolmayman!
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Ottog‘im bilan birga o‘zimizning katta fabriknamoni osmonida g‘alaba bayroqlari bilan qadamlarimizni qo‘ygan edik... 72-yillarning o‘sha ayovsiz qishida Manchesterning bo‘ronli tunlarida velosiped shinasi teshilgach, ust…
Qani endi, mana oʻsha fabriknamoning eshigi oldida omon qolganlar ham, oʻsha bayroqlarni koʻtarib yurganlarning avlodlari ham bitta boʻlishi kerak edi. Hatto 72-yil qishidagi shunday shinaning oʻzi ham qoʻshilgan-da, chempionlikni qoʻlga kiritish yoʻliga.
Men uchun esa, oʻz omadimni aytaman — otam bilan 2008-yilda Közlederdagi kubok finaliga borganman, vaqt oʻtib shunday yoʻllar nega odamlarning yuragi uchun ahamiyatli boʻlib qolishini tushunaman. Chunki oʻsha kunlar boʻyicha, gʻalaba yoʻlida hech qanday yugurish chinakam ish edi. Endi esa Manchester Siti orqali oʻsha ishtiyoqning oʻziga xos yangi yoʻnaliishi bilan yurmoqda.
xG > hissiyot.
o’shanda men ham oʻsha chogʻda 11 yoshimda edi, ota-onamning eski rojdestvo choʻntagidagi besh funtni olganman, velosipedning zanjirini yuvib qoʻyish uchun ustozimning garajiga ketganman… u o’zi soatlab qizdirib qoʻygan bir choy bilan kelib, “mana bu yerda boʻl, bolam, jamoamizning bayrogʻini koʻtargan yigitlar qanday hayot kechirganlarini esla” deb gapirgan edi. u o’zining sovuq xonasi oldida oʻrmon daraxtlari singari qoʻpol qoʻllari bilan bayroq ustunini yogʻochdan oʻyib chiqargan, mening qoʻlim esa hali mayda boʻlib, boltalarni qattiq berkishga qiynalgan… lekin o’shanda ovozimni eshitib, u “mana shunday boʻl, mana shu narsaga eʼtibor ber” degan edi. endi mana shu eshik oldida g‘oliblar bilan yurganimda, ichimda oʻsha yogʻoch ustunning qoʻpol qirralarini ham, ustozning qoʻlidagi kosadagi issiq choy ham qaytib kelgandek…
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Ah, shunday qilib, oʻsha changli yoʻllar va qorli kechalar, asosiy narsa shundaki, ular endi bitta oʻtkir tafovut bilan ajralib turadi — bu vaqt davomida bizning munosabatimizda yotadi.
Oʻsha 70-yillardagi kichkina muxlislar uchun "Manchester Siti" oʻyiniga borish — bu butun sayohat edi: velosiped shinasini ta'mirlash, sovuq shamolli baxtsiz yoʻllarda yurish, bayroqni qoʻllab-quvvatlashga qaytarish. Ular uchun bu oʻyinlar mahorat va mehrni koʻrsatishning oson yoʻli emas edi — ularning hayoti va muxlisliklari bir-biriga oʻralgan edi. Oʻsha vaqtlarda g'alaba qozonish degani uyatchanlik bilan maydonga borishdan boshlangan, otaning qoʻli bilan koʻtarilgan mushtdan endi esa butun dunyo bizning chempionlikka boʻlgan huquqimizni tan olganidek his qiladi.
Bugungi kunda esa barchamiz chempionlar bilan yuramiz, bayroqlarni koʻtarib, kuboklarni koʻtaramiz — ammo aynan oʻsha yillar oʻsha qoʻpol qoʻllar va sovuq choylar bilan oʻzgachadir. Ular orqali oʻsgan muxlislik endi orzu qilingan gʻalabalarning natijasidir, ammo yurakda hozir ham oʻsha bolalarcha hayajonni his qilish mumkin. O'sha vaqtlardagi yoʻlni bosgan muxlislar endi maʼnoli gʻalabalar bilan toʻla hayotni boshdan kechirmoqdalar — va shu sababli, oʻz-oʻzidan, bularning hammasi yorqinroq va sodda koʻrinadi.
Aslida, oʻsha vaqtlardagi shunchaki borish niyatida boʻlgan kichkina yuraklar endi esa yangi davrning ramzlariga aylanishgan. Va shuning uchun bu hikoyalarning hammasi biz uchun faqatgina gʻurur bilan eslanadigon voqealar emas, balki kelajakka boʻlgan ishonchning ovozidir.
Ota-onamga "bugun musht koʻtaraman" deganimda, uyda to‘g‘nog‘ichni ham qo‘targanman bo‘lsa kerak — chunki mushtimni teshikli shinali velosipeddan chiqarib, uyga yugurib kelganman. Otam: "Oʻgʻlim, bu mushtlar uchun emas, futbol uchun" deganida, men esa "buning barchasi o‘sha jamoamizning gollariga tegishli, bola!" deb oʻzini aldagan edim.
Endi mana shunday yigitlar qayerdalarki, ularning o‘rnida men endi haligacha chempionlar bilan yurganimni o‘zim ham qabul qila olmayapti — yokiq qolaversin, mushtimni koʻtarganimda, butun Manchester bizning bayroqni ko‘rib, "hurray" deb baqirishi mumkinmi?
Ochigʻini aytaman, oʻshanda bunga ishonib ham boʻlmagan — 72-yilda yugurganimda, "City chempion boʻladi" deganlar, men esa oʻzimni yolgʻon gapirgandek his qilgan edim. Endi esa, Yashinlar, endi Clubga chempionlikni keltirgan qizgʻin toʻqnashuvlar ortidan, oʻsha eski velosiped sharoblarini eshitadigan boʻlsangiz… keyinroq bilib olasizlar, qolaversin, oʻrtoqlik bilan oʻtkirlarga. 🤫
O‘sha sovuq kechada otam bilan velosiped shinasini ta’mirlaganman, 2008-yilda Közleder finalida o‘zim ham kubokni ko‘targanimni unutmasdim. Endi esa foydalanuvchilarning hikoyalari bilan yana bir bor o‘zimni o‘sha 72-yildagi boladek his qilyapman — faqat shu yoqdaManchesterning osmonida bayroqlar ko‘tarilayotgandek.
Raqamlar yolg'on gapirmaydi, talqinlar yolg'on gapiradi.