O'zaro bahsda ishtirok etish uchun: Real Madridning asosiy qismi bo'lishi mumkinmi yoki…

Hali chempionlar ligasida birorta ham chempionlikni 14 marta ko'rmagan, Qozog'istonning "Astana" jamoasi bilan miqyosni solishtirsangiz bilib qo'yasiz, shundaymi? Men shundayman — hech nima yo'q, faqat futbol va o'yin uslubi.

Oftobay, joydan o'qib yurgan edim — Vaarqoning aytgani mening badanga yorqincha oqib keldi! Shundaymi? 14 bor chempionlik shunchaki raqam emas, bu avloddan avlodga oʻtgan tarix, bu zafar guli, bu qora-oq futbolkaning ichida kiyingan yurak! Albatta, mahorat ishlaydi — lekin Real Madridning oʻziga xosligi bu! Yo, boshqa biror narsa bilan almashtirilsa, maydondagi har harakat qanday o'zgarardi? Sizlar tunda uylariga qaytganlarida, "bu o'zimiznikiligi"ni his qilib yotganlarizni unutib qo'ymanglar. Ovozli bilan gaplashaman: oʻzingizni qoʻlingizdan kelganicha himoya qiling, chunki chempionlar ligasidagi har bir gʻalaba uchun qon ter bilan kurashganlarni oʻylab qoling! Yigʻlab yuboramiz endi, yoʻq, yoʻq, shunday boʻlmaydi boshqa! 🔥💪

Qani, oʻyinga oʻrtamizdan boshlaylikmi — chempionlar ligasidagi gʻalabalar soni yoʻqoladi degan gapni eshitib, oʻziminikiadek, maydonga qoʻygan yuraklarimizni unutib qoʻymasak boʻladi. 14 bor chempionlik — bu nafaqat raqam, bu realda 14 marta tashkil etilgan kechalar, 14 marta oʻyin tugagandan soʻng toʻldirilmagan koʻzlar, 14 marta safar yo’llarida qozon olis sovuqlarga qarshi gʻalaba qozonish uchun kelgan odamlar. Qoʻlga kiritilgan gʻalabalar yoʻq boʻlib ketishi mumkinmi? Haqiqatan ham, maydondagi har bir harakat qanday oʻzgaradi? Vaarqo toʻgʻri aytdi — mamlakatlar va jamoalar oʻzgardi, faqat Real Madrid oʻzgarmadi. Qani, shunday oʻyinning oʻziga xosligini topib, boshqa jamoaga oʻtkazib qoʻyish mumkinmi? „Astana“ bilan miqyosni solishtirish… ha, yangi toʻplamlar, yangi taktikalar dunyoga kelishi mumkin, lekin Real Madridning oʻziga xosligi boshqa narsa — bu har bir daqiqasiga bagʻri keng boʻlgan, tarixga oʻz qoʻli bilan yozilgan klub. Siz oʻzingizni qoʻlingizdan kelganicha himoya qiling, chunki chempionlar ligasidagi har bir gʻalaba uchun qon ter bilan kurashganlarni oʻylab qoling — bundan boshqa hech narsa yoʻq.

o'zingni yoqtiradigan va o'zim kabi ko'p ko'rgan odam sifatida aytib o'taman — mening davrimda Real Madridni "uzoq va keng" deb aytishardi, endi esa sizlar kichik ekranlar ortidan qichqiraverasiz, nima bo'ldi degan edi. 1980-yillar, chempionlar kubogi davomida, bu jamoani avvalgi tomonidan "o'zi bilan o'ynaydigan" deb hisoblar edim. o'sha paytlarda qaysi jamoasi bilan o'ynamasin, Madridlar birinchi bo'lib o'zini tanitardi — o'zbeklar uchun xos bo'lgan, aqldan ozgan darajada nafis, nafislik bilan o'ynagan. savol shuki: 14 bor chempionlik bilan boshqa narsani almashtirib bo'ladimi? shundaymi? men shundayman — chempionlar ligasi tarixini qayerga qo'yganingizni o'ylab ko'ring! 50-yillardan 2000-yilgacha bu chempionliklar uchun o'zbekistonliklar kabi yurak bilan kurashganlarni eslaysizmi? masalan, 1981-yilgi finaldagi "Liverpul"ni 1-0 hisobida mag'lub etib, chempion bo'lgan vaqt — buni boshqa qayerdan ko'rishingiz mumkin? boshqa biror narsa bilan almashtirib bo'lmaydi, chunki o'zimning tariximdek. va aytish kerakki, "o'ziga xoslik" — bu bir marta to'plangan tarix emas, bu avloddan avlodga o'tib kelayotgan ruh. sizlar ketaverib, boshqa nom bilan kelganingizda, bu mavjud bo'lmas ekan. chempionlar ligasida 14 bor g'alaba qozonish — bu raqamni ko'rganda yuragim sovuqqa qarshi qisqaradi. bunday narsani "Astana" bilan solishtirish mumkinmi? haqiqatda ham — bu butunlay boshqa sath.

Oʻsha 1998-yilning 20-mayini eslayman, oʻshanda Real Madridni asosiy qismidan deyarli butun dunyo koʻz oʻngida kurashayotganini koʻrdim — Korluka, Hierro, Redondo va Mijatovichlar kelishidan oldin. Oʻsha paytda ularni qoʻllab-quvvatlaganlar uchun bu „oltin avlod“ emas edi, balki gʻalabani qon ter bilan chiqarib olishgan odamlar edi. Endi ularning oʻyin uslubini eslasam, yoʻq yoʻq, boshqa hech nima haqida gapirishni xohlamayman — oʻshandan beri har bir oʻyinda oʻsha jozibadorlik bilan kurashishni oʻrgandik. Shunday qilib, agar ushbu asl qismni olib boshqa jamoaga oʻtkazsak, masalan, oʻyin uslubining nafisligi yoki maydonda paydo boʻladigan gʻalaba ruhi yoʻqolib ketmasmi? Real Madrid tarixida faqatgina uning oʻziga xosligi gʻolib boʻladi — boshqa narsa emas.

Oltin avlodlar haqida gap ketdi — men shu yerda boshlayman. Vaarqo ham eslagandek, 1998-yil may oyi... oʻshanda bu jamoani „oltin“ deb atash mumkin emas edi, chunki gʻalabalar hali kelgan edi. Oʻshanda ular oʻtinib kelgan edilar — korluka, hierro, redondo va mijatovichlar bilan. Ammo ularning oʻyini shunday jozibador edi ki, toʻplamni oʻzgartirganingizda ham, oʻsha nafislikning qayeridan olingani uning ichida boʻlgan. Chunki asl Real Madrid boʻlagi — bu nafaqat oʻyinchilar, bu maydonda qarshi tomon bilan qanday muloqot qilishni biladigan jamoa. Qani, „Astana“ bilan miqyosni solishtirishni taʼkidlaganlar boʻlsa, javobim shuki: boshqa jamoa chempionlar ligasida 14 marta gʻolib boʻlish uchun oʻz tarixini toʻplashi kerak. Va bu tarix bir kechada yozilmasdi. Qolaversa, chempionlar ligasi tarixida eng koʻp gʻalaba qozongan boshqa jamoa boʻlsa, bu faqatgina boshqa narsa boʻlar edi — tarixsiz, avlodlar oʻtmasdan yaratilgan klub. Sogdiana10 aytganidek, 1981-yilda Liverpulni 1:0 hisobida magʻlub etgan vaqtni oʻylab koʻring — bu gʻalaba uchun boshqa narsani almashtira olmaysiz. Chunki oʻsha paytda oʻzbekistonliklar kabi yurak bilan kurashganlar boʻlgan. Hozirgi avlod esa oʻsha ruhni davom ettiradi — lekin asosi oʻsha birinchi qism, „oltin avlodlar“ boʻlishidan oldin kelgan qism edi. Shunday qilib, boshqa jamoaga almashtirish masalasiga kelganida — yoʻq. Haqiqatan ham yoʻq. Chunki Real Madridning asosiy qismi uzoq vaqtdan beri ishlaydi: maydonda qanday nafislik koʻrsatish kerakligini biladi, chempionlar ligasida gʻalaba qozonish uchun qon ter bilan kurashganlarni unutib qoʻymaydi. Boshqa jamoaga almashtirish — bu ushbu oʻzgarmaslikka qarshi qoʻyilishdir.

20-may 1998-yil — ha, menga ham o'zim bilan ko'tarilgan oddiy nafasni eslaydi! O'sha kuni kortirular qanday qiynalgan edi: qayd etilgan vaqtgacha Real Madridning asosiy qismi yo'q edi, ularni esa maydonda boshqa narsa yo'q edi — borlarini sanab ketib bo'lmas: korluka qiyinish bilan yugurardi, hierro o'ng qanotda tinmay harc qilar edi, redondo esa butun maydonni aylantirar edi, mijatovich esa to'pni o'lik nuqtada aniqlardi... Va hammasi birgalikda shunday oqilona, nafischa ishlardi ki, bu futbolni afsonaga aylantirardi. Endi qayerdan ko'rarsiz mana shu uslubni? Boshqaga o'tkazib yubormaslikni isbotlovchi narsa ham shu — o'sha o'yinning o'ziga xosligi, yo'llanmasi, umuman olganda, Madridning o'zini boshqa jamoadan ajratib turadigan narsa. Odamlar, chunki "Astana" bilan solishtirish bejiz emasmi? Ha, ular rivojlanmoqda, yangi taktikalar bilan kelmoqdalar, lekin kimdir bularning hech biriga chempionlar ligasi tarixida 14 bor yutib chiqqan, avloddan-avlodga o'tgan, o'zbekistonliklar kabi yurak bilan kurashgan jamoa qiyosligini qo'sha olsin? Bu masala aynan shunday — boshqa hech narsa emas. 1981-yilda Liverpulni 1:0 hisobida mag'lub etgan vaqt haqida gapirmoqchi edim, ammo shunday bilan tugataman: o'sha finalni boshqa hech kim qayta bajara olmaydi, chunki boshqa hech kimning o'z tarixi, ruhi va yuragi yo'q. Va bu meni eng ko'p qo'zg'atadigan narsa — Real Madridga nisbatan boshqa narsani almashtirish mumkin emasligi, chunki u aslida o'zi bilan kurashib kelayotgan jamoa.

Mana xuddi shunday qayerdadir o'qib qolganiday — Varening javobidan qiynalgan edim, rostan ham eslayman 1998-yilning o'sha azobli mayini! O'zingiz kabi mendan ham qonli ter bilan chiqqanlar edi — bunga hech kimda shubha yo'q, lekin... Nima boʻlsa boʻlsa, men shunday deb qolaman: Varening "oltin avlod" degani yerda juda ham quvnoq gapirdilar! Real Madridning asosiy qismi — bu tushunchani o'zimizga moslashtira ko'raylik! Bir vaqtlar Kantaradodagi jo'shqinlarni, Di Stefanoning e'tiborini tortgan vaqtlarni esla! Bularning barchasi bir vaqtning o'zida bo'lgan edi — ammo ular endi Real Madrid qismining o'zi sifatida qolmoqda degani yuq! Real Madrid deb nomlanadigan vaqtda ular o'zi bilan o'ynagan, ya'ni *o'zini* tanitgan va shu bilan chempion bo'lgan. Endi boshqa qayerda bunday narsani ko'rish mumkin? VaVar ensa aytgandek — chempionlar ligasi tarixini o'ylab ko'ring! Sizlar 50-yillardan boshlab mana shunday qatorlab ketgan gʻalabalar bilan boshqa nimani solishtirasiz? Qani, chempionlar ligasidagi boshqa klublar biron bir vaqtda o'zlarining asosiy qismini to'liq almashtirganmi? Qo'shimcha o'yinga kirishmaydi — boshqa joyda koʻz ochib boʻlmaydi! 🔥

qani endi bir daqiqa tur, oʻqib chiqib ham noz-ne’mat bilan javob beraman. ya, men shu 1998-yilning 20-mayini eslayman — oʻsha kun Real Madridning asosiy qismi yoʻq edi, deganlar bor, lekin haqiqatga toʻgʻri keladi? ularning asosiy qismi boʻlsa boʻlmadi, chempion boʻlish uchun maydonga qoʻygan yuraklari edi! va bu gapni toʻxtatib oʻtirmasdan aytaman: bunday narsani boshqa qayerda koʻrish mumkin? oʻshanda jamoada birorta ham "oltin avlod" yoʻq edi, ularni qoʻllab-quvvatlaganlar uchun ham yoʻq edi — faqat gʻalaba uchun tirishayotganlar edi. lekin Realning oʻziga xosligi shundaki, u maydonda boshqa hech kimdek *oʻzi bilan* oʻynamadi! solishtiring: o'sha kunlar haqida gap ketganda, sizlar chempionlar ligasida 14 bor gʻolib boʻlgan Real Madridning oʻzini tanitganligini unutib qoʻyasiz. va bu unutilishi mumkin emas — chunki chempionlar ligasi tarixida boshqa hech kim 14 marta gʻolib boʻlmagan, boshqa hech kimning oʻyini boshqa generatsiyalarga oʻtdi! va yana bir narsani aytaman: "Astana" bilan miqyos solishtirganda koʻz oʻngimizda boʻlgan ispanlarning oʻzini ham unutib qoʻysak boʻladi — ularning oʻsha *safarga otlangan ruhi* nima bilan almashtiriladi? boshqa hech narsa bilan! chempionlar ligasida gʻolib boʻlganda, Real Madrid boshqa hech kimdek oʻz tarixi, oʻz qiyofasini olib kelmaydi — buni boshqa joyda koʻrish mumkinmi?

Oʻshanda, 1998-yilning shunday may oyida oʻsha finaldan soʻng butun dunyo yuraklaridan Real Madrid uchun oʻtib ketganlarni eslayman. Chunki oʻsha oʻyinga kelganlar uchun ular chempion boʻlish uchun nafaqat jamoaga, balki oʻzlarining o'tkan kunlariga, ustozlariga va elga qarshi kurashib kelgan edilar. Va hozir shunday gapiraman: oʻshanda Real Madridning asosiy qismi yoʻq edi, deganlar yaxshi tanish, chunki ular oʻz tarixini gʻalaba bilan yozib borishgan. Lekin shunday boʻlsa-da, maydondagi nafislik — qanday qilib ularning barchasi birgalikda oʻzlarini *oʻzi* bilan oʻynar edilar? Korluka qiyinish bilan yugurar, Hierro esa oʻzining mag'rur oʻyin bilan qarshi tomonni aylantirar, Redondo esa butun maydonni boshqargan. Va aytish kerakki, ular oʻzlari bilan oʻynagan — maydonda boshqa hech nima yoʻq edi. Bugun esa oʻzlari bilan oʻynay olish — bu faqatgina Real Madridning oʻziga xosligi. Sababi chempionlar ligasi tarixida boshqa hech kimning oʻyini bunday boʻlib qolmagan. Masalan, 2002-yilda oʻsha "Xetafe" bilan boʻlgan javob uchrashuvida, ular oʻyinni bir vaqtning oʻzida ikki marta boshlashdi — oʻzlari bilan. Va shu sababli ular chempion boʻlishdi. Boshqa jamoaga oʻtib ketadigan boʻlsa, nima boʻlar edi? Bu Real Madridning oʻziga xosligini yoʻqotar edi — oʻsha nafislik, oʻsha ruh, oʻsha chempionlik ruhi. Va yana shuni ayta olaman: chempionlar ligasida 14 marta gʻalaba qozonish — bu boshqa hech narsani almashtira olmaydi. Chunki ularning tarixini koʻz oldiga keltirganingizda, siz boshqa hech nimani solishtirib boʻlmaydigini tushunasiz. Masalan, oʻshanda "Liverpul"ni 1:0 hisobida magʻlub etib chempion boʻlganda, oʻzbekistonliklar kabi yurak bilan kurashgan edilar. Endi qayerda bunday narsani koʻrishingiz mumkin?

Real Madridning asosiy qismini boshqa jamoaga almashtirish mumkinmi degan savolga keladigan boʻlsak — shunchaki mumkin emas. Buning uchun chempionlar ligasi tarixida 14 bor gʻolib boʻlish, faqatgina oʻz tarixining yorqinligidan kelib chiqib oʻziga xoslikni saqlab qolish kifoya qiladi. Oʻsha azobli 1998-yilning 20-mayini eslayman — oʻshanda Real Madridning asosiy qismi yoʻq edi, lekin ularning yuraklarida boshqa hech nima yoʻq edi. Korluka, Hierro, Redondo va Mijatovichlar oʻyin maydonidagi har bir qadami bilan boshqa narsani eslamagan edilar: chempion boʻlish uchun kurash. Va ularning oʻyin uslubi shunday nafis, shunday jozibador ediki, oʻshandan beri hech nima oʻzgarmagan — chunki Real Madrid oʻzini boshqa hech kimdek his qilmaydi. Chunki chempionlar ligasida gʻalaba qozonish — bu boshqa narsani almashtira olmaydigan tarixdir. 1981-yilda Liverpulni 1:0 hisobida magʻlub etgan paytni oʻylab koʻring — oʻsha kun boshqa hech kim qayta bajara olmaydi, chunki ularning barchasi oʻzlarining gʻalabalarini qon ter bilan yozganlar. Va hozirgi avlod ham shu ruhni davom ettirmoqda, ammo asosi oʻsha birinchi, asosiy qismdan keladi. Boshqa jamoaga almashtirish? Bu erkin toʻpni oʻz darvozasiga kiritish kabi boʻlardi. Real Madridning oʻziga xosligi shundaki, u maydonda boshqa hech kimdek oʻz tarixidan, oʻz qiyofasidan voz kechmaydi.

Oʻsha 1998-yil may oyini eslaganiday — oqibatida oʻzimni yelkasiga koʻtargan edim! Chunki oʻshanda men ham kichik bir dahlkash boʻlsamda, oʻz tugʻilgan shahri Qarshidan uzoqda boʻlgan Madrid maydonlarida oʻtinning hidini his qilganman. Ommasi, oʻsha kunlar haqida gap ketganda, sizlar chempionlar ligasida 14 bor gʻolib boʻlgan Real Madridning oʻzini tanitganligini unutib qoʻyasiz — albatta, bu boshqa hech narsani almashtira olmaydi. Real Madridning asosiy qismi — bu uning tarixiy jadvalini oʻzida saqlagan nafislik, deb aytaman. Korluka qiyinish bilan yugurar, Hierro esa oʻzining magʻrur oʻyin bilan qarshi tomonni aylantirar edi, Redondo esa butun maydonni boshqargan. Va aytish kerakki, ular oʻzlarini *oʻzi* bilan oʻynardi — maydonda boshqa hech nima yoʻq edi. Bu ishlanma boshqa jamoaga oʻtib ketadigan boʻlsak, yoʻqoladi. Chunki chempionlar ligasida 11 marta gʻolib boʻlishning oʻzi — boshqa hech narsani almashtira olmaydi. Oʻshanda Liverpulni 1:0 hisobida magʻlub etgan vaqtni oʻylab koʻring — oʻsha kun boshqa hech kim qayta bajara olmaydi, chunki ularning barchasi oʻzlarining gʻalabalarini qon ter bilan yozganlar. Va hozirgi avlod ham shu ruhni davom ettirmoqda, ammo asosi oʻsha birinchi, asosiy qismdan keladi. Boshqaga oʻtib ketish? Bu erkin toʻpni oʻz darvozasiga kiritish kabi boʻlardi. Real Madridning oʻziga xosligi shundaki, u maydonda boshqa hech kimdek oʻz tarixidan, oʻz qiyofasidan voz kechmaydi. Boshqaga almashtirish mumkin emas, qolsin — bu futbol emas, lotereya! 😂🤡

Savolni o'qiganimda, bir daqiqamizni oling — 20-may 1998-yil noyoblikni o'z ichiga olgan kun edi, ammo bu noyoblik faqat chempionlar ligasi tarixidagi 14 ta gʻalabaning bir qismi ekanligini ko'ramiz. Boshqacha qilib aytganda, Real Madridning asosiy qismi yoʻq edi, chunki ular *oʻzlarining asosiy qismi bilan* oʻynashdi — oʻz tarixlari, oʻz urugʻi, oʻz uslubi. Chunki 1998-yilda maydonda boʻlganlar oʻzlarini *oʻzi* bilan oʻynardi: Korluka oʻzining qattiqqoʻlligi bilan qarshi tomonni boʻshashtirar, Hierro esa magʻrur oʻyin bilan raqibning orqa chizigʻini buzardi, Redondo esa butun maydonni oʻz qoʻliga olardi va Mijatovich esa to'pni oʻlik nuqtada aniqlardi. Ularning har bir harakati boshqa narsani eslamas edi — chempion boʻlish uchun kurash. Va bu ishlanma boshqa jamoaga oʻtib ketadigan boʻlsak, yoʻqoladi. Poytaxtliklar uchun: chempionlar ligasidagi boshqa hech bir klubning oʻyini bunday nafis va yuksak tarixiy aloqaga ega emas. Qani, "Liverpul"ni 1:0 hisobida magʻlub etib chempion boʻlganda, ular ham oʻz tarixlarini qon ter bilan yozib olishgan — ammo bu Real Madriddek oʻziga xoslikni yaratmadi. 14 marta gʻolib boʻlish — bu boshqa hech narsani almashtira olmaydi, chunki ushbu gʻalabalar boshqa hech kimning tarixida takrorlanmaydi. Boshqacha qilib aytganda, Real Madridning asosiy qismi yoʻq — ular oʻzlarining asosiy qismi bilan oʻynashadi. Va bu ishlanmani boshqa jamoaga almashtirish mumkin emas, chunki uning oʻrnini boshqa hech narsa toʻldira olmaydi.