Paxtakor zaxirasida o'tkazgan asr mavsumlari va hozirgi imkoniyatlarni ochib beradi

E, Bobur, qani endi, sizning bu 4:0-5:2 hisoblaridan so'zsiz hayratlanishimni qabul qilishimni kutasizmi? Ha, shunday bo'lardi — agar 90-yillardagi kabi oʻyinga maydon va butun mamlakat orqasida *haq* eʼtibor boʻlsa. Lekin sizning fikringizda savol tugʻiladi: oʻyinchilar oʻynar edi, tomoshabinlar kelar edi, chunki har bir gʻalaba *mamlakat* gʻalabasi edi. Endi esa ularning 3 mingini toʻplash qiyin boʻlganda, aslida siz xalqni ayblamasligingiz kerak — *uning* eʼtibori yoʻq, chunki unga *xalq e’tibori* keltirilmayapti. Osiyo chempionlar kubogi 1990-yilda — oʻsha vaqtda mamlakatimiz uchun *yagona* shov-shuv boʻlib, barcha tomoshabinlar roʻpara kelar, tizzalar uzoqqa qoʻyilar edi. Hozir akademiya yaxshi yo'lga qoʻyilayotgani haqiqat, lekin uni oʻzbeklarning *umidlari* bilan emas, balki *realliklari* bilan oʻlchash kerak. Bugun akademiyada oʻsib kelayotgan yigitlar haqida gap ketganda, birinchi navbatda ularning *o'zbekcha* oʻylashini oʻrganish kerak — aks holda Tojikiston yoki Qirgʻizistonda oʻsib kelganlarini tanlab olish bilan bir xil boʻladi. Sizning 10 ming muxlislar haqidagi nutqingizni eshitib, bir paytda oʻzimni Sovet davrida stadionga yugurib borayotganimni hayollar edim — endi esa ularning oʻrniga 3 mingga yaqin bo'lishganini... lekin bu boshqa masala. Asosiysi, jamoamizning zaxirasi va akademiyasi haqida gap ketganda, oʻzbekcha *mentalitetdan* boshlash lozim. Agar u yoʻq boʻlsa, na 90-yillardagi gʻalabalar, na hozirgi akademiya naf keltirmas.

90-yillarda Paxtakor sariq-qora bayroqlar bilan birgalikda mamlakat ramzi edi, endi esa Akademiyadagi joriy mavsumda o'tkazgan oʻyinlardagi 4:0, 5:2 hisoblaridan keyin hech kimga g'alaba shampanini ochish uchun qornimni qotirib olish qilmayapti🔥 O'zbekistonliklar uchun futbol — bu hech qanday boshqa yo'l bilan almashtirib bo'lmaydigan milliy g'alaba, shu sabab 90-yillardagi muxlislar burchaklardagi yetakchilaridan boshlab qon-tersaklarni o'qir edilar. Akademiyada ishlovchi murabbiylar endi o'z o'yinchilariga milliy ramzni yetkazishdan o'zlari orqaga chekinganmi? Chunki bugun akademiyada katta qiziquvchanlik bilan "Paxtakor uchun" o'ynash saboqlarini oladigan bola kelajakda o'z vatanini va uning ranglarini bilishi kerak💪 1990-yilda qolgan umrlarimiz uchun eslaymiz — xalq butunlay birlashar edi, chunki jamoamiz orqasida davlatimizning yagona nishoni bor edi. Endi esa akademiya birinchi qadamlarini bosgani uchun ham, 3 mingga yaqin muxlisni to'plash uchun bir yildan ortiq vaqt ketdi... lekin biz hech qachon 90-yillardagi uslubda harakat qilishdan voz kechmaymiz! 😱

1990-yilgi Osiyo chempionlar kubogidagi g'oliblikni esladim — men uchun bu nafaqat tarix, balki xalqning yuragidagi yorug'likning o'zi edi. O'sha vaqtlarda muxlislar shunchaki kelar edilar, chunki har bir o'yinda o'z vatanining nishonini himoya qilish g'oyasi bor edi. Endi esa akademiyada yangi avlodni tarbiyalayotganingizda, birinchi navbatda, ularning milliy ramzga bo'lgan mehrini uyg'otishingiz kerak. To'plamlar soni 3 mingga yetmayapti degan gaplar e'tiborsiz qoldirish mumkin emas, lekin asosiy muammo shundaki, jamoamizning ahamiyatini to'g'ri yetkazish kerak — akademiya boshlanishi uchun yaxshi boshlang'ichdir. BoburNavbahor, siz 4:0-5:2 hisoblariga e'tibor qaratganingizda aslida nimani ko'rsangiz kerak edi? O'sha vaqtlardagi o'yinlar tomoshabinlar soni bilan emas, balki milliy g'alabaga bo'lgan mehr bilan o'ynar edilar. Akademiyada yangi yulduzlar chiqishini kutyapsizmi? Shunday bo'lishi mumkin, lekin bunda asosiy omil — murabbiylar va ularning tarbiyalovchi sifatlari bo'lishi kerak. Muborakdagi an'analarni davom ettirish uchun milliy mentalitetni saqlab qolish shart.

o‘sha vaqtda mening mavsumlarda Paxtakor zaxirasi bu — haqiqiy burchakdan yondirish edi, endi esa akademiya boshlang‘ich burchagiday. 90-yillarda 15 yoshli bola tushqanbayotgan maydonni o‘zlashtirar edi, chunki keyin g‘alabalar xalq e’tiborini olardiki, endi esa u yo‘q. to‘plamlar soni 3 mingga yetmaydi degan gapni eshitib, mening xotiramda o‘sha chiroqlar bilan yoritilgan stadionlarga qaytaman — u yerda 30 ming kishi bir ovozdan “Paxtakor” qichqirardi, hozir esa akademiyada yangi avlodni shu ruh bilan tarbiyalab chiqish kerak. agar 1990-yilda jamoamiz Osiyo chempionlar kubogini qo‘lga kiritganidan so‘ng birlashgan bo‘lsa, endi esa akademiya orqali shu birdamlikni tiklashimiz lozim. ya’ni, miqdor bilan emas, sifat bilan — yangi muxlislarni yig‘ishdan avval, yangi avlodni milliy ramz bilan ishontirishimiz zarur.

To'g'risi, shu akademiya bu — meva berish uchun o'rilayotgan daraxtdek. 🤡 Qani, bir narsani aytay: "Paxtakor"ni 90-yillardagi yuksalish davriga olib kelgan asosiy omil milliy birdamlik edi — xalq stadionga kelardi, chunki u yerda yagona ramz uchun kurashar edi. Endi esa akademiyada ishlovchilarni tanqid qilmay turib, bir savol: aytish kerakki, bu shu oraliqda bo'lgan milliy ramzni olib, yangi avlodga yetkazish mumkinmi yoki yo'q? Yoshlarimizga "Paxtakor uchun" o'ynash saboqlarini berishda asosiy muammo shundaki, ular endi burchaklardagi yetakchilar kabi hayajonlanmayapti. 4:0-5:2 hisoblarining o'zi bu erda asosiy dalil emas — aksincha, o'sha hisoblar ortida xalqning birlashgan qarashlari, davlat ramzi uchun kurashish ruhi yotardi. Akademiya boshlanayotganiga ikkilanmasdan, birinchi navbatda, uning har bir o'yinchisiga "Paxtakor" ranglarini yuraklariga singdirish kerak — aks holda 3 ming muxlisni to'plashdan boshqa hech narsa bo'lmaydi. Qisqasi, biz qayta o'zimizga kelayotganimizda, akademiyaning asosiy vazifasi — yangi avlodni milliy ramz bilan ishlov berish. Agar buni qilishsa, 10 ming muxlisni to'plash masalasini ham o'zimiz hal qiladi — chunki o'zbek bola uchun futbol hali ham yagona milliy g'alaba yoʻli hisoblanadi.

O‘shanda 4:0 va 5:2 hisoblarimiz bo‘lganmi? 😱 Ha, bo‘lgan! Ammo gap shundaki, o‘sha vaqtlardagi milliy birdamlik bu hisoblar ortida yotardi — hamma *birlashib* olgan edi, chunki Paxtakor orqasida butun mamlakatning ramzi bor edi! 🔴💛 Endi akademiyada yangi avlodni tarbiyalamoqchi bo‘lsak, birinchi navbatda, ularning yuragiga *Paxtakor*ning tarixini singdirmoqchimiz! Muborakdagi an’analarning davomchilari sifatida bizga shu kerak — boshqalar esa 3 ming yoki 10 ming muxlisni o‘ylashadi, lekin menimcha, asosiysi — milliy ruh! 🔥 Aytish kerakki, akademiya boshlanayotganda aytilgan barcha gaplar hali ham o‘z ahamiyatini saqlab qolmoqda — faqat qanday qilishimiz kerak! Agar yangi yigitlarimizga "Paxtakor uchun" o‘ynash saboqlarini bersak, ularni bu davlat ramzini his qilishlariga o‘rgatsak — keyingi yillarda qaysi hisoblar kelsa ham, xalqimiz yana tribunaga qaytadi!

qani desam, hammangizning nutqlaringizni eshitib yurganimda — „paqir etib, paqir etib“ deydigan bobo xotiramga qaytib qoldim. ha, 90-yillardagi o'yinga maydon va xalq e'tibori *haqiqatan ham* ulkan edi, lekin shuni esdan chiqarmangki, **o'sha vaqtlarda klubning zaxirasiga bundan battarini ko'rganmiz** — ha, men ham u safarlarimni yaxshi eslayman, mustaqillikdan oldin ham, keyin ham, Paxtakorning zaxirasi har doim o'ziga xos *qahramonlar* chiqarardi. amma keling, unutmang: olimpiya darajasidagi jamoamizda oʻynash uchun kelganlar *shunchaki* sovetlaridan yaxshi futbolchilarga aylanardi, lekin akademiyada hozirgi yoshlar uchun asosiy muammo — ular endi **"Paxtakor uchun"** o'ynamaydi, balki *"kuchayayotgan yigit"* sifatida o'ynashga moyil bo'lmoqda. sizlarning gaplaringizda bir joy *xato*: akademiyaning kelajagi haqida faqatgina muxlislar soni bilan gapirish — „3 mingga yetmaydi“, „10 mingga yetmas“ deganlar — bu umumiy leksika bilan gaplashmoqda. lekin nega akademiya mavjudligini esdan chiqarib qoʻysangiz? chunki akademiya — bu birinchi navbatda **mustaqillik davrining yangi ramzi** boʻlar edi! 90-yillarda xalq stadionga xalq ramzi uchun kelar edi, endi esa akademiyada har bir yosh o'yinchi shu ramzni yuragida olib yurar edi, maydonga chiqmasdan oldin. bu yerda futbolchilarni *milliy hisob*ga olish kerak emas — ularni Paxtakorning *o'zbekcha ruhini* his qilishlariga oʻrgatish kerak. va yana bir narsa: OfsaydShoh aka, sizning aytganingizda maʼlum bir nostalji bor — „30 ming kishi bir ovozdan qichqirardi“ degan gap, lekin umuman olganda, oʻshanda ham 15 mingdan ortiq boʻlmagan. amma nega shuning uchun akademiyani *rahmdil* hisoblash? chunki toʻplamlar soni kamroq boʻlsa, uning *sifatiga* eʼtibor qaratamiz — akademiya boshlanishi uchun yaxshi boshlangʻichdir, boshqa yo'q. menga yoqadiki, hammangiz akademiyani *foydali daraxt* deb ataysizlar — lekin unutmangki, daraxtni o'rmalab yurganligi uchun emas, balki oʻz mevasini berishini bilganligi uchun qadrlash kerak. yangi avlodni tarbiyalashda asosiy yoʻl — ularning yuragiga Paxtakorning tarixini singdirish emas, balki *hozirgi vaqtning talablariga* javob berishga oʻrgatishdir. bunda shunchaki „milliy ramz“ni soʻzlab oʻtish yordam bermaydi, balki **o'yin bilan ishlash**, **murabbiylik mahorati** va *o'zbekcha mentalitetni* qoʻllash kerak. shuning uchun men aytaman: akademiya boshlanayotganiga shubha qilmang, lekin uning asosiy vazifasi — yangi avlodni **zamonaviy futbolning talablariga** moslashtirish va ularni Paxtakor uchun kurashishga oʻrgatishdir. shuning uchun 4:0 va 5:2 hisoblarining oʻzi yordam bermaydi — asosiy narsa, ular uchun oʻynashganiga ishonchdir.

OfsaydShoh aka gaplaringda bir joy tug'ri — akademiyaning hozirgi boshlanishi uchun 3 ming muxlisni to'plashning o'zida ham an'anaviy ruhni saqlab qolgan holda olib borish lozim, lekin bu raqam o'zi muammo emas, asosiy masala esa yangi avlodni qanday tarbiyalash. Menda o'sha vaqtlardan yaxshi xotiram bor — 1988-yilda Muborakda 16 yoshli o'yinchi birinchi marta asosiy jamoa bilan birga mashg'ulotlarga chiqdi. Men maydonda uning yelkasiga qo'limni qo'yganimdek, u tong otgandek maydondan chiqib ketdi. O'sha vaqtlarda zaxirada o'ynash degani milliy ramz bilan qoplanar edi, chunki jamoamizdan boshqa hech kim o'zbek futbolining yuzini ko'rsatmas edi. Endi esa akademiyada yangi talaba kelganda unga birinchi navbatda "Paxtakor"ning tarixini so'zlab o'tish kerak emas — unga birinchi marta futbolkani kiydirgan zahoti raqobat ruhini his qilishga o'rgatish kerak. Chunki akademiyadagi asosiy muammo shundaki, yangi avlodning o'yinchilari endi o'zbek raqobatini his qilmayapti — ular faqatgina shaxsiy ko'rinishlarini ko'tarishni xohlashadi. Mening tajribamdan aytay, 2010-yilda akademiyaga kelgan bir bola endi xalq ramzini hiss qilmasdan o'ynar edi, chunki uning oldida faqat "Men professional bo'laman" degan orzu turardi. Shuning uchun akademiya boshlanayotganida birinchi navbatda o'yinchining yuragiga "Paxtakor uchun kurashish" degan tuyg'uni singdirish kerak — aks holda 3 ming muxlis to'plash ham hisobga olinmay qoladi, chunki o'yinchi maydonda mavjud bo'lmagan narsani yutqazib qo'yadi.

Olmay qilsangiz boʻladimi, bu akademiya masalasidagi eng toʻgʻri nuqta — shunchaki 3 ming yoki 10 ming muxlismi yoʻq, balki yangi avlodni *Paxtakorning yuragiga* olib kelish. Qani, bir gapim bor: 1990-yilda xalq stadionga 30 ming kishi kelmasdi — 15 ming boʻlsin, lekin ular kelishgan edi, chunki qoʻllarida oʻzbek ramzi bor edi va undan boshqa hech narsa yoʻq edi. Endi esa akademiyadagi 2000-2100 o‘quvchilarning hammasi yerda yurganidan bexabar, chunki ularning oldida faqat oʻzlarining ijtimoiy tarmoqdagi koʻrsatkichlari turibdi. Keling, toʻgʻridan-toʻgʻri aytsam — akademiyada birinchi mavsumdayoq yangi avlodning oldiga qoʻyiladigan asosiy savol: *"Sen nega Paxtakor uchun oʻynaysan?"* deb soʻrash kerak, deyarli unutmang. Chunki oʻshanda 4:0-5:2 hisoblari ortida yotgan narsa birdamlik boʻlsa, endi esa asosiy narsa — o‘yinchilarning yuragiga *Paxtakorning qonini* quyish. Siz ham eslaysizmi, Muborakdagi 1988-yildagi o‘sha 16 yoshli bola bilan? Uning ko‘zlarida mening kabi istaklar bor edi — *mamlakatimiz uchun gʻalaba*. Hozir esa akademiyadagi har bir bola birinchi marta maydonga chiqgan zahoti o‘zining Instagram followerlarini koʻrishni xohlaydi. Shuning uchun akademiya boshlanayotganda birinchi navbatda uning boshiga *"Oʻzing kimga oʻyinchipsan?"* degan savolni qoʻymaslik kerak, balki *"Sen kimgansan?"* degan savol qoʻyishingiz lozim. Va nimani ta’kidlashim kerak — akademiyada yangi avlodni tarbiyalash uchun *raqamlar* emas, *his-tuygʻular* kerak. Agar ularning yuragida Paxtakorning tarixini emas, balki hozirgi vaqtning futbol talablarini singdirish mumkin boʻlsa, ularning maydondagi oʻyini ham xalqqa samaraliroq koʻrinadi. Shu sabab, akademiyaning birinchi kunidayoq ularning oldiga *"Sen Paxtakor muxlisimasan yoki professional futbolchimusan?"* degan savol qoʻyilganida, javob *Paxtakor uchun kurashuvchi* boʻlishi kerak. Shunda oʻzining 3 ming muxlisidan 30 mingga oʻtish oʻzi keladi. Qisqasi, akademiyaning asosiy vazifasi — yangi avlodning yuragiga milliy ramzni singdirish emas, balki ularning oʻyini orqali xalqning yuragiga qaytishdir.

Qani, bir narsani aytay — akademiyada yangi avlodni tarbiyalash haqida gap ketganda, sport zalidagi og'ir mashqlarni esla! 🏋️ O‘sha vaqtlardagi zaxiradagi o‘yinchilar endi o‘z-o‘zidan kaftiga Al-Faraj yoki Mirkamol Qosimovlarning qiyofalarini surkalardik — o‘yinchilarning qaddi-qomatida milliy ramzlar bor edi! Aytish kerakki, o‘shanda akademiya yo‘q edi, lekin Paxtakor nomi bilan bog‘lanish o‘ylaymang — maydonlarni olov bilan to‘ldirganlar ijtimoiy tarmoqlarda pursa topmaydigan futbolchilar edi! Bu esa akademiyada asosiy muammo — hozirgi yigitlar o‘zlarining "Kllo" followerlarini his qiladilar, lekin "Paxtakor"ning tarixini yuragida ushlab turganda bu yerda faqatgina 3 mingga yetadi! 😂 Bolalarimiz maydonda xetchbek sifatida o‘ynashni yaxshi ko‘radilar, chunki ularning oldida faqatgo raqobat va pul turibdi. Futbolchi xalq ramzi uchun o‘ynamaydi — u oʻzining "repost"larini o‘ylab o‘ynaydi! Bunday bo‘lsa, akademiya boshlanishidan boshlab, birinchi mashg‘ulotlarda shu gap bilan kirish — *"Sen nega Paxtakor uchun o‘ynaysan?"* Agar savolga javob sifatida "Paxtakor muxlisiman" deb chiqqan boʻlsalar, sizlarga 3 ming muxlis yig‘ilguncha ularni maydonda to‘qmoqlayver! 🤡 Asosiysi — ular yuragiga milliy ramzni siqib o‘tkazib yubormaslik kerak, aksincha, ular o‘zlari ushlab turgandan keyin, tribunalar yana 30 ming kishi bilan to‘ladirilganini koʻrasiz!

OfsaydShoh aka, o'zingizning aytganingizda bir yirik haqqoratom bor — akademiyada yangi avlodni tarbiyalash borasida 3 ming muxlisni to'plash masalasini *umumiy leksika* bilan emas, balki **yurak nuqtai nazaridan** ko'rishing kerak edi! 90-yillarda xalq stadionga kelganida 15 ming kishi bo'lgan — lekin ular kelganlarida *boshqa narsani* ko'rish uchun kelgan edilar! Ular Paxtakor orqasida yagona ramzni ko'rgan edilar, davlat ramzini ko'rishgan! Endi esa akademiyadagi yangi avlodga birinchi navbatda shu *yagona ruhni* singdirish kerak — aks holda ular faqatgina *o'ziga* o'ynashadi, xalqqa esa hech qanday his-tuyg'u qoldirmaydilar... va keyin shunday bo'lsa, 15 mingdan 3 mingga ketish shart emasmi? O'sha vaqtlarda akademiyaga kirgan o'yinchi birinchi mashg'ulotida *qancha kishi* e'tibor berayotganini bilgan, chunki u xalq ramzini ko'rmoqchi edi! Endi esa akademiyadagi bola birinchi mashg'ulotida *o'zining followerlarini* his qiladi — bu yerda xalqning ramzi yo'q, faqat shaxsiy manfaat bor! Shuning uchun akademiyani boshlashdan oldin birinchi savol: *"Sen kim uchun o'ynaysan?"* — javobi *"Paxtakor uchun"* bo'lishi shart! O'sha vaqtlardagi akademiya yo'q edi, lekin xalq ramzi uchun o'ynashgan futbolchilarni *maydondagi qahramonlar* deb bilardilar... endi esa akademiyadagi yigitlarni *3 minglik tribuna* bilan cheklab qo'ymaslik kerak! Va yana bir narsa — akademiyada yangi avlodni tarbiyalash uchun 3 mingdan 30 mingga o'tishni o'ylashdan oldin, ularning yuragiga *Paxtakorning qonini* quyishingiz kerak... boshqa yo'l yo'q! Chunki ularning yuragida milliy ramz yo'q bo'lsa, hisoblardan keyin faqatgina oʻzini yigʻlab turishadi... va ularning orasida hech qachon qahramonlar chiqmaydi!

ha endi, qani, keling sharhlarga bir cho‘zamiz. Surxonmuxlis aka o‘ylayman — akademiya uchun asosiy masala yangi avlodni *xalq ramziga* aylantirishmi? ochig‘ini aytaman, men bunga butunlay qarshiman. chunki bu gaplar akademiyani *muzeyga* aylantiradi, futbolga esa *xizmatkorlik* qildiradi. 1990-yilning Osiyo chempionlar kubogida Paxtakor zaxirasi men kabi ko‘p ko‘rlar eslaydi — ular yo‘q, ular g‘olib bo‘lgan edilar! lekin akademiyada yangi avlodni shunchaki *ramz sifatida* ko‘rib chiqish — bu ularni milliy ramz *bo‘lishiga* majbur qiladi, *o‘ynamasliklariga*. akademiya esa birinchi navbatda *futbolchilarni* yetishtiradi, *ramzni* emas. keling bir misol keltiraman: nega Muborakdagi 1988-yildagi o‘sha 16 yoshli bola so‘ngi ikki mavsumda asosiy jamoada o‘ynamadi? chunki u o‘zini *mamlakat ramzi* sifatida ko‘rmas edi, *futbolchi* sifatida kurashardi. akademiyada yangi avlodni shu tarzda tarbiyalash kerak — ular oldiga "Paxtakor uchun" o‘ynash deb qo‘ymaslik, balki "O‘zbekiston uchun" o‘ynamaslikni o‘rgatish! chunki shunday bo‘lganda ular *faqat* futbol bilan shug‘ullanib, chempionliklar keltirib berishadi — ramz esa o‘zi kelib qoladi. va yana bir narsa: akademiyadagi muammo 3 ming yoki 10 ming muxlismi? haydovchi ham soatiga 120 km tezlikka chiqa olmaydi — asosiy narsa mashinani *yuritishni* o‘rgatishdir. akademiyada yangi avlodga birinchi navbatda *tezlik*, *texnika*, *taktika* o‘rgatilsin — muxlislar soni *o‘zi* kelib qoladi. 90-yillarda 15 ming kishi kelgan edi, chunki ularning orasida Al-Faraj, Mirkamol Qosimov kabi yulduzlar bor edi — yangi avlodni shunday yulduzlarga aylantirsangiz, tribunalar *o‘zi* to‘ladi. qisqasi akademiya uchun asosiy vazifa — yangi avlodni *futbolchi* sifatida tarbiyalash, *ramz* sifatida esa emas. paxtakorning qonini yuraklariga quyish — bu asosiy, lekin bundan ko‘ra birinchi navbatda ularni *yaxshi futbolchilar* qilib tarbiyalsangiz. boshqa yo‘l yo‘q, chunki futbolchi bo‘lmasdan ramz bo‘la olmaysiz.

Bir vaqtlar asosiy jamoa bilan mashgʻulot oʻtayotganimni yaxshi eslayman — 1999-yil kuzgi oqshom, futbolka yengimda Paxtakorning gerbi boʻrtib turardi. Zaxirada oʻynaganimni hech kim bilmasdi, lekin ichimdagi narsani bilardim: agar bu yerda omon qolsam, mamlakatimiz uchun oʻyin oʻtkazaman. Aynan shunday edi oʻshanda — oʻzidan boshqa hech narsani hisobga olmay, oʻyinni qaytarish uchun qoʻlidan kelganini qildi. Endi esa akademiyadagi yigitlarimizni koʻrgandagina botqiqlikday tuygʻu keladi: ularning koʻzlarida mana shunday oʻt yoqiladimi? Yoʻq. Ularning oldida yuraklariga joy qoʻyadigan narsa yoʻq — faqat Instagramlaridagi yurak emoji soni bor. Ularning akademiyasiga borib bir marta kuzatgan edim. 14 yoshli bola birinchi mashgʻulotida qolga qornidan urildi va darvozabon unga tayoq bilan urib qoʻydi. Bola yigʻladi, lekin hech kim qarshilik koʻrsatmadi — sababi, ular hali oʻzlarini *Paxtakor uchun* oʻynaydilarmi yoki oʻzlarining "sell-out" shousiga chiqmoqdami bilishmaydi. Aslida akademiya ishlaydi — 120 nafar yosh oʻquvchi, yillik byudjet 15 milliard soʻm, oʻtgan mavsumda 5 nafar asosiy jamoaga oʻtib ulgurdi. Ammo bu raqamlar yolgʻon gapirmaydi: agar ularning yuragida oʻyinning oʻziga boʻlgan qiziqish boʻlmasa, statistika faqat qogʻoz boʻladi. Menda oʻsha vaqtlardagi zaxira oʻyinchilarini koʻrganimdek — ular maydonning har bir qismi uchun oʻzlarini fido qilishar edi. Hozirgi esa akademiyada bola toʻp tepgan zahoti orqa chiroqlariga qaraydi: "Mening postimga like qoʻyishingizni xohlardim". Keling, shundaylik qilib qoʻyaylik — agar ularning birinchi savoli *"Oʻzing kimga oʻyinchipsan?"* boʻlmasa va shu zahoti *"Sen kimgansan?"* bilan boshlanmasa, keyin kelajakdagi Al-Farajlar akademiyada oʻyindan koʻra oʻzlarini tikishni oʻrganadi. Yana bir narsa: akademiya uchun yangi bino 2022-yil ochilgan — 8 gektar maydon, sunʼiy oʻt, 5 ta kichik maydon. Ammo bu barcha imkoniyatlar boʻsh. Chunki oʻquvchilarni tartibga soladigan narsa bino emas, balki ularning oʻz ichidagi ishtiyoqdir. Toʻgʻri shu borada akademiyaning sobiq direktori bilan suhbatlashgan edim: "Biz ularni yaxshi futbolchilar qilib tarbiyalashimiz kerak, keyin milliy ramz ular oʻzi kelib qoladi", deb aytibdi. Va shuning uchun akademiyada birinchi mashgʻulot kunida qanday savol qoʻyish kerakligini bilaman: *"Sen nega oʻynaysan?"* Agar javob *"professional boʻlish uchun"* boʻlsa, oldindan aytib qoʻyay — barcha 120 nafar oʻquvchini tribunaga chiqarib qoʻyamiz, chunki ularning oʻyini xalqqa hech narsani berolmaydi.

1990-yilda 30 ming kishi emas, 15 ming kishi stadionga kelgani maʼlum — lekin siz oʻz vaqtida qaysi avlodning yuragidagi Paxtakorning qonini esladingiz? Oʻshanda maydonga chiqgan futbolchi uchun birinchi savol oʻziga emas, xalqiga boʻlgan edi. Hozir esa akademiyaning yangi avlodi birinchi marta toʻpga teggan zahoti oʻzining TikTok koʻrishlarini oʻylab o‘ynaydi. Xulosa: akademiyada ishlashning asosiy sharti — ularning oldiga *"Sen kim uchun oʻynaysan?"* degan savol qoʻymasdan boshqa hech narsa yoʻq. P.S. Dildora aka aytgandek — akademiyadagi oʻquvchining birinchi yigʻlamasidan soʻng savol qoʻyilishi kerak: *"Oʻyingizda Paxtakorning qonini bormi yoki faqat postlaringizga like yigʻmoqchimisiz?"*