Arsenal yoshlari qayerda bo'lsa shunday yoshlikdek dilkash dam olish

Gʻalaba maydonida yurganimdek, o'sha kunni eslayman... Highburyga kelganimda, misli ko'rilmagan issiq qish shunday qilib oldi — ayollar qoʻllarida "Arsenal — xalqlar doʻsti" yozuvlari, erkaklar esa qoʻllarida "yalang'ochlar"ni koʻtargan edi, karnaylarning jarangi ostida hammamiz bir boʻldi... Men oʻz guruhim bilan trubunaning eng yuqori qatorida turardim, oyoqlarim titrayotgan edi, ammo bu boshqa ediiii!

yoq edi, o'shanda ozarbayjonlik yigitlar trubunada shunday katta eshakni olib kelgan edilar, karnaylar chalayotganda hayvon ovoziga o'xshatib, barcha maydon bo'ylab quloq tutib qo'ygan edilar — keyin ularni "veterinar"ga olib ketishgacha vaqticha eshak ham qo'shiq aytay deb urinishardi, Maykl, sizga aytaman, o'shanda hazillar ham unutilmas, chunki tomoshabinlarning ichida bir necha kishi ham o'sha maydondan hech qachon chiqmagan edi, va shu sabab o'yin davomida "keling, o'z uyimizga qaytamiz" deya ovoz berishardi, mening amakivachchamning ukasi esa yuqorida aytganimdek trubunaning eng yuqori qismidan ertangi gazetaning titryagini yo'llardi, "Arsenal chempion, Highburyga qaytamiz!" deb yozilgan edi, ha, nima qilish kerakki, o'shanda ham kelajakni xohlab ko'rishardi...

Endi o'sha Highbury darvozalaridan olib kelingan o'yinlarga qarasa, hayotning o'ziday — ham shu darajada go'zal, ham bir o'zgacha vaqtlarning nashidalari... O'shanda barchamizning ichida boʻlgan, ishtiyoq, hushyorlik va oʻz yerimizning qoʻynida boʻlinganlik hissiyoti hozirga nisbatan aqldan ozdiruvchi darajada ediiii... Ahmoqlik qiliyozibdi, lekin o'shanda ikki jamoa bir-biriga qarshi chalg'itmay turib oʻynardi — haqiqiy raqobatda, na tergakda, na boshqa uydirmalar. O'yinni baland ovozda qarg'ish bilan kuzatib, oʻzining oddiy xalqqa tegishli ekanligini his qilishdi, oddiy insonlar kabi kuylash, gapirish, hayqirish... Bu kayfiyatni hamma biladi: yuqori qavatdan tomoshabinning qoʻlida "Arsen" yozuvi bilan olovda kuygan griftin, pastki qavatda esa yuqoridagi norozilikni bildiruvchi qoʻllar ko'targan, ammo orada hech narsani o'ylamay, faqat sovrimli o'yinni tomosha qilish. Hozirgi vaqtda esa nimani koʻramiz? Qachonlardir chempionlikka yuz ming xil "taktik rejim" bilan chiqib kelganlar, soʻng o'yin tugagandan keyin erkak-ayol barchasi boʻlib, oʻz yordamchilarini, murabbiylarini, raqiblarini tanqid qilishadi. O'shanda hech kimning boshligʻi yoʻq edi — faqat oʻzlari, oʻzlarining hissi-u tuygʻulari va oʻzlarining qoʻllarida koʻtarilgan bayroqlar. Qiziqarli boʻlishiga qaramay, koʻpchilik uchun futbol hozir oʻzining oʻyinidan koʻra koʻproq "tahlillar"ga aylandi. Agar oʻsha vaqtlarda foydalanilgan uslubga qaytish mumkin boʻlsa, natijalarni oʻtgan vaqtlarga koʻra oʻrnatib, bugungi kunni iliq va samimiy qilib qoʻyish mumkin edi. Lekin ha, toʻgʻri — yaxshi tomoni bor: o'shanda ularning oʻyinlari haqida gaplashadiganda, hech qanday "xG", "PPDA" yoki boshqa atamalardan foydalanmay, oddiygina "shunday oʻynadi, shunday yoʻqoldi" deyishardi. Endi esa uzoqdan ham koʻrsatma berib turishadi: "qancha boʻlsin, 3:1 yoʻqolishdir, biroq oʻyinning taxlili shuni koʻrsatadiki..." Men esa oʻzimizniki — hech qachon oʻz tariximizni unutmasliganimizni anglatishimni istar edim. Chunki oʻshanda ular boshqa qahramonlar edilar, endi esa biz boshqa qahramonlar.

Bugun kechasi qiziq bo'ladi, o'shanda Highburyda hamma birdek edi — maydon o'zining o'zini his qildi, o'zim ham o'sha vaqtni eslayman, o'shanda tomoshabinlarning orasida "o'z uyimiz" deb hayqirgan bir guruh odamlar bor edi, lekin ularning ustiga olovli sariq rangli kiyim kiygan edilar va qo'llarida "Arsenal — oʻtmish va kelajak" deb yozilgan banner bor edi. Keyin bir kishi alohida yerda turib: "Ey, bu kimlarning uyi?" deb so'radi, barcha birdek: "Bizniki! Maydonlarimizniki!" deb qichqirishdi. Unda o'sha erkakim, "Unda nima bo'lishi mumkin?" deb qaroqchilab yuzini yashirishga harakat qildi, lekin ularni derazadan tomosha qilayotgan politsiyachilar ham kulib yuborishdi. Endi ularni "veterinar"ga olib ketishgacha vaqticha, o'yinni eshakning ovoziga o'xshab karnay chalayotganlardan boshlab, hammani birdek ushlab olishardi... va ertangi gazetada "Arsenal chempion, Highburyga qaytamiz!" degan titr ko'tarib ketishardi! 🤣🍿

O'shanda — to'g'ri, o'shanda bu yerning ruhi o'z-o'zidan yurardi, o'zim ham 2008-yilning prekvalifikatsiyasida dinamoning yuqori qismida turib, o'zimni uydan uzoqda qandaydir "katta" odamdek his qilgan edim... Ammo hozirgi vaqtda futbolchilarning qadrlashini bilmayman — aytaylik, yuqori o'rinlar uchun kurashda kechgan ko'plab o'yinlarda raqiblar bilan hamma vaqt birga, bir xil hissiyot bilan o'ynashardi. Bu esa oʻz navbatida oʻyinning tugʻma jozibasi yoʻqolishiga olib keladi. Bir narsani bilasizmi — oʻshanda hech kim "mavsum oldidan maqsadimiz chempionlik" deganini eshitmagan edi. Qachondir faoliyatim davomida mana shunday hayotiy toʻlqinni his qilish imkoniyatiga ega boʻlishni istar edim.

Qani endi, o'shanda trubuna derazasiga shunday qilib qo'llarini qo'yar edilar, keyingi daqiqada yer eshitmasin deganicha: "Qalb bilan, maydon bilan, bir!" — endi esa nima bo'ldi,aka? O'zlari o'ynashardi yoki kaptarlarmi sona ketdilar?🔥 Bir vaqtlar Highburyning yuqori qismidan ertangi gazetaning titrini ko'tarishni istar edim, hozir esa menda faqat hozirgi kungi teletomoshadan keyin klub saytidagi hisobotni o'qishga vaqt yo'q... Shunday ishlarga aylandi-yu!