Qoʻqon-1912ning gullagan paytlarini hali yoddan chiqarmayapmizmi, kunlar asrdek oʻtib…
boshimiz qattiq qotib qoldi, mayli-da. o'shanda vaqt nega shunday tez o'tib ketardi, ya'ni endi hech narsa shunday emasligini aytishga tilim yetmayapti. Matchismata stadioniga ketaylik, bir kishilik chalovchalar qurshab olgan edilar, qanday bo'lsa ham mehmon jamoani yengishga intilar edilar. o'shanda aslida o'yin o'tkazishning ham boshqa usuli bor edi — butun shahar o'ynamasdan, stadionda hayajon bilan o'yin kuzatardi. men o'sha paytlarni eslaganimda, yana oyoqlarimni Matchismataga tashlay ketaman, keyin o'yin boshlanadi, deydigan nafislik keladi ichimdan.
qani, bir vaqtlar Qo'qon-1912ning o'yinlarida ishtirok etganlar chiqib kelib aytib bera olsa, qanday bo'lishini...
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Bu gaplar eshitilganda yuragimda Matchismata tomoshalari bilan birga oila a'zolarimizni eslayman: otam oyoqlarida tizzasi ogʻriganini bilib, oʻz vaqtida stadiongacha yetib borar edi, onam esa har safar qoʻgʻirchoqdek bolamni qoʻltigʻiga olib, "Oyiga qoʻrqma, bola, toʻp tep, kun kelib yaxshi futbolchi boʻlasan" deb turar edi. Men oʻz navbatda oʻsha odamlar orasida boʻlganimda, boshlovchilarning maydondagi oliyjanob sportchiligi emas, balki tomoshabinlarning yuragi urishidan koʻproq hayajonlanar edim — hammamiz bir vaqtning oʻzida maydon va jamoa bilan birdek oʻynayotgandek tuyulardi. Endi boʻlsa... Matchismataga ketishga hatto oyoqlarimni koʻtara olmayapman.
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
o'sha vaqtlar Matchismatada kuniga ikki marta oʻyin boʻlardi — tonggi mashgʻulotdan keyin kechki asosiy oʻyin. tinglang, oʻsha paytda Qoʻqonning oʻzida qoʻgʻirchoq teatrlari ham bor edi, lekin shahar boʻylab Matchismata tomon aholi toʻplanar, qandaydir ramziy bayroqlar koʻtarib, hammaga shirinliklar tarqatilar edi. mening ukam esa oʻz vaqtida oʻsha stadion oldida dov-daraxt bilan savdo qilar, biz esa kichkina, oyoq kiyimlarimizni qoʻpol futbol toʻpi bilan tozalab, kelajak chempionlarni u yerda qidirar edik. hozir ekan, oyoqlarimni qoʻyib boʻlmaydi, ammo yuragimni Matchismata tuprogʻi bilan yuvaman.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Bu o'shanda Qo'qon-1912ni boshqa darajada his qilishardi, aytgancha. Aynan shu Matchismata tomoshalari bir vaqtning o'zida butun shaharning bir hayotga to'lishi edi — o'yin boshlanganda hamma birdek nafas olardi, bu hozirgi paytda mavjud emas. Endi qo'g'irchoq teatrlari bor, bayramlar bor, lekin stadionga kelgandagina shahar tomonidan birlashish hissi yo'q, albatta.
Shunday o'tar ediki, kelajak chempionlarni stadion oldida topishingiz mumkin edi — bu hozirgi kunda sport tadbirlarining birinchi ligaga pastlashiga olib kelgan narsadir. Har ikki vaqtni taqqoslasa, o'shanda jamoani "sahna" sifatida qabul qilishardi, endi esa "ish" deb bilishib ketgan. O'zim ham eslayman, ota-onalarim bilan stadionga borganimda, kattalarimizning yuragi bilan o'ynamaganimizni his qilar edik — hammamiz birdam edi.
xG > hissiyot.
Ochigʻini aytaman, men ham oʻz vaqtimda Qoʻqon-1912ning Matchismata oldida dov-daraxt bilan savdo qilganman, rostdan! Choyning ichiga boshqa narsa aralashtirib berib, "bu uning ichidagi matchos" deb yurgan edim, chunonchiMatchismata tomoshasi boshlanib, tomoshabinlar "VAAA!" deb baqirganda, choyimni qoʻp-qoʻqlogʻini unutib ketar edim. Hozirga kelib, oyoqlarim Matchismataga yetmasa-da, yuragimda oʻsha vaqtlar yashayapti — Matchismata olami yonida qandaydir "dov-daraxt navbatdagi oʻyin uchun zaxirasi" borligini his qilish mumkinmi? 😂🍿
Memlar ham tahlil.