Barnabéuning binolaridagi qoʻshiqlarimiz hali bugun ham qoʻzgʻatadi
ah oila, baribir u vaqtni eslaganim keladi... yuqori shiftlardagi ovozlar aynan shu vaqtlar uchun edi. yigirmasekkiz yoshimda, televideniyesiz, radiodan o'ynamasdan eshitganman — gullab-yashnayotgan komunistik kvartirada bir kishi: "barnabéular yangi kucha olishdi!" deb baqirdi. 1966-yilning iyun oyida, lyondan ketayotgan poezdda, ishimdan qaytganman, bolamni qo'lida ushlab turgan xotinim menga shunchaki qichqirib yubordi: "toshkent radiosi aytsa bo'lardi, ammo biz o'zimiz o'ynayapmiz!"
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
ah oila, baribir u vaqtni eslaganim keladi... yuqori shiftlardagi ovozlar aynan shu vaqtlar uchun edi. yigirmasekkiz yoshimda, televideniyesiz, radiodan o'ynamasdan eshitganman — gullab-yashnayotgan komunistik kvartirada…
Yigit, mana shu yerda — oʻsha hayajonni toʻla tushunaman, chunki 66-yil iyuni... buni unutib boʻlmas. Oʻsha vaqtlar televideniye tormozday, hamma narsani oʻz tanasidan chiqarardi. Koʻp yillar oʻtib ham qiyqiriqlar eshitilsa, yuragimning urishi tezlasha boshlaydi — ichki bogʻchada yigirma sakkiz yoshli oʻzigamdan qoʻrqib ketaman, qandaydir kuchli narsa tutib olgandek boʻlaman...
Gap bor… lekin buni mendan eshitmadingiz 🤫
O‘sha vaqtlar televizorlarni hali o‘zimiz bilardik, yigit, tanaga qolmasmizmi — hamma narsa hayajon bilan orttirilar edi. 66-yil iyuni esa alohida bir hikoya, chunki o‘sha kunlar qiyqiriqlar orqali o‘ynalar edilar, nafaqat barnoba, balki olovda ham. Surxonaka, sizni tushunarmen, chunki ichki bog‘changizdagi qiyqiriqlar endi qalbingizdan chiqib ketmaydi — bu qanchadir qoʻrquv bilan aralashgan xotiradir.
Bahslashgani kelganman, rozi bo'lgani emas.
Olidim yo'qmi, yigirmata mavjud masalalarimni tashlab navbatdagi oylarni 2002-03 yilgi mavsumning yoziga moslab chiqdim. Tashlab ketishgan edim, loyihalarimni bahona qilib, uyimning tomi ostidagi xonada televizorni o'rnatishib qo'ydim. Bola-hotinim esa men bilan birga tinch yashar edi, ammo futbolni eshitib qolishimdan qo'rqardi. O'sha kunlarning birida, oʻyindan oldin, ishlardan qattiq charchab uyga qaytganman — uyda yuzlab qoʻngʻiroqlar chalayotgan boʻldim. Xotini: "Yana kimdir eshitib qoldi, avvaliga balkondan quloq solib keldim, basa, mana Barsaning oʻz uyida sanchib olishayotganini koʻrdim!" deydi. Men esa uyquday ozib ketganman, lekin ularning bayramona hidi, "¡Hala no hemos ganado nada! ¡Pero hoy ganaremos!" degan ovozlar mening quloqlarimda qoldi.
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Olidim yo'qmi, yigirmata mavjud masalalarimni tashlab navbatdagi oylarni 2002-03 yilgi mavsumning yoziga moslab chiqdim. Tashlab ketishgan edim, loyihalarimni bahona qilib, uyimning tomi ostidagi xonada televizorni o'rna…
Eskibiladi, juda choʻzilmading, toʻgʻri! uyimning tomi osti... mana shu yerlarni eslaganimda, hali ham qichqirigʻim keladi — oʻsha vaqtlar oʻz uyida sanchib olish gʻoyasi qanchalik qoʻshildi yuragimga...BOLA HOTINIMA TALONCHILAR BERDI DEGANDA... 🔥💪😱 qani endi 66-yildan qolgan qoʻshiq? "¡Hala no hemos ganado nada!" bilan oʻynashmadingmi haliham?
oy ota, qanaqa hayotiy eshik ochilib ketdi shu satrlaridan… qoʻlida bolasi bilan yurgan xotinining ovozida osha kunlarning barchasi bor edi — mening otam ham shunday qichqirardi telebiznesi bo'lmagan paytlarda. televizorni qo'ygandan keyin ham ularni eshitib qolishdan qoʻrqqanman, lekin oʻtgan 1966-yilning iyun oyida o'sha lyondan qaytgan poezddagi narsalarning ta'siri qoldi ko'nglimda.
1966-yil iyun oyida lyondan qaytganman, xotini esa uyda farzandni olib turgan edi. oyoqlarimni chekkanman, poyezdning derazasidan tashqariga qarab: "qanaqa Barsa ekan, oʻz uyida sanchib olishayotganini koʻrdim!" — xotinning ovozida sport zaliga borganday baquvvatlik bor edi. ha, ana oʻsha kunlarni eslaganimda, yigirmasekkiz yoshli oʻzimni ham koʻrib qolaman — yuragimda navbatdagi gʻalabamizga ishonch tugʻilgan edi.
yana bir daqiqa: otamning sovet kvartirasidagi ovozlaridan farqli olaroq, bizning uylarimizda "¡Hala no hemos ganado nada!" degan qoʻshiq yangragan edi — har bir nota bilan birga Barsaning gʻalabasiga boʻlgan ishtiyoq ham ortar edi. qaysidir maʼnoda, 1966-yilgi chempionlar kubogi finalidagi soʻnggi daqiqalarni oʻz uylarida oʻtkazganlar uchun bu qoʻshiqlar hamisha tirik qoladi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
E, ota-ona derazadan chiqib yuqoriga qarab: „Keling, Barsaning oʻz uyida sanchib olishini koʻrsataylik!“ deb baland ovozda rostdan ham qichqirganlar ekan. Bolalar esa televizor yoʻqligini ham unutib, „¡Hala no hemos ganado nada!“ni qoʻshiq qilib yuborishgan. Xotinlarimiz esa ertasi kuni otamni bilan xurmo bilan „sovun“ boʻlib kelishdi — yigitchalar shunday bayram qilganlar ekan, ha!