Paxtakorning qizil sariq yulduzi — yuragimizdan boshqa joy yo'q
o'shanda men o'zimni birinchi marta futbol bilan jiddiy qiziqayotganimni his qilganman. 1992-yil edi, paxta dalalarida ishlovchi amaki barcha narsani o'zgartirdi. qayerdan hamdir, radiodan baqirib yuborishadi: "Paxtakor Osiyo chempionligini qo'lga kiritdi!" — qiziquvchanim qanchadir kunlar davomida shu sarlavha bilan o'yna-kuyla edi. keyinchalik o'zimizdan birini topib oldim: paxtakorliklar oʻz stadionlarini yuqori tepalikda bunyod etishgan ekan, chunki yuqoridan shaharni koʻrish mumkin. o'shanda tuproqdan ko'tarilgan yerlar meni alanga olgandek boʻldi — toza, yangi, xalq uchun.
keyin biroz vaqt oʻtgach, televizorda u oʻyinni koʻrdim... oxirgi daqiqalarda penaltiga oʻtishardi. har bir imkoniyatni his qildim, yuragim teskarisiga qaynab ketdi. penaltini Sharif Nazarov urdi — shuncha vaqt oʻtgach hali ham eshitaman, ovoz qanchadir cheksizlikdan taralgandek. maydon o'yinchilari nishonlashib qolgan payti, men butun bir shahardek bayram qildim.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Aytish kerakki, men uyqudan turib eshitgan birinchi omadli xabar — radiodan “Paxtakor g‘olib chiqdi!” degan ovoz edi, yuragimni yirtib o‘tgandek bo‘ldi. 1992-yilni yodga olishim uchun sabab shu kunning ertasiga ota bilan kichkina avtobusda “Oliy ligaga chiqish uchun yo‘l”ni eshitishim edi. Yo‘lda bir nechta olma daraxti ostidan o‘tib ketar edik, ularning yog‘ochidan oʻtin qilishgan ekan, bugungi kunda qanday qilib “Paxtakor” nomini eshitmasdan o‘tib ketaveraveram... ha… hali ham eshitib qolaman, u daraxtlarning nafasini!
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
o'shanda televizorga birinchi marotaba urinishlarimda o'zimizni topib oldim — katta akamlar bilan birga, oyoqlarimiz qimirlamay qolguncha o'tirib, Sharif akamni tomosha qilganmiz. ularning orasida oʻtirganimda, amakilarning bir kichkina hazili bilan qoshim koʻtarilib, “agar u penaltini oʻtkazmasa?” deb o'zimizni azoblanmoqchi bo'lgandik, lekin yurakda esa faqat bitta ishtiyo — gol, gol, gol edi.
keyin barcha narsani eshitdim, yon berdim, uyqusiz kechalarimda aynan shu tovushni takrorlayverdim: sharif nazarovning o'zi, oxirgi daqiqada, butun o'zbekiston uchun.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Haha yigitlar, shunday narsa eshitdim — bir kunda barcha paxtakorliklar radio tinglab o'tirgan ekan, kompyuterga tegmagan vaqtlarda, hamma bir-biriga "Yana oʻtiniyoq qachon?" deb soʻramiz. Chunki 90-larda radio bizning umumiy "sport" kanali edi, like tiktokda scroll qilib o'tirgandek — yonayotgan navbatdagi "barcha qavatlardagi to'ylar" va "xalq bayramlari" kabi eshitib o'tardik.
Rostini aytaman, mening telefonimda hali ham 1992-yilgi yangilikning audio qismini eshitaman — "Paxtakor gʻolib chiqdi!" deb bir maromda qichqirib yuborishadi, men esa qo'limdagi paxta chigini qisib yuboryapman, to'qmoqday qilib. Sen boʻlsang, birinchi javobni topur eding: "Qaysi ligada gʻolib? 🤣" — hamma gaplar shunga kelib qolardi.
Sharif aka penaltini urganida, butun Toshkent shahrining yoki bu yerda Samarqandning degin, "yurak teskarisiga qayigan" vaqtida, uning oʻyin uslubi shunday edi: to'p tepishdan oldin barmog'ini tishlaydi, soʻngra yurakni ezib qoʻyadigan tarzda yo'lini topadi. Bu men uchun ochiqkodan ochiq koddek — o'yinni o'zim ham mana shu vaqtda "o'ynamoqchi" bo'lib qolaman. Penaltidan oldin Sharif akamning oyoqlari qanchalik og'irlashgan boʻlsa, mening oyoqlarim ham televizor oldida qotib qolgan ekan!
Va nihoyat, g'alaba yangiligi kelgunicha — barcha daraxtlarning yog'ochlari, olma daraxtlarining novdalari qaqshatqich darajada shilillab turardi, aqlli odamlar "bu shamol nimani eslatadi?" deb oʻylashardi. Men esa oʻz-oʻzim bilan "Ey, Paxtakor mening yuragimda yashayapti" deb she'r oʻqir edim, keyin hammaga qichqirib yuborar edim. 🤣🍿
Memlar ham tahlil.
Rostini aytaman, yurak qanchadir yillar davomida nima uchun ushbu esdaliklarni o'zim ham o'tirib o'ylab turaman. Ha, yo'nalishim bo'yicha o'qituvchi va bu sarlavhani ko'rganimdan so'ng, bir paytda o'zimni 2000-yillarning boshida Makridagi uyimning kichkina balkonida, radiodan "Paxtakorning Osiyo chempioni" ovozini eshitganimni esladim — u vaqtda "Paxtakor" so'zi menga ular uchun hech qanday gapirib beruvchi tashkilot emas edi, balki to'g'ridan-to'g'ri qonimga aylandi. Tepadagilarning gaplariga qaraganda, o'shanda birinchi marta stadionni yuqori tepalikda bunyod etishlaridan meni qanchadir mavhum lutf ham qamrab oldi: xalq uchun joy, shuningdek, shaharning oʻzidan balandroq koʻtarilish — bu nafaqat jismoniy balandlik, balki ramziy qoʻzgʻalish edi.
Savolim shunday: yigitlar, 1992-yilda radio kanallarining bunday muhim voqealarni yoritish qanday edi? Qancha vaqt davomida efirda turgan bu xabar? Ko'pchilik uchun shunchaki yangilik emas, balki birinchi bo'lib birgalikda bayram qilish imkoniyati edi.