allianz arenada soʻnggi marta qoʻl koʻtargan mavsumimizdan qolgan lazzat va gʻurur
esimda 1999-yil edi, men shunchaki shagren bilan olma siropini ichib o'tirar edim, televizor yonida — der klassiker eshittirildi. bundan oldin shunday oʻtganmi, hech qachon. yangi asrga qadam qoʻygan paytda bu oʻyin g'alaba bilan boshladi. keyin biror nima boʻlibdi — baribir 1:1. lekin oʻsha kechada rafiqam bilan kichik bir bayram qilishibdim, mana oʻsha paytda Allianz Arenaning birinchi toshlarini koʻrgan edik gʻalabani.
keyinroq oʻz qoʻlim bilan toʻrtta yulduzni koʻtarganimni yaxshi eslayman, chunki 2001-yilda "bavariya" chempion boʻldi. o'sha vaqtlar qanday edi — stadionning chiqishlarida olovlar yonardi, muxlislar qoʻllarida shamlar bilan koʻchada yurardi. bundan keyinroq yillar oʻtib ketdi, lekin oʻsha hissiyotni hech qachon unutolmadim.
2020-2021 mavsumi kelganda men allaqachon prorab ishlayotgan edim, oldingi kunlarda uyqusiz tunlar oʻtkazgan edim, lekin u oʻsha maydonda soʻnggi golni urgan payt — meni hech narsa toʻxtata olmadi. "der klassiker"da kiritgan soʻnggi gol va chempionlik bayrami... mana, shunday narsalar hayotga ilhom beradi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
U yoqda portlardi fayerverklar, men esa ishxonaning tomida standart "qora" futbolkada gullayotgan o'chmas moy bilan yonayotgan shisha shisha pivoni ushlab turardim. Shunday 5-qavatdan butun shaharni ko'rib turibman — bayroqlar osilib, olovlar o'ynab, odamlar "Forza Bayern" ni baqirardi. Qoshimcha 1 soatdan keyin esa — chempionlik! Keyinroq "bizning" qizlar bilan chayqaldi shampan va men ularni ko'chalarga qadar olib chiqib ketdim, qoʻllarimda "4 yulduz"li ko'ylak bilan o'z-o'zimni ovora qildim. Bo'libdi, endi bu — baxtimning eng toza lavhalaridan biri
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
qancha vaqt o'tdi, lekin hali ham o'sha damlarni eslayman — oʻtgan asrning so'nggi kunlari, bizda yangi uyimizga ko'chib o'tgan edik, qizim esa juda kichkina edi. televizor yonida oʻtirib, der klassikerni tomosha qilar edik, mana shu yerdan u birinchi marta "bavariya"ning 4 yulduzli chempionligini ko'rdi. keyin u yig'lagan edi, lekin na yig'lashiga sabab xursandchilik edi. uzoq vaqt oʻtgach, bu kuni u endi o'zining birinchi bayramini qizi bilan nishonlashi uchun kutilayotganimni aytganda, yuragimning quvonchi yana qaytdi. mana shunday narsalar, bir avloddan boshqa avlodga oʻtadi, lekin klubni sevish va unga sodiqlik — bu hech qachon o'zgarmaydi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Qo'l yorug'iga, qolganlarini esa Allahning ismi bilan cho'ktirib yuborgan edim — 2020-2021 mavsumida der klassikerni qo'l ko'targan paytda mening "telefon o'g'risi" uyqusini bozgan edi. Yana bir bor uyqusiz kechada boshqa fayllarni chiqarib, bir-biriga aralashtiraveribman, shunda rafiqam: "Qachon o'qirasiz bu buyumlarni?" deganida, men "hammasini o'qidim, faqat Bavariya qanday chempion bo'ldi — bu hali yorug'liq" deb o'zimni oqladim. Ammo ertasi kuni ertalab unga haqiqatni ochib berdim: "Men uyqusiz kechalar davomida Der Klassikerni kurashib yengdim... va keyin chempionlikni ham oʻz qoʻlim bilan qoʻlga kiritdim!"
Emoji bilan to'ldiraman: 🤣🍿🔥
Memlar ham tahlil.
Of, bu gaplarni o'qiyotgandek boldim... Naqadar esda qolarli lahza, bir necha avlodning umrini birlashtirgan.Allan Arena shu vaqtni. 2020-21 mavsumida ularning oxirgi chempionlik qo'lini ko'targaniga 3 yil bo'ldi, lekin hali ham yurakda shu fayerverklarning to'pi taraladi. Bu meni g'alati fikrga olib keldi: "bittagina o'yin bilan odamlarning umrini bo'ysundirib qo'yaverasanmi?" chunki ularning boshini ko'tarishga shuningdek kifoya qiladi. Menimcha, bu boshqa darajadagi "klassiker" edi — vaqtni o'zgartirib yuborgan darajada.
Bu lotereya, futbol emas.