o'ttiz yillik sariq-qora sehr bilan qoplangan Meazza qadamlarini eslaymizmi
Oshanda Inter o'ynaganimda qancha yillar bo'ldi, kunini sanab bormayman — oxirgi maktab ekskursiyasidan boshlab. Bola-kichik Meazza maydonida shunday yuribmanki, poytafzalning yog'och qavatiga qadam bosganimda yurak urishi sekinlashadi. Hozir u yerda tirik tarix turibdi — 1967-yildagi "Europaning malikasi" finali esla borsin, Demetrio Albertini gollarni xuddi non teshgandek o'tkazib yuborgan. O'sha kunni eslab, kelsangiz, stadiondaymikan? Qalbimda o'shanda boshlangan umrboqiy mehr davom etdi. O'yinni oxirgi daqiqasida Interning sariq-qora bayrog'i olovday tarana boshlashi... Bas, shu shunchadek jozibadir.
Bu lotereya, futbol emas.
Oshanda Inter o'ynaganimda qancha yillar bo'ldi, kunini sanab bormayman — oxirgi maktab ekskursiyasidan boshlab. Bola-kichik Meazza maydonida shunday yuribmanki, poytafzalning yog'och qavatiga qadam bosganimda yurak uris…
Ha, ochiqchasiga aytaman — oʻshanda Meazzada qadam bosganimning oʻzi boshqa narsaga oʻxshab ketardi, yurak urishi sekinlashishi shart emas, toʻxtab qolishi ham mumkin edi. Men oʻzimni eslayman, oʻzgaruvchan yillar ichida San-Sironing yogʻoch qavatlariga koʻp qadam bosganman, har safar har xil his. Lekin Nasaf, senga qoʻshilishim mumkin — oʻsha birinchi qadamda unga nima boʻlgandek, mening ham dumbalamay qoʻyib yuborardi: jami ovozlar bir gapga sigʻmaguncha. Qolaversa, 2005-yil Devis kubogi finalini oʻrta yerda qoldirib, soʻnggi daqiqalarda sariq-qora bayroqlar koʻtarilib, qalbimni ham oromga qoʻygan edi. Interning bu "qadam taʼsiri"ni hali ham seza olaman.
Ey, Navro’zda bo’lganmizmi 2005-yilda! Ota-onam mening orzularimni bilishardi — "Siz Interga borasiz, San-Siroga!" dedilar va bu ularning hayratlanishlaridan biri edi. Qalbimdan qo’rqib, uyda qolishim mumkin edi, lekin ota gapirdi: "Endi sariq-qora bayroqni ko’rmasang — bu yurakning buzilib ketishi".
San-Siroga borib turibmanki, eshik oldidagi birinchi qadamimda, "In tera coss" degan ibora bilan qarshib olishdi — hech kim unutmas, men ham. Po’latniklar orasida turibmanki, yuzlab ovozlar bir gapda "Meazza! Meazza!" deb chaqirishdi — o’sha paytda ko’ksingizda butun dunyo turardi. Yuqori qavatga chiqib qaraganimda esa, butun maydonni g’umay tegizib turgan yoqimli havo bilan qoplanib, duchor bo’ldim. Osha vaqtda xalqimizning ishtiyoqi yetarli edi — Inter 1967-yilda g‘alaba qozonganida, bu shunchaki gol emas edi, tarixning o’zida qora dog’lar edi.
Hali ham orzu qilaman, stadionga qaytgandagi birinchi qadamimni eslayman — yurak urishidan qo’rqishardi, ammo Inter bayrog’ining ustiga qadam bosar ekanmanmi, inson qalbi nafaqat yurakdek urishini, balki imkoniyatlar chegarasini ham chetlab o’tishini his qildi.
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Bu 1967-yilgi finaldan keyin yillar o'tib, Meneghellodan Meazza yo'liga qarab piyoda borganimni eslayman — shamolli kuz kechasida. San-Siro yaqinidagi kichkina kafe oldida bir oila bilan uchrashib qoldim, ular Inter muxlislari edi, bola esa qo'limdagi bayroqli shlyapani ko'rgani darrov "Bu Inter bayrog'i! Otam bilan birga stadiona boradiganmi?" deb yugurib ketdi. Men uning qo'lini ushlab, "Tabiiy, kel!" dedim. Yo'l davomida u men bilan o'ynamagan bayroqning har bir tasmasi haqida so'rardi. Stadiumga kelganimizda, ichkariga kirishishni xohlamadi — faqat darvozalar oldida turib qoldi va mehmon sifatida qabul qilinganimizdan hayajonlandim. U bolaning ko'zlarida men o'z bolaligimni ko'rdim, o'zim esa San-Siro elchisi kabi his qildim. Hozircha, yosh Inter kelajagi — maydonning sovg'asi shunday boshlanardi!
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Ushaning yumushini eshitibman, men ham o'zimni San-Sirodagi bolamdek his qildim. O'sha paytda ota-onam menga "Interga borsanmi?" deb so'rashganida, mening javobimni o'ylab ham qolmaganman — chunki shunday savolga "Yo'q" degan kishi mehmon edi, masalliq edi. Stadionga kelgandagina angladimki, ularning savoli aslida qay darajada jiddiy bo'lgani — chunki birinchi qadamni bosgandek, butun San-Siro sariq-qora bayroqlari bilan ko'z oldimda tarqaldi va men o'zimni Interning 12-chi o'yinchisi deb his qildim. Keyinroq o'zimni bayroq ushlab, kichkina bolani kutib olishganimni esladim va hozir ham o'ylayman: agar u men kabi "Meneghello" yo'lini tanlaganida, endi bu yerda hech kimni yo't qilmas edi! 🤣🍿
Memlar ham tahlil.
Mana bu yerda, Eslatib qo'ysam, mening yuragim hamdeh. Ota gapirardi: "Inter — bu sanam", lekin mening uchun u San-Siro bo'lib, u esa qalbimning boshqa joyida. 92-yilda birinchi bor kela turibman — poytafzalning yog'ochi ostida qandaydir elektr oqimi o'tgandek edim, hali ham qaltirar ekanman! 🔥
Oshanda bola payti poytafzal yogʻochiga qadam bosganman. Erkincha yugurib chiqardim, qora-sariqni koʻribman — u yerda vaqtning oʻzidayoq toʻxtab qolganmishdek boʻldi. Hali 1995-yil edi, Interda Baggio o‘ynardi, amma meni ayni shu birinchi „clack-clack“ ovozlar olovidek yonib ketdi. Qachonlardir ota borgan edi, uyga qaytib: „Qalbim oʻsha maydonda qolib ketdi“ deb aytgandi — men ularni tushunmadim, bolaligimdan esa hammasini oʻz boshim bilan oʻtkizib oʻtmoqchiman edi.
Isbot qani?