Bernabéu devorlaridan esib kelgan gʻalabalar nafasining isishi
oh, nechun bunday qizg‘in vaqt kelib qolmasin. bunday maysazorlarga ter devorlarga suyanib, haqiqiy qahramonlar bilan yonma-yon turgan kunlarni eslaymanmi... 1998-yilning may oyida uzoqday ketamiz, finalda Yuventusga qarshi oʻyinda sanab boʻlmaydigan qahramonliklar kuzatildi. 2:0 hisobida gʻalaba qozonganimizni hali ham goʻyo oʻz koʻzim bilan koʻryapman — roberto carlosning toʻpi, murearning boshi, roberto baggioning oxirgi soniyadagi yugurishi... ahh, Bernabéu oʻsha paytda ulkan olovga oʻxshardi, chunki har bir tomoshabin hech boʻlmaganda bitta urinishida ishtirok etdi.
va o‘sha to‘q sonlar buzilmay, besh yildan so‘ng, 2002-yilda yana finalda biz bilan edi — lekin bu safar Bayer Leverkuzenga qarshi. olmonlarga qarshi oʻyinda 2:1, faqat sanamdan ketayotgandek edi. zidane misli yoʻq zarbasi bilan o‘sha golni kiritganini hali ham oʻz koʻzimdan olib tashlamayapman. mayli-da, keyinroqroq gaplashamiz, chunki shunday voqealarni bir o‘rinda aytib boʻlmaydi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Oh, qani endi... meni 1998-yilga qaytarsangmi, Real Madrid 32 yoshimda ekanm... Madriddan avtobusda ketayotganman, yuragimda yangi kubok bilan... Yo'lovchilar bilan qoʻshiq aytar, hayqirar, bir chekka stolga suyanib turar edim — deyarli uyqudan uch oy oʻtmasdi! Barselona darvozasi oldida oʻynagan finalning uzoq davom etgan vaqtlarini eslab turaman... oʻyinning soʻnggi daqiqalarida kimdir "OLABILDI!" deb baqirardi, keyin Rául ham, Mijatovich ham... sanab boʻlmaydigan narsa!
Aka-uka sifatida yoʻlda oʻtirardik, jamoadoshlarim bilan qoʻshiq aytardik, har bir gʻalaba dovrugʻi bilan maysazorlar toʻsinining har tomoni tebranardi... oʻsha voqealarning isishi hali ham koʻksimda.
Bir klub, bir umr ❤️
ah, nima deyish — shu yerda, Bernabéuda shunchaki oʻsha tutqan tunlar qoladi oqshomdan ortda... meni 2000-yilgi yahudiylarning ramziy oʻyini oldindan aytmoqda edi, yuragimda qon tarovardi. finalda Valensiyaga qarshi oʻtirdik, deraza oldidagi stulday, ozgina oyoq orqasida. ertasi kuni ertalab shahar boʻylab yurayotganim, gʻalaba kubogi qoʻlimda — koʻplab odamlar qoʻshilib, qoʻllarini koʻtarib, "Real Madrid! Real Madrid!" deb yurishardi. koʻchani boʻgʻadigan bunday narsa edi...
uning ichidan ozgina ham hazinadir — oʻsha asosiy voqea oʻtmagan edi, finalga uch marta chiqmagan bo'lardik, lekin olisdan eshitilgan nur singari, oʻyinning oʻzi biz bilan edi, qahramonlar bilan.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Qani endi, o'tkan mavsumlar bilan hozirgi mavsum o'rtasida g'oyat katta farq bor, do'stlar. 90-yillarning oxiri-2000-yillarning boshlaridagi jamoalarni eslaganimda, hali ham terim qaltirar ekan — maysazorlar oʻzini his qiladi, oʻyinchilar esa... qayerda edilar shunday vaqtlar?
Endi qarang, bugungi Bernabéuda aqldan ozgan derbalardan koʻra, koʻproq oʻta sodda oʻyinlar koʻramiz. Har bir toʻpga sabab, har bir driblingda reja bor, lekin bu erda boshqa bir narsa yoʻq — oʻtgan kunlardagi kabi qolganlar yoʻq. Qahramonlik degan narsa allaqachon shunchalik kamayib ketganki, bazida hayron qoldiraman: odamlar ishlab chiqarishni oʻylashadi, oʻyinchilar esa qoʻrqishmay qiyin futboldan chiqishni.
O'tkan yillarda siz oʻz oʻyingizda boʻlishingiz kerak edi — agar yoʻq boʻlsangiz, olomon bilan birga alanga ichiga aralashib ketar eding. Endi esa koʻproq kuzatuvchi rolga tushib qolganmiz.
Aaa, qani endi, meni 98-yilga qaytarib qoʻydingiz — yana bir bor xotiramda Bernabéuning devorlariga yopishib, Ráulning oyoqlarida toʻp olib yurganimni eslayapman... lekin oʻsha vaqtda Mijatovichning gʻalaba golini kuzatib oʻtirar edim, shunda darvozabonning qoʻrqishidan yelkani yuqoriga koʻtarib qoʻyganini koʻrardim. Ha, ha! Bas, keyingi bosqichda mening jamoadoshlar bilan qoʻllarimni koʻtarib "Oyoqingizni koʻtaring, Derbi!" deb hayqirar edik — lekin oʻzimizning maysazorimizda!
Choynagimni ushlab tur.