Arsenalimiz bir necha o'n yilliklar davomida bitta: yuraklarimizda bo'lib qolgani uchun
o'shanday damlar eslar edim, mayli... 5-6 yil oldin edi, birinchi bor stadionga chiqqanim edim. qanday qilib aytaman — yoki hech narsa yoʻqligini tushuntirmaganimday edi. qora bulutli kunlar edi, yomgʻir aynan boshlanganda chiqqandik stadionga. lekin oʻz-oʻzimni tuta olish uchun qizdirgichlarning oldiga oʻtirib, bir stakan choy ichdim va… keyin… goʻyo butun dunyo men bilan birga edi.
arrayning darvozaboni asosiy vaqtda qoʻpollik qilgan edi, lekin bizning toʻrtta himoyamizdan birortasi ham yetib kelmas edi. 2:1 magʻlub boʻlgan edik, ammo barcha hayajonlanib oʻtirishgandik. oʻshanda Arsenarning oʻyinlari shunday edi — qiyin, ammo kerakli. har bir oʻyin qalbga tegardi, har bir gol esa baxt.
bu yerda hammasini eslayman. kichkina edim, katta quvonchlar esa haqiqat edi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Qachonki birinchi marta Ashburton Grove, yomgʻir yogʻavergan kuni chiqqanim edi, oʻtirib qoldim, birda shunchaki "bu qayerga keldim?" deb o’yladim. sovuq, yashil maysazorning yoritgichlari — ular endi xalqning alangasi edi. tribunadan kelayotgan shovqin esa qandaydir g'alati ovoz, qandaydir ozodlik hissi. keyin orqamdan qoʻshni: "Emirates bu — bizning uyimiz, biroz vaqt oʻtadi — koʻrasan, toʻliq boʻladi!" — dedi. mening qalbimning bittasi birdan ogʻirlashib ketdi — oʻz-oʻzimni qidirayotgandek. mayli...
Bolaligimdan tribunada.
qani endi, oʻsha yomgʻirli kunni eslaganimda ichimning tagidan qoramtir-bir iliqlik taraladi. aytish kerakki, oʻshanda boʻsagʻachalik darvozasini qoʻriqlab oʻtirgan darvozabonimiz bormi, gʻarbiy tribunaning yuqori qavatiga koʻtarilib borib, yetmishlar uslubidagi yashil-push yubkali bir xonimni koʻrgan edim — qoʻlida termos, darvoza oldidan oʻtayotgan har kimga choy quydi. "ey, farzandlar, issiq iching, qolmang sovuqqa" — deya, oʻsha bir choʻntagidan shishani ochganida sirtqi sovuq qanday ham unutilarli bo'lardi...
o'zim esa stakanimni ushlab turib, boshqa oʻyinchilarning sochi qoramtirayib ketganini koʻrgan edim — ammo hammamizning koʻzlarida shu bir nur edi, toʻliq oʻrtoqlik. shu kunda ham, o'yin tugaganidan keyin birgalikda choy ichishimizni eslayman,Арсенал o'sha paytda qandaydir boshqa darajadagi edi — qat'iy boʻlsa ham, birovning koʻli.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Keling, o'shanda Gunninglar, Bergkamplar, Vieiralar bilan birga hayotimizni yashagan o'yinga qaytib kelaylik. O'sha vaqtda Arsenal har bir o'yin oldidan qiyin hikoyalarni boshlardi — yomg'ir, muz, qiyin maydon, ammo ularning o'rniga keladigan o'yinlar shunchalik jozibali ediki, ular hamon esimizda. Qalbimizdagi o'sha "qiyin, ammo kerakli" yilini eslayman: har safar darvozadan gol ketganida, ichimizda boshqa bir quvonch paydo bo'lar edi — chunki biz bilardik, bu gol uchun kurashning har bir soniyasiga loyiq ekan.
Endi esa? Arsenal hozirgi vaqtda ham o'zining davomchisi — ammo o'sha vaqtdagidek emas. Bugungi o'yinlarimizda ko'proq tajriba, ko'proq strategiya, ammo o'sha yo'qotish va qayta tiklanish ruhi kamroq. Dastlabki yillarda birorta yomon kunimiz bo'lsa, ertasi kuni stadionda "biz yana tiklanib olamiz" degan ishtiyoq bilan to'planardik. Hozirgi vaqtda esa o'yinlarimizni ko'proq takrorlash, sabr-toqat bilan o'ynash bilan ifodalaymiz. O'sha vaqtlarda futbolimizni "jo'ziba" deb ataganmiz — chunki u sizni olib ketardi, endi esa u sizdan ko'proq sabr va hissiy barqarorlikni so'raydi.
Ammo bir narsa o'zgarmadi — biz hali ham bir-birimizga ilaqlangan o'zimizniki bilan. O'shanda kichik edi, endi esa katta bo'ldik — ammo o'zimizniki bilan birga bo'lish qiziqchiligimizda hech qanday farq yo'q. Choy ichganda, eshitganda, birga o'tirib gaplashganda, hammasi o'sha vaqtdagi kabi. Chunki Arsenalni sevish vaqt talab qilmaydi — u har doim qalbimizda, qadamlarimizda.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Ozimni eslatgandek, o'tgan yili ko'rganimdek edi. Gunningning darvozasiga yetgan to'pini hisobga olish uchun uzoq vaqt o'tib ketdi, lekin maydonning narigi tomonidan Bergkampning oyoqlariga kelgan to'pni ko'rganimda ichimdagi quvnoch shu darajada ko'tarilganki, ertasi kuni tushlik vaqtida xotiramga tortdim — o'zimni eshitdim "mayli-da", yuzimdagi yorug'likni his qildim. O'sha paytda, shuningdek, yuqori qavatdan ko'tarilgan choyli stakan bilan birga bo'lgani eslatib qolaman. Ha,Arsenalining gollarining go'zaligi shu — ular boshqa vaqtlarda ham qolaveradi: tortib olish, yurakni isitish, keyingi dam olish bilan.
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Boshimni osib qoldirdim, qancha vaqt oʻtganini hisoblab koʻraman — "Emirates shunday sochmishlar bilan ochildi ediku, oʻyinchilarni koʻra koʻra darvoza yonidagi choyxonaga boribdavom etardik!" — qayerdan bilsin, oʻsha yomgʻirli kunlarni eslaymanmi, poyabzallamning ostiga suv toʻplanardi, biroq ichimizdagi issiqlikni esa hech nima oʻchira olmasdi.
Shunday deya qoʻyay deb oʻyladim, lekin keyin: "Yoʻq, Arkada, bu oʻyinchilarni ham pastga tortib olsak, darvoza oldida qishki yomgʻirda charchaganlar uning ichidan gol kiritgandek boʻlmaydi. Olov bilan oʻyin oʻynaydigan Gunningmiz oyoqlarini sovutib qoʻysak, qani uzoqqa yuborgan toʻplar?!"
Keyin chiqdim, xalq bilan birga qoʻshiqchi boʻlib qoʻshiq ayta boshladim: "Arsenal, siz oʻzingizning o'yinlaringiz bilan o'zingizni yurating, qachon choyningiz ichib bo'ldi, oʻz-o'zini oʻrtan ol!"
Choynagimni ushlab tur.