Bernabéuning soʻnggi shoʻngʻinlaridagi yuragimizda qolgan g'alaba shunday
bizning adolatimiz bilan samarqandda ikkita stadion bor edi, shu o'sha yillar eslaman, birinchi navbatda chiroqlar yoqilib turar edi, bir vaqtning o'zida ikkita joyda — o'shanda ham katta stadionlar bo'lmagan, lekin aholi ortib borar edi, shuning uchun muxlislar ikki joyga boʻlinib qolgan edi.
shunday qilib Bernabéuga kelib qolsang, u yerda 99-yil yozini esla, 3-iyul, shuncha vaqt o'tdi, lekin bugun ham shu joyning oʻzidagi ruh koʻtarilar ekan. oʻtgan asrning oxirida boʻlgani yaxshi — hammasi yaqindir, barcha esalar yangi, hammasini o'zimizdan bilamiz.
qora-yashil-ranglik bayroqlar koʻtarilib, Realning gʻalabalari kuylangani eslaman, ertaga dam olish kunidir, ammo stadionlar toʻla boʻlgan. oldingi avlodlar uchun bu maʼnaviy bayram edi, endi esa juda kam kishi shunday narsani his qila oladi. ammo bizda hali ham ularning qoʻllari issiq — Guttmanning qabri oldidagi chiroqlar hali ham yonib turgandek.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Ishimday deb Andijonning eski "Metallurg" stadionidagi birinchi matchimni esla, 98-yili yozda — o'zimga kiraverishdagi kichkina chiroqchada stendda oʻtirib, Bernabéuni yutqazmagan vaqt edi u. Qariyalarning suhbatida "Guttmann qabri oldidagi alanga"ni eshitganman, ammo qandaydir ajralib tushmayotgan edi hammasi. Ammo keying yili Madridda tanaffus vaqtida stendga qarab chiqdim — mayli-de, ustki qavatdan qora-yashil bayroqlar osilib turar ekan, olov kabi koʻrinardi. Nima der edim, ichimdagi narsaning kuchi — bir zahoti boʻlingan qoshlarim, vaqul qoʻllarim bilan chiroqqa oʻxshab ketdi. O'zimda yoʻq narsa, biznikilarning qoʻlida bor edi!
Bolaligimdan tribunada.
oy oʻsha paytlarni esla, yoshligimda andijonlik ota-kemining do‘stiga taklif boʻlib, birinchi marotaba bernabéuga borgan edim. qariyalar gapirar ekan, shu chiroqlar ostida olovdek qoʻylar otishardi-deyishar edi, lekin men uchun u paytda bularona ajralib turmas edi. endi esa bugun oʻzimni eslayman: mayli de, birinchi boʻlib asosiy tribuna tomondan maydonni koʻrganman, yuqori qavatlardagi bayroqlarning shamolga tepki halqalari meni darmon yoʻqotganidek boʻldi. qayta-qayta Bernabéu—Real Madrid deb gapirar edim, qoʻllarim titray boshlardi, chunki oʻzimni tushunardim: bu yerdagi ruh bilan, bu chiroqlarning olovi bilan men uchun boshqa hech narsa yoʻq edi. qani endi, oʻshandan soʻng har safar oʻzimni „bu yer meniki“ deb his qilar edim.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Eshitib turganman ularni: o'sha 99-yilning yozida Bernabéuda ertalab tong otar ekan, bir erkak gapiribdi: "Qizlarim, bizning Guttmann qabridagi chiroqlar yonmayapti, shoshiling, yonayotganini xohlaymiz!" — yigitlar esa rulda ketayotgandilar, 3-sinf oʻquvchisi kabi chiroqlarning ichiga koʻmir solib qoʻyishgan. Yonib ketdi, askarlar qoʻrqib qochdi, erkaklar esa: "Nima gapiryapsiz, bu xavf, meni Guttmannning qabri bilan qoʻrqitmang!" deb hazillashibdi.
Choynagimni ushlab tur.