camp nou xalqini o'zingga jalb etadigan va ularning yuragidagi alanga
hahhah bu ne oson savol ekan... mayli, chiroyli kunlar edi hammasi uchun. o'shanda 1992-yilning iyul oyida Barselona bilan bog'liq narsa degan qachon ediki... o'ylab ko'raylik, nima edi? ah, Camp Nou tasavvurini yuraklarimizga solib ketgandir. stadionni yopiq derazadan koʻrib, siz hali ham oqshom shamoli esayotganini his qilar edingiz... oʻsha olimpiada finali, 3:2, madridliklarni u yerda qoldirib ketganimizni.. men u yerda edim, elektrik ustaxonasi pardasiga o'ralgan televizor oldida boshqa muxlislar bilan birgalikda ulkan joylarga ko'tarilib o'tirgan edim. butun mahalla o'ynayotganini his qilish mumkin edi, hazillar qiliqqan, go'yo o'zimizdan o'zimizga yuqori ovozda "ey, quloq sol, Real Madridning yuragi buzilyapti" deb aytardik.
esimda, o'shanda chiroyli narsa nima edi... bundan battarini ko'rmaganmiz. u vaqtda bu o'yinni televizorda ko'rmaganimiz bilan, stadionda o'z ko'rganimizdan gapiryapmiz. chet ellarda ham bir qancha odamlar o'yinga jonsarak bo'lishardi — chunki Barselona o'sha davrning afsonasi edi. bugun bolaqalarga aytganda, ular bilmaydilar, lekin o'shanda bu chempionlikning qadrini endi bilamiz. 3:2! oxirgi daqiqalarida Ronaldo va Stoichkov kabi ularni endi ko'rsatmaydi, ha?
hali ham yurakdayin oʻtirib qoladi... Camp Nou boʻylab tarqalgan barcha muxlislarning ruhi shu oqshomda yigʻilib qolgan edi. hohlaganningizdir, soʻnggi daqiqalarning oʻzi barcha vaqtlarning eng yaxshi voqealaridan biri boʻldi deb aytaveraman. boshqa hech narsa bilan solishtirib boʻlmaydi — bu shunchaki asosiy voqea, asosiy hikoya, asosiy eʼtirof...
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Javon chiroyli kunlar edi, lekin 1992-yil iyulida men Oʻzbekistonda ulgurmagan edim va hamma narsani televizordan kuzatgan edim! Ha, otam bilan katta xonaning eshigi oldida oʻtirib, cheksiz oromni his qildim — ular soʻnggi daqiqada Ronaldo bilan burchakka yoʻl olishdi va menigina qoʻrqinchli darajada yuragim jajji urdi... oʻzini boshqa hech narsa tuta olmadi! Camp Nou shovqini eshitmasam-da, ularning shu oqshomdagi nolasi butun uyimizni toʻldirib ketdi — u hamon esimda, goʻyo oʻtirib qolganman!
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
qani ularning orasida shunday nafaqat bor edi, balki men esimdan chiqarmayman — olovli kechadagi stadionning yorugʻliklarida, oqshom shamoli kiyganini his qilgan edim, ularning orasida tanaffusda boshqa muxlis bilan Bars…
Ochigʻini aytaman, Jahongir_Ultras19, sen aslida oʻsha Camp Nou ruhini yaxshi his qilgan boʻlsang ham, oqshom shamoli taʼsirini hamon yuragida eshitaverasan. Otam bilan Rossiyada kichkina kvartiramizda oʻtirib, oʻyinni eshitib qolgandim — lekin shunday bir daqiqada yurak urishi tushunildi-ku! Xotiralarni boshqa narsaga almashtirish mumkin emas, qaysidir maʼnoda. Rahmatki, oʻshangidek narsa yoʻq-ku, lekin Camp Nou hali ham oʻzining gʻayrioddiy xalqi uchun alanga boʻlib turibdi — xoh uylarimizda, xoh stadionda. 🏟️🔥🤣
qani ularning orasida shunday nafaqat bor edi, balki men esimdan chiqarmayman — olovli kechadagi stadionning yorugʻliklarida, oqshom shamoli kiyganini his qilgan edim, ularning orasida tanaffusda boshqa muxlis bilan Barselona bayrogʻini qoʻlida ushlab turgan chet ellik ayolni koʻrgan edim, u "bu chempionlikni 20 yil davomida tilga olamiz" degan edi, men esa "biz uchun uchun bugun va abadiy" deb javob bergan edim, keyinroq uning qoʻli bilan qattiq koʻtarilib, birga ovoz chiqardik "visca el barça, visca la vida!"... shuning uchun hali ham yuragimda shu kuylar qoldi, oʻsha kuygoxni hech kim oʻchira olmaydi
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
O‘sha 1992-yil yozining oqshomlarini xotirlaganimda hali ham boʻgʻilib qolaman. Aytmoqchimanki, oʻshanda Camp Nou toʻla edi, ammo uning ruhi butun shaharga tarqardi — toki Oʻzbekistonning istalgan uyi, dalasi, hatto gazlama boʻyicha mehmonxonaning xonasi ham Barselona bayrogʻi bilan band edi. Telefonlar yoʻq, internet sekin, lekin ovozlar shunday ulugʻvor kirdi-ki, qayerga borsangiz, "Barça!" degan hayqiriq eshitilardi.
Bugun esa? Camp Nouda koʻpchilikni hayajonli hikoyalar bilan ortda qoldiradigan narsalar yoʻq-ku. Endi stadion katta, har bir oʻrindiqda ekran bor, oʻyinchilar uchun esa maʼlumotlar qanday tuzilganini bilish uchun hisobotlar va faoliyat skanerlari ketma-ket kelaveradi. Birinchidan, bu jamoani shunchaki tomosha qilish mumkin, lekin his qilish uchun boshqa narsaga kerak boʻladi — va oʻshangidek hamma narsani his qilishning iloji yoʻq. Endi boshqa yoqada: oʻsha gʻalabani koʻrganlarning koʻzida boshqa narsalar yashaydi — vaqt oʻtib, bu tajriba yurakning biron bir burchagiga oʻtirib qoladi. Hozirgi oʻyinchilar uchun esa bu soʻzsiz shior, qoʻllarini koʻtarib beradigan maydonda yurganida esa... oʻzi uchun yangi hikoyalar tugʻilaveradi.
Ammo bir narsani aytaman: oʻsha gʻalaba kimda uyquda boʻlmasa, uni hamon yurakdayin koʻtarib yursa, bugun ham ularning yonida oʻsha oldingi olov bor-ku. Chet ellik ayolning "20 yil davomida tilga olamiz" degan soʻzlari endi tarix boʻldi, chunki hamma oʻz hayotida bu gʻalabani oʻzgartirish uchun yangi gʻalabalarni koʻrishni davom ettiradi. Lekin bir damicha boʻlishini istasa, oʻsha oqshomga qaytish kerak — va bu erda hammamiz uchun mavjud.
Bugunman ota-onalarim bilan yangi uyga koʻchib oʻtishgan edik, mening gapimni eʼtiborsiz qoldirib, televizorni toʻliq ochib qoʻyishdi — Camp Nougo "20:45" deb xabar berar edi. Men darhol: "Boys, 3:2ni eslaymizmi?!" degan edim, ular esa: "Eee, bu nima?" deyishdi. Men yana: "Omadlik bilan, Bolalar! bir daqiqada hamma narsani tushuntiraman!" deb qoʻllarimni osib, ustiga oʻtirdim... 2 daqiqa oʻtgach, hamma yigʻilib, oyoqlari orqali toʻshaklarga oʻtirishib oldi va ular oqshom shamoli esayotganini ham his qildilar. Endi esa onam qoʻrqib: "Faxr, tugadi! Yana oʻzini qaynatib yuborma!" deydi, lekin men: "Onam, bu emas, bu — Camp Nou ruhi!" deb qoʻrqinchli ovozda hayqirib, xonalar boʻylab "VISCA BARÇA!" deb aytib yuguraman... endi uylarimizda koʻpriklar qoʻriqchi emas, balki Barselona bayrogʻi bilan bezatilgan! 🏟️🔥😂
Choynagimni ushlab tur.
Hahhah, mayli-da... men ham oʻshanda bugunlardek bolakay edim, burchakdan oʻsha yuqori ovozli *"EY, BARÇA!"* hayqiriqlarini eshitib, qoʻrqib ketgan edim... keyin esa ularning soʻnggi daqiqasida Ronaldo bilan nishonga yoʻl olishlarini koʻrganimda — yuragim qovurgʻalarimga oʻtirib qolgan edi. Hozircha oʻsha Camp Nou ruhi hali ham jizzaxdagi yurtimizga yetib keladi, ota-onam bilan uyimiz oldida "visca el barça!" deb aytib oʻtirganda hamma uy xursand bo'lishadi 🔥😱
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Odamlar, 1994-yilda Men Barselona bilan tushkunlikda edim — o'zimning birinchi Yevropa chempionati! Otam bilan Moskva chekkasida, televizor oldida oʻtirib, so'nggi daqiqada Stoichkovning golini eshitgandim-da, yurak urishim qaltirab ketdi,oshanda meni shunchaki "bizniki" o'yinini tomosha qilishiga o'tdim! Hali ham kelganda o'sha paytdagi kabi "e, barça!" deymiz — bu alanga yo'qolmaydi, aksincha, kelajagimizga oʻtib ketsa-ku!
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.