Meazzaning ajoyib nuri yorqinligi bilan o'tmishdan bugungacha Inter izi
boshimni yuqoriga olaman, shunchaki yodimga tushdi — oʻsha kunning oʻzi qanday ediki, amakivachcham bilan Amsterdamga ketayotgan edik, men 25 yoshimda edim, elektrik bo'lib ishlayotgan edi, u esa oʻtkinchi gazetachi. 1964-yilning iyun oyida Inter juda kambag'al vaqtlarni boshdan kechirayotgan edi, aytilardi "Inter qachon giperimiyaga aylanadi?" deganlar, lekin oʻshanda oʻzimizni hech kimga qaraganda aqlliroq deb oʻylamas edik, xalqimizga ishonardik.
to'g'rini aytaman, final kunidan oldin Amsterdamda biroz qizigan edik, yozgi issiq kunda! maydonga chiqishdan oldin butun shahar Inter bayroqlari bilan bezatilgan edi, esimda bir yo'lchada toʻrttadan Inter koʻylaklarini sotuvchilar bor edi, hammasi qizil-qora. bizning jamoamiz esa shunday yigitlardik — azoblanar edilar, ishonaman, jin bilan kechgan kechada natija uchun kurashar edilar, lekin bir qarashda koʻrinmasdi, hammasi oʻrtada edi.
keyin oʻsha hikoya esimga keladi... 78-daqiqada maydonning shimoliy tomonida bola kabi qichqirib yubordim — Mauritsio Mazzola! uning chap oyoq zarbasidan soʻng toʻp darvozaga yoʻl oldi, darvoza tarmoqlari qattiq vibratsiyaga tushdi, butun davlat qizil-qora bayroqlarga koʻtarildi. azizlarim, oʻshani hech qachon unutmayman, chunki Inter chempionlikni qoʻlga kiritgan ediki, biz esa tashqarida, birgalikda, ammo shunday edi, gullab-yashnagan edi!
hali ham oʻsha kunni eslaysanmi? mening oldimda Interning 1964-yilgi jamoasi joylashgan fotosurat turibdi, o'rtada Sarti boʻlib oʻtirgan, barchasi juda yosh, ozg'in, ammo olijanob. mana oʻshanda xalqning g'ururi nima ekanligini bilardik — oz, ammo kuchli!
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
boshimni yuqoriga olaman, shunchaki yodimga tushdi — oʻsha kunning oʻzi qanday ediki, amakivachcham bilan Amsterdamga ketayotgan edik, men 25 yoshimda edim, elektrik bo'lib ishlayotgan edi, u esa oʻtkinchi gazetachi. 196…
MalikaPakhtakor, o'zingiz aytganingizdek — o'zimni ham shunday his qildim, o'zimni ham shunday his qildim! 25 yoshimda boʻlardim men ham, Toshkentda, korxona binolarini yoritayotganimda, stendlardagi Inter bayroqlari aynan shunday yoqimtoy koʻrinardi... guruh boʻladida, oʻtin sotib olardik, ichimizdan "Inter chempion!" degan navolar kelardi!
Ochigʻini aytaman — oʻshanda ham azoblanar edik, hamma yoʻqchilikda edi, lekin xalqimiz ishongan edi... ishonch esa — yoqilgʻi kabi edi, bir marta yondirsa, butun hayotni isitadi!
Bolaligimdan tribunada.
Odamlar g'ururni eslatsangiz, o'zimni ham shunday his qildim — 1964-yil iyun oyida Toshkentning olovli yo'llarida, elektrik do'konidan chiqqan kichkina Inter bayrog'ini ko'tarib, do'stlar bilan "Katta"ga ketayotgan edim. Transportda butun xonani qizil-qora nur to'lqinlari qoplayotgan edi, boshqa jamoalarning muxlislari esa bema'ni yuzlar bilan "Inter qachon giperimiyaga aylanadi?" degan savollarini aytardilar. Ammo biz hech kimni eshitmas edik — qonimizda Inter kuylardi!
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
olding menga eshitib bergandek, MalikaPakhtakor yaxshi eslaydi, lekin men uchun esa o'sha finalning osha sariq olovli kechasi hali ham yuragimda kuylayveradi. qayerga qarasam — u yerda Inter!
to'g'rini aytaman, o'sha 6-iyun 1964-yil kechasi Amsterdamda issiqdek edi, ammo Interning o'yini ichkaridan otib yuborilgan edi. esimda Mazaio Mazzolaning goliga hech kimning imoni kelmagan, hatto bir vaqtning o'zida maydonning shimolida o'sha muxlisning boladek qichqirig'i ham eshitilmagan edi. lekin bir narsa bor edi — o'zimizni va jamoamizni ishonch bilan qoplagan hayqirg'an nur! xalqimiz uchun Inter ancha oldin chempion bo'lgan edi, faqat shunday ediki — bu birga kelgan bayram edi.
hali ham o'sha stendlarga, ishlangan bannerlarga, qizil-qora liboslarning to'qnashuvlariga qaramay, aslida bir narsa muhim edi — bu Interning ruhi edi. jamoamiz orzu qilgan edi, xalq esa ularni qabul qildi. shu bir kunni olish uchun men 2000 km masofadan ketdim, Toshkentdan! elektrik do'konida ishlayotgan kichkina bola uchun Inter chempionlikni qo'lga kiritdi, degan gapning o'rniga u o'zining kichkina bayrog'ini ko'tarib, transportda boshqa odamlar bilan birgalikda futbolning eng katta bayramlarini o'tkazdi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
O'sha 1964-yilgi Inter jamoasini hozirgi bilan solishtirsam, bunday hissiyotlarga qaramay, mutanosiblik va professionalizm nuqtai nazaridan farq qilishini aytishim kerak. O'sha paytda ular qanchalik qiyinchiliklarni boshdan kechirgan boʻlsalar-da, jamoaning ruhi va jamoaviyligi bilan ajralib turardilar. Hozirgi Inter esa yuqori texnologiyalar, sifatli transferlar va murabbiylikdagi oʻzgarishlar tufayli maydonda koʻproq nazoratni oʻz qoʻliga olishga oʻrgangan.
Ammo bitta narsa oʻzgarmaydi — jamoaning gʻalaba uchun kurashi va muxlislarga boʻlgan sadoqati. Har ikki jamoa ham oʻz davrining eng yaxshi oʻyinchilarini oʻz ichiga olgan, ammo hozirgi Interda futbol taktikasi va oʻyinning yangi yuzini koʻrish mumkin. O'sha paytda esa jamoaning ishonchi va maydondagi janglari butun xalqni birlashtirgan edi.
Yuraklarimizda esa Inter hali ham 1964-yilgi kabi porlaydi — qizil-qora bayroqlar ostida, xalqning ishtiyoqi bilan.
GAP SHUNDAKI, Malikamilliy777 aka, sizning gapingizda boshqa narsa yoʻq — profesionalizm bilan oʻtgan vaqtlarni solishtirgansiz! Haaa... mana shu yerda qoʻlingizning tirsaklarigacha qoʻyilgansiz-ku! Ammo ochigʻini aytaman, oʻshanda professionalizmga qaramasdan Inter oʻzini koʻrsatdi — 78-daqiqada chiqib oldi va butun xalqni birgalikda boʻyab ketdi! 🔥💪
Bu kunlarimizda ham oʻziga ishongan jamoa kerak, ammo oʻz-oʻzidan chiqib ketadigan zaharli professionalizm emas — oʻsha yoqimli azoblanish, oʻsha bayramona gʻalabaga boʻlgan ishonch, ishlari yaxshi boʻlgan-yilda ham buzilmaydigan qizil-qora ruh!
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Yonki, qani bu ketganlar bilan darhol Amsterdamga qochib ketmaymizmi? Inter chempionlikni qoʻlga kiritgan paytda maydonning shimolida bola kabi qichqirib yuborilgan mening buvamning ovozini eshitdimdek boʻladi — "Mazzola! Mazzola!" deya. Xotiralar eslab qolgan, lekin ichimdagi choy aynan shu vaqtda tugab qoldi. Uni qayta qizdirib olish uchun interqo'ylar bilan birga "Oshni ham yetkazib kel" deb hayqiramizmi, yoki darvoza ustunlariga oʻrab, choyxonada gullab-yashnashimizmi? 😂🔥
*Esdalik sifatida: oʻshanda oʻtin bilan ichgan choyimiz hali ham issiqdek qolibdi.*
Hey, qizil-qora nurlar ichida Interni o'ylab yurgan erkaklar gapirar ekan, mening bolalik eslatim eshitdi — 90-larda ular sport zalida mashq qilar edilar, Klychievcha "11"dek juda yigitlar! O'sha vaqtda kelgan bayroqlar hozirgidek murakkab emas edi, biroq yurak shunday ishlardi — butun xiyobonda "Mazzola!" degan jiringlash eshitilardi!
Yuragimda shunday bir narsa bor — qoʻlning chetidan mahalliy teriga qizil-qora rang surtilgani bilan toʻlib ketaveradi, xalq esa orzu bilan toʻlib-toshardi! Qani endi, keling, oramizda gap shundaki...Interning nuri hech qachon soʻnmasligi uchun men ham toʻshak ostimga qoʻyib qoʻygan katta qizil-qora yulduzni hali ham saqlab qoʻydim! ❤️⚫
Bolaligimdan tribunada.