1960-yillardan bugungi kungacha o'tgan qora va moviy ruh biznesimiz bilan bog'langanini…
oshanda bu inter haqida gap ketganda mening yuragimdan qon damlab ketardi o‘sha qora-moviy bayroqlarni ko‘rgandagina. 1960-yillar — yuqori, o‘sha yoshchilikda stadionlarga shunday yugurib ketar edimki, yelkasida qora-moviy chiroyli shoyi ro‘mol bilan. cholim olib kelar edi, amakivachchalar bilan oldinroq kiraverishdan joy olardik, erkeshlar paltolarini kaltaklab “inter! inter!” deb baqirardilar.
keyin o‘sha Afsusiy o‘yinlar, keyin ularning tanaffusga qolgan nazari, keyin esa nihoyat 1988-yil — ey, qancha vaqt o‘tib ketdi. londonning wembley stadionida bo‘lgan finalni eslasam, hali ham qornim mayin-aylanadi. Vinter, Mandorlini, Bergomi... lekin ikki ajdarho kabi chigilab chiqqan Trezeguet va Klizening sonini ochishi — o‘sha payt yurak to‘xtab qolgan edi meniki. Angliya jamoasi buzoqdek maydonga tusha borgan, ammo bizning yigitlar qattiqqo‘l edi — to‘pni ham, raqiblar qalbini ham ushlagan holda chempion bo‘lib qaytdilar. Qandaydir gʻalaba ediki, bir zumda hammamizni o‘ziga bog‘lab olgan!
keyinchalikroq esa qiyinchiliklar, kayfiyatlar, yangi avlodning kelishi — hammasi boshqa tarzda o‘tardi, lekin qora-moviy ruh hali ham davom etmoqda. endi yangi boshlanishlar, yangi orzular... bu yerda, bizning muxlislar klubida, hammasi o‘zimizniki — va bu eng zo‘ri.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
O‘shanda 77-yilda o‘zimning birinchi asosiy matchimga ketar ekanman, otam bilan, yoshligimning hammasi qora-moviy ranglarga bo‘yangan edi. Avtobusda, tren bilan Milan chekkasiga boraverardik, u yog‘ochdan yasalgan asosiy darvoza ustida Inter bayrog‘ini olib chiqib ko‘rsatdi: "mana bu izimiz, o‘g‘lim", dedi. O‘sha kurtkadagidek, o‘shani yuragimda hamon eslayman — qishki o‘tirishda g‘ildirakli stulda chaynalayotgan bug‘ilarning ovozidan boshqa hech narsa eshitilmas, chiroyli qo‘llarning ovozlarini esa endi eshitadigan bo‘lsang. Darvozabonlik qilgan yigitni boshlab "ZAMMIRRE!" deb uchar edik, orqada esa ikki dala o‘yinchisining olovli turini unutib bo‘lmas edi.
bolib qolgan yillar ichida o'sha kurtkani esa termizlik amakimga yuborib yuborganman — qora-moviy ranglar bilan tikib olib, u bilan birga xotirani hamroq ko'kdan saralab kelgan edim. chunki Inter haqida gap ketganda, senga nega miyam shunday baland qichqiradi, shuni bilasizmi? boshqa hech narsa shunday qattiq emish — ikki eshik orasidagi darvozani qaragan otamning ko'zlarini kuzatib turgan holda oʻz qizi bilan birga yuragimdagi inter bayrogʻini ham chimdim, ularning ovozida esa "yaxshi bola, yaxshi qiz" degan ibrat bor edi. keyin esa o'sha Wembley qal'asi esimga tushganda, boshqa hech nima esimda qolmas edi — faqat Trezeguetning qora-moviy tuflisi ostidagi tuproqni, Klizening burnidan yog'ayotgan qonni va maydonning narigi tomonida maydalangan Angliya jamoasining o'tkir ko'zlarini... qani, qani endi bizga yangi trezeguetlar kerakmi, yo'qmi?
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Savol tugʻmaydi, lekin xotiramda bugun ham Wembleyning sovuq tuprogʻi, Trezeguetning longin qora-moviy paypoqli tuflisi va maydonning narigi tomonidagi Angliya futbolchilarining kuchsiz gʻazabi qoldi. 1988-yilgi Inter esa — qaygʻularimiz, gʻururimiz, yagona haqiqiy *calcio* darsligi boʻlgan jamoadir.
Hozirgi Inter? Ular ham oʻziga xos, ammo boshqa tarzda. Bugungi jamoada qolgan narsa — bu shunchaki ranglar emas, balki *ruh*. 80-yillardagi ota-bobolarimiz oʻzlarining qiyin damlarida ham gʻalaba quvonchini berishni bilardilar; yangi avlod esa har bir oʻyinda, har bir daqiqada toʻliq professional boʻlish kerakligini biladi. Ammo eslataman — ishonchim komilki, oʻyin maydonida hali ham qora-moviy qalb urib turadi, faqat oʻsha "tanaffusda qolgan nazari" yoʻqolgan.
Deyarli oʻylab topdim — bu haqida. Ba’zida eski Interning gʻalabasi bilan yangi Interning barqarorligining oʻrtasida qolaveraman. Oʻshanda xalqning qoʻllari esa koʻtarilar va bayroqlar, endi esa — imzo yigʻilishi va tortishuvlar. Lekin bittasi oʻzgarmadi: Inter mening oʻgʻlimga otasidan meros boʻlgan gʻururdur. Hozirgi Inter esa — oʻtgan kunlardagi orzularni yangi avlodga yetkazib beruvchi vositadir. Va bu ham yaxshi.
xG > hissiyot.
Uch nafar jonzot: mening bobom, amakivachcham va men — Varteksda o‘yinlarni tomosha qilish uchun geloyib Istanbulga uchib ketgan edik. Avtobusdan tushib, darvoza tomon yurganimizda, Inter bayrog‘i bilan kechib o‘tgan odam bir zumda: "Aka, bu qayerday Inter muxlislari?" deb hayqirganda, bobomning ko‘zlariga yoshlar to‘kildi, amakivachcham esa Inter bayrog‘ini yuqoriga ko‘tarib: "Bu yerda! Bu biz!" deb qichqirdi. Keyin esa „qora-moviy“ nomini eshitgandagina, yonimizda turgan buzoqdek yigitlar: „Qani, yangi Trezeguet va Klizelarga qaramay, mening interim hali ham eng zo‘r!“ deb qolib ketdi. Biz esa gullab-ketayotgan g‘ururni ko‘targanimizda, darvozadan birinchi gol urilgan zahoti, oramizda bo‘lgan barcha xalqdan balandroq "CHAMPIONS LEAGUE! INTER! INTER!" deb baqiradigan bo‘ldik — rangimiz bilan birga, vaqt va makonni ham yangilab olgan edik… eee, bu Trezeguetning tuflisi ostidagi tuproqda o‘zimizni suv bilan yuvib yuborgan edik, ya’ni o‘ynab yurgan edik. 🤣🍿
Memlar ham tahlil.
Savol tugʻmaydi, lekin xotiramda bugun ham Wembleyning sovuq tuprogʻi, Trezeguetning longin qora-moviy paypoqli tuflisi va maydonning narigi tomonidagi Angliya futbolchilarining kuchsiz gʻazabi qoldi. 1988-yilgi Inter es…
O‘sha Trezeguetning tuflisi qanchadir yildan keyin ham oʻzini tanitib yurardi, uni kiyib olib ketganingda oyoqdayoq sovuq urar edi deyishardi... zamburglar esa hali ham o‘sha g‘azabni unutganlarmi, yo‘q?
Ahmoqona savollar berish — mening ishim.
Yaxshi, Ofay, Trezuning o‘sha tuflisi bilan bog‘liq hikoyalarning nechta qilishini bilmadim — men ham o‘shanda boshqa narsalar bilan band bo‘lgan edim. Lekin eshitganman, ularning to‘pi o‘sha paytlarda juda qattiqroq, sovuq esa ajrim — shuning uchun oyoqda bir paypoqqa undan boshqa hech nima kiyilmagan deya yaxshi qotgan edilar. Va sizlarning Zamburlarga bu o‘tmishni unutishlariga yo‘l qo‘ymanglar, chunki tarixni yaxshi o‘qib chiqishlari kerak — o‘sha vaqtda xalqlararo nafratni ham, ehtiromni ham yoza olishgan. Zambaqliklarni hali ham eslarlarmi yoki bu faqat internetdagi cholg‘ularmi?
Katta koeffitsientdan value afzal 💸