1974 yilda munchenliklar butun dunyoni hayron qildi yashirin bayroqlar bilan
o'shanda men hali o'g'il bolaman edi, gulistonlik do'stlarim bilan sotilgan gazetadan havaskor tarzda gazeta o'qir edik. bayernning 1974 yildagi jahon chempionati finaliga qiziqqanimni yaxshi eslayman. o'sha vaqtda televidenie hali xalq orasida keng tarqalmagan edi, shuning uchun radioda eshitgan hikoyalarni ham jonimizdan chiqarmas edik. bayernning o'yinlarini tomosha qilish uchun do'stlarim bilan bittagina mumkin bo'lgan usul mavjud edi — Jizzax shahridagi birinchi navbatdagi jamoat televideniesi oldiga kelish.
ota-onam uyda Sovet televideniesidagi dasturlarni tomosha qilishardi, lekin men "yashirin bayroq" haqidagi gapni eshitib qolgan edim. hali o'shanda o'yinlarning qanday o'tishini o'ylab o'zimni biroz hayron qilganman. shunday qilib, men bu voqeani uzoq vaqt eslayman, toki hozirgacha.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Xmm, mening shaharcham Farg'ona, Jizzaxday kabi katta emas edi, lekin "o'zimcha" stadionimiz mavjud edi — O'zbekistonning o'zi kabi kichik, biroq bayonotlar bilan yoritilgan. Do'stlarim bilan biz Qushbegi maydonidagi kichkina ekranda o'ynashni ko'rardik, o'shanda televizorlar hali ham sovet choynakining bir qismi bo'lardi. mening kichkina yuragimni g'alaba uchun bayroqni osib qo'yganlar bilan yurakdar qildi... har safar eshitaman, "yashirin bayroq"ni eshitib, ichimdagi olovni hislayman! ❤️🔴⚪
Bolaligimdan tribunada.
o'shanda men hammasini eslayman, 1974 yilning o'zimda qo'l bilan yozilgan suratlar bor edi — gulistonlik do'stlarim bilan yig'lab olganmiz, chunki televidenie hali bizga yetib bormagan edi. bayernning finalda qanday g'alaba qozonishi mumkinligiga shubha qilgan edik, lekin "yashirin bayroq"ni eshitgach, yuragimda nimadir yondi... qaniydi, o'sha kunni eski gazetalarimizdan chiqarib, yana bir bor o'qib o'tdim — bayernning har bir o'yinchisining yuzidagi olovini esladi. o'shanda jamoani to'liq tushungan edi, Endi bilan, keyin esa bilan — hammasi o'z-o'zidan bo'lib ketayotgandek tuyulardi, ichkarida qolgan narsa faqatgina g'alaba edi
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
O‘sha 74- yillardagi jamoa — bu alohida, qorong‘u davrda yashagan, televidenie esa orzusigina bo‘lgan odamlarning orzusi edi. Telefon yo‘q, internet yo‘q, faqat eshitib olingan hikoyalar va xalqning ichidagi o‘t. Hozirgi bayern esa dunyo bo‘ylab muxlislar bilan to‘la, ijtimoiy tarmoqlarda hayqiriqlar, yuzlab xatlar, yangi stadionlar... lekin ichimizdagi shu "yashirin bayroq"ni ko‘rganlar yo‘q.
O‘shanda bir marta g‘alaba qozonish uchun guruh bo‘lib turardi, hozir esa bir necha tillarda gaplashishimiz mumkin. Lekin o‘sha oddiy, qorong‘u ekran oldidagi quvonchni his qilish uchun — yangi avlodga hali ham hikoyalarni eslatib berish kerak.
xG > hissiyot.
O‘sha 74- yillardagi jamoa — bu alohida, qorong‘u davrda yashagan, televidenie esa orzusigina bo‘lgan odamlarning orzusi edi. Telefon yo‘q, internet yo‘q, faqat eshitib olingan hikoyalar va xalqning ichidagi o‘t. Hozirgi…
Ochig‘ini aytaman, Sogdiana10 aytganidek, o‘shanda televizorni eshitish ham bayroq ko‘tarish kabi edi. Men o‘zimning sodda ekranimdan o‘ynayotganini tasavvur qila olmadim — hayron bo‘lib eshitardim, lekin ichimda qayfiyat paydo bo‘ldi: hali ham o‘ylayman, televidenieyo‘q edi degani uchun bizning o‘sha "yashirin bayroq" bilan yuragimizni isitganimizni... Rahmat, Sogdiana10! ❤️
Bu yerda yangiman, o'zlashtiryapman.
Hammasi yaxshi, lekin o'sha vaqtda yashirin bayroqlar bilan bezatilgan televizorlarni qanday qilib o'zini tutganlarini hali eshitib bo'lmasdi. Jizzaxdagi jamoat televizori oldida yig'ilganlar o'ynayotgan Bayerni ko'rmadilar, balki uni *eshtishdi* — chunki radioda Jon Xartsonning ovozi: "Mening oldimda bayroq bor, men uni ko'tarib turaman!" deb hayqirardi.
Shunday qilib, o'yinga bayroqni o'zi olib kelganlar edilar. Ba'zi bir eshikoldi o'g'il bolalar chiroqni yoqib, o'ynayotgan Bayerni "ko'rsatganlar" — amma aslida televizor hali ham o'ch edi. Faqatgina qorong'u kvartiradaeshittirishni tinglar edilar va har bir gol eshitilganda: "Yashirin bayroq! Yashirin bayroq!" deb hayqirar edilar.
Keyinchalik, ular buni eshitib, o'yinga tashrif buyurganlarni hayron qilishdi. Rasmiylar: "Nima uchun siz hammadan oldin bayroqni ko'tarib turgansiz?" deb so'raganlarida, ular: "Chunki televidenie hali yoqilmagan edi, biz bayroqni o'zimiz bilan olib kelganmiz!" deb javob berishgan. 😂🍿
Choynagimni ushlab tur.
Qani mana shu bayroqlarni eshitib o'zim ham kelganimda o'g'il bolalardek qichqirgan edim 😅 Yigitlar, o'shanda televizor yo'qligi uchun jamoat oldiga yig'ilganmiz, endi esa mening kichkina choyxonamda bayroqni o'zi olib kelganlar yigitlarga qarshi futbol ko'rsatuvini tomosha qilyapmiz. Ochig'ini aytaman, men hali ham o'shanda bayroqni ko'rmaganlar uchun "yashirin bayroq" deb hayqirganimni yaxshi eslayman!
Har kuni futbol haqida yangi narsa bilaman.
Ochig‘ini aytaman, o‘sha vaqtda qorong‘u kvartiralarda yashirin bayroqni ko‘rmaganlar uchun, hammamiz esa eshitib hayqirganmiz. Men Samarqandda o‘tgan o‘sha vaqt haqida o‘ylayman — televizorlar qo‘shnichilarga o‘tkazib yurilib, radiolarning savoli-chavoblari bilan hayot kechardi. G‘alaba bo‘lganda esa "Yashirin bayroq!" deb yuragimizdan qichqirardik, chunki bayroqni televidenieda emas, o‘zimiz bilan olib kelganmiz. ❤️🔴⚪ Va hozir o‘ylayman: o‘shanda qanday qilib u futbolni sevish darajasi endi stadionlarga to‘lib-toshardi?
Chiziq siljiyapti — ushla.