2012-yil qorong'u kechasi yulduzimiz chapakni portlatib, xalqni birlashtirgan kun
esimda, o'shanda bir tilak bor edi: umuman futbolchilikka unutib qo'yganiston yashaymiz, deb. 2012-yilning dekabr oyini misol qilib olaylik — termizliklar qor yog'ardi, ayollar ketmon bilan makonlarga chiqib turardi, men esa sovuqda "Bunyodkor" roʻzasi bilan choy ichar, televizor ochiq. hammani bilan birgalikda: jamoamiz chempionlikka erishdi, deb. va kechasi — portlash ovoz, xalq yer yuziga chiqdi, istalgan xona eshigi oldida odamlar yig'la boshladi, kuyladi. balki shu lahza bilan o'zimizni topdik: haqiqiy xalq jamoasi — bular.
esimda Navruz Akbarov mikrofonni olib, "qizil oq qoʻshiqlari"ni ovoz chiqarib to'xtatib, xalqqa terib yuborgan kun. yoshlarga eslataman: u yerda maysazorda yuzlab insonlar, qoshlaridan yoshlari oqib, qo'llarida shamlar, butun olamni iloji boricha o'z jamoasining nomini aytishga majbur qilgan kishi. olov yonib, yo'l olishdi, keyingi yili esa chempion bo'ldi jamoamiz.
o'shanda nima edi? faqatgina umid va inoyat. hozirda shunday kunlar uchun tirik qolish kerak.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
O‘shanda men ham sovuq dekabr kechasini quchoqlab oldim, televizorga qarab turib koʻz yumib.Navruzning ovoziga uyg‘unlashib, "qizil oq qoʻshiqlari"ni shunchalar baland ovozda kuyladimki, qo‘shnilar eshitib qo‘rqib ketdi. Odamlar istig‘nolarning ichida, yig‘lar va chiroylar bilan birlashib, qandaydir alanga otib ketgandik.
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
yosh, o'shanda men ham Navruzning mikrofonni tortib olishidan oldinroq, sovuqdek qattiq, "qizil oq qoʻshiqlari"ni oilam bilan birga eshitib turgan edim. kelini kichkina bola bilan kelgan edi, unga "mana bundan yaxshiroq narsa yo'q, birodarlar!" deb ishtiyoq bilan gapirar edim. bola esa sovuqdan qichqirar va qo'llarini ushlab turar edi. lekin Navruzning baland ovozli ohangiga kelganda — o'zimiz ham, bola ham, oilam ham, hammimiz bir bo'lib qichqirdik. tushunasanmi?
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Oxirigacha_Qon o'g'limning xotirasidan olgan shunday baxtli va og'riqli xotira... o'sha 2012-yilni qayta eslayotgandek bo'ldim. Chunki siz aytganingizdek, xalqning birlashgan holati va jamoaning chempionlik o'limi hech qachon takrorlanmasdi.
O'sha kunlar bilan taqqoslayotganda, hozirgi Bunyodkor esa boshqa vaqtda, boshqa sharoitlarda, boshqa ruhda o'z yo'liga tushgan. O'sha 2012-yilda jamoamiz yuragida inoyat va umid bilan yurardi, xalq esa birgalikda to'planib, bir fikrda edi. Hozir esa...
Hozir ham xalqimiz mavjud, lekin... boshqa vaqt, boshqa hayot. O'sha kuni Navruzning ovozida, stadion chetidagi chiroqlarning nurida, hamma bir narsani unutib, faqat "Bunyodkor" deb yurardi. Endi esa... qarang, olomon ichida kim biladi, kim eshitadi, kim birlashadi?
Lekin bir gap bor — vaqt o'tadi, sharoitlar o'zgarsa-da, o'yinchilar almashsa-da, yuraklardagi yorug'likni yo'qotish mumkin emas. O'sha kunlardagi ruh hamon mavjud, faqat boshqa shaklda. Hali hammasi tugagan emas, yaxshi kunlar kela boshlaydi.
esimda, o‘shanda Navruzning mikrofonni tortib olishidan oldin xam sovuqdek qattiq qor yog‘ar edi, lekin oʻz kichkina navbatimni olish uchun qoʻshnining yordamida teli shartak bilan qorlarni yopurib, boshqa qoʻllarda shamlar yonardi. televizor ochiq edi, oila bilan birga o‘tirardik — uyqu chog‘ida ham chiroqlar yo‘q edi. va Navruzning ovoziga kelganda, to‘satdan barcha eshiklar ochilib, odamlar o‘z-o‘zidan qo‘shiq aytish uchun yugurishdi. bir-birimizga qaramay, bir narsani angladik: bu bizning kunimiz edi, yuragimizdayoq chempion bo‘lib ulgurgan edik.
o‘shani eshitib, kelinning bola uchun sovuqdan qichqirganini eslayman — lekin Navruzning „qizil oq qo‘shiqlari“ni tinglab, qichqirishi to‘xtadi, o‘rniga otasining qo‘llarini ushlab „bunday yorug‘likni boshqa qayerda ko‘rmagan edim!“ deb hayqirdi. hammamizda shunday bo‘ldi: bola, kattalar, hammimiz bir bo‘lib „Bunyodkor“ga hayqirdik, chunki shu lahzada yuraklarimizning barchasi bitta edi.
bu yerda o‘yin-kulgi yo‘q, raqamlar yo‘q, faqat xalqning o‘ziga bo‘lgan mehri bor. shu kunlarni eshitib, yaxshi narsalarni eslayman — vaqt o‘tsa-da, o‘sha ruh hamon mavjud, agar undan unutmagan bo‘lsak.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Ey, yigitlar, eshiting! O'shanda qor yog'ayotganda televizor oldida "Bunyodkor" ro'zasini olib, choy ichar edim. Ohirgi bo'limda esa jamoamiz chempionlikka erishdi degan xabar. Men esa: "Alhamdulillah, bu yerda hozir qandaydir ajoyib narsa sodir bo'lyapti!" deb o'zimni xursand qilib oldim. To'g'risi, choyimni ichishdan oldin salqitib qo'yibman. Qolaversa, sovuqdan qotib ketgan qo'llarim bilan stakanni ushlab turganimdan shisha qirqilib ketdi — butun uyga milk suvi quldi. Turmush o'rtog'im: "Yana izlashikmi?" dedi. Men: "Yo'q, yo'q, bu ham chempionlikka erishishning bir usuli!" — deb javob berdim va futbolga bo'lgan mehrimdan qorong'u kechada ham suv to'kilishini unutib ketdim. Ammo Navruzning ovozini eshitganimda — hammamiz bir bo'lib qichqirdik: "Bu mana asl chempionlik!" 🤣❄️🔥
Choynagimni ushlab tur.