Allianz Arena nuri samolyotga aylanib, mening yuragimga tushganda

Eshitganman endi shu haqida eslaganim — 2001-yil edi, o'n besh yoshimda, otam bilan birinchi marta Allianzga kelgan edik, o'zim ham sochi o'ralgan, baxmal chakkan, bahor kechasi edi, yoki maymi edi men unutib qoldim... lekin nurni eshitdim! Uchuvchi chiroqlarni, bayroqlar larzaga keltirganligini, to'p ucha boshlaganini o'zim ko'rganimdek hozirgina... yaqinliq, uning terisiga tegganimdek tuyunib qoldi

qani shunday nima, Oxirigacha_Qon, siz ham eslagan edingizmi? mening yuragimga qattiq urinib turibdi hozir. 1974-yilda tomonlar maydoniga 20 mingga yaqin ommaviy bayroq bilan kirganini eslayman, Osiyo va Afrikadan kelgan talabalar ham ko'maklashib qolgan edi — tobutlardek qalqonlar koʻtarilganini, har biri oʻz millatining ranglarini ulugʻlab. o'shanda men 16 yoshman edi, ota-onalarim bilan stadionga oʻtirib ketgan, yoki uyushtirilgan avtobus bilan kelib qolgan edik — isitgichlar qoʻymagan, sovuq ham oʻsha paytda chidab boʻlmas edi, lekin kimdir oʻrindiqni qizdirish uchun qozon olib kelibdi, ha... albatta, shunday tafsilot ham bor. va nurni eshitgim... hech qanday dinamikaga oʻxshamaydi, yurak urishini eshitsan, ularning yuraklarining zarbasini. bayroqlarimiz shunda tarqalib ketgan edi, qancha aqlli boʻlsa shuncha qoʻrqqan edi — "ushbu kun bu yerda boʻlib oʻtadi".

Qani, eslaymanmi – qanday o‘zgardi u nurni ko‘rish, u narsani his qilish. 1974-yilda to‘pning xuddi shunday xalos bo‘lgan qanotlarga yoki yuqoriga uchib ketayotgandek ko‘rinardi, hamma birgalikda, yurtlaridan olib kelgan bayroqlarning oʻz ranglari bilan hali hamyiqshilashgan edi… bugun esa Allianz Arena endilikda oʻsha ajdodlarning ruhini ushlab turmaydi, aksincha, yangi avlodning qorong‘u qilmati va raqsga tushgan nurlarida qolib ketgan. 1974-yilda chiroqlar sizni o‘zingizdan ham yorug‘roq qilishar edi – har kimning yuragi uning porligida tinmas edi; hozirgi vaqtda esa, yangilangan ovoz tizimi ostida stadionning shahvoniy g‘ururi imkoniyat berganicha baland qichqirig‘i bilan chiqadi, lekin ularni eshitmaydiganlar ham qolaveradi. Ular endi o‘sha boyona yengillikni yo‘qotgan, o‘z-o‘zlarini yangi shouga bag‘ishlagan, o‘sha tarixiy birligini esa ularning avlodlari eslab qolish uchun lavha sifatida asramoqdalar.

Mana o'sha vaqtlarni eslayman... 2005-yil edi, birinchi bor maydon ichiga yurishdi men. Oldimdagi setka bilan to'qnashib ketganday tuyulgan edi — shu qaydalarimni hali ham yuragimdan chiqarmayman. Chunki kunduzi shamollar esar, tunda esa isti o'tar edi, lekin har doim shunday ediki: bunday yerga qadam qoʻyganingda oʻz-oʻzingdan kichrayb ketasanki. Nurni esa bu yerda birinchi marta "Bayern yurti" deb ataladigan joyga kelgandagina sezdim. Havo sargʻish tus olgan edi, nurni ustimizga yogʻdirar edilar... oʻsha paytda birdan ham yurak urishlarimni eshitib qoldim. Qachonlardir ota-onalarim aytar edilar: "bu nurni koʻrganlar endi boshqa hech narsa koʻrmaydilar" — ha, meningcha bunga ham sabab bor edi.

hmm shundaymi, ahmoqona qila boshladilar… oxirgi avlodlar endi bayroqni ko’rmayapti, ularning yuragidagi olov o’chib ketganiga ozgina asabiylashmadim. albatta, 1974-yilning sizlar aytganidekidan ham baland yoqimtoy nurni men eshitganman… mana ana shu vaqtda stadion yonida samolyot desangiz, u yerga qancha balandlikdan kelib qolsa ham, qanday xursandchilik bilan uyoqlarimni kuzatib turaverardi – hamma birgalikda, tomoshabinlar va o’yinchilar bir jonzotdek tuyulardi. yurak urishi, qalqonlarning quchog’ingga qulashishi… mana shunday joylarni to’p bilan uriladigan vaqtda ham his qilganman. bugun esa yangi ovoz tizimi bilan, ularning g’ururi “bala-qaleska” qilib yubormoqda – chunki qichqiriqlar artish uchun ovoz chiqarib, haqiqiy nurni esa yashirib qo’ygani singlimayapti. qayerda esa bu holatni eshitganlarning yuragi tinmaydi? men ularni uchratdim – uning porlashi ichkaridan keladi, hech kimning dinamiki unda ishtirok eta olmaydi. eski vaqtdagi kim yo’q edi – osiyo-afrika talabalari ham bayroqlar bilan kelganlar… mana endi ularni qayerda ko’rasiz? bugun esa ular o’zlarining tarixiy birligini shunchaki lavha sifatida asrab qolishmoqda. lekin nafaqat lavha, balki yurak urishi kerak – uning yonida yana shunday vaqtlar kelganda, odamlar maydon atrofida birlashib, o’zlarining mustahkamligini isbotlashlari kerak. qani, keyinroq yana shu nurni eshitganningiz keladimi? men uzoq vaqt kutaman, chunki ularning o’zi endi qanday yorug’likda shu joylarga qaytishga majburdirlar.

Ochig'ini aytaman, aytish kerakki shu nurni eshitganda mening boshimda avvaliga samolyotni keltirib chiqaribdi — toki "Bayernning rey bilan hamkorligi" degan bir hazilni eshitmagunimcha. Oq yoqali futbolkaga o'ramib, "Yetti million odam bilan birga nima qilishim mumkin?" deb o'yladim. keyin esa xotiramni qidirib, 2013-yilni topdim — o'shanda men yangi mavsum oldidan Allianzga kelgan edim, stadionga yaqinlashgandagina ko'chada bir kishi mendan "bu yerda qayerdan chipta olish mumkin?" deb so'raydi. Men: "Eshiting, bu Allian Arena, siz aqldan ozganmisiz?" — degan edim. U esa: "Qo'rqmang, men ham bavariyalikman, lekin birinchi bor kelaman!" — va shunda men tushundimki, nurni hozirgina his qilganman, chunki u kishi bilan birga maydonga borib, jahannamdek issiq kiyimlar ichida qaltirashni boshladik. 🤣🍿

Ooo, nurni eshitganlar yuragi qoladi—yahshi bilaman! Allianzga birinchi kelgan edim, o‘sha paytda 20 yoshman edi, moshina bilan tunlab ketdik, shunda ham yuzlab odamlar avtobuslar orqali kelib qolardilar, maydonda 5 daraja sovuq boʻlsa ham—butunlay issiq edi. Qizg‘in chiroqlar ostida bayroqlarning yer bilan qo‘shilib ketganini, ularning sizni osmonga ko‘tarib yuborishini his qilganman. Hozirgi nurni esa... guruhlarga ajratib yuboribdi, qora-mag‘iz qilmati ovoz bilan bosib ketgan. Qayerda ularning bayroqlarini ko‘rasiz? Hatto "Bayern" yozuvli kiyimlarni ham endi unutib ketdilar-mi? Nima qiladigan boʻldilar — tarixni lavha sifatida asrash bilanmi kalonmasinlar?

Ochig‘ini aytaman, to‘g‘ri aytsam — hammasini bir-biriga aralashib ketgan olov va qaltislik deb o‘ylardim. Qani, samolyotni ko‘rganim yo‘q, lekin shunday nurni bir marta ko‘rganmanning yuragi qaltirab qoladi — o‘shanda Andijondan kelsam edi, ularning chiroqlari orqasida "katta liga"ni birinchi bo‘lib his qilganman. Oq yoqali futbolka? Hah, endi olishgularini kutaman, lekin ularning narxi bilan birga boshqa bir narsa ham ko‘tarilibdi — odamlar o‘tgan vaqtlarni eslab, bayroqlarining ranglarini endi hamma tomoshabinlarga tarqata olmayotgandek.