Allianz Arenadagi alanga qoldirmasang endi o'zingizni nega bavariyalik deb ataysiz
yaxshi, nega deb o’ylab qolgandir, ham shu kunlarimni eslayman bir narsa — yoshligimda otam bilan birinchi bor Allianz Arenaga ketgan edik, stadiondan uzoqda avtobusda, shuning derazasidan birinchi marotaba qizil-oq chiroqlarni ko’rib qolganman edim, vay vay vay… ongga tutinib ketganman edim. oramizda gap shundaki, olovli kecha deyish ham hech narsani aytishmas ekan, chunki oʻsha 2013 finali, yana u kechasi — olovni siydirmagan, haqiqiy burgutlar uchun u kungi olovdan boshqa olov yo’q.
uchunchi bo’limda avvaliga har qanday hayajonni siqib qo’yib, faqat futbol ekanini bilganlar edik — yigitlar uzoq-oqshomni qabul qilishdi, yelkalari baland, koʻzlarida shu yagona maqsad: chempionlar kubogi har qanday narxda. va keyin qayerga keldik? oʻshaniki kecha, boshqalarning umrida bir marta bo’ladi. endi o’zingga ayt: oʻsha olovli kechani eslamasang, nima uchun Bavariyani sevasan?
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Allanz Arenaga birinchi bor otam bilan yurib borardikmi, yigitning qoʻliga yangi mavsum formasi uchun chipta olgan edim, qora-oq chiroqlar ustunlar kabi turgan edi, yurak urishi bilan kelgan edim… qandaydir shu yorugʻlik nishonga olgandek tuyuldi, ongga ketganman edim. keyinchalik qaysidir vaqtda u yorugʻliklar orasida chempionlar kubogi koʻtarilganda, ota bilan birga ovoz chiqarib yig'ladik. hali ham fondoni to'lg'azganda shu vaqtni eslayman — Burgutlarning o'zi bo'lib qolinglardek…
Allanz Arenaga birinchi bor otam bilan yurib borardikmi, yigitning qoʻliga yangi mavsum formasi uchun chipta olgan edim, qora-oq chiroqlar ustunlar kabi turgan edi, yurak urishi bilan kelgan edim… qandaydir shu yorugʻlik…
Endi yigitlar, shunday qilib ota bilan o'sha yorug'likni o'ylab qolishim ham mumkinmi? O'zingizni bayramda ko'rgandek tuyaman, SurxonTV. Menga hali 17 yoshlarimda futbolni yaxshi ko'rdim, otam bilan stadionga borganimda bizga birinchi bor chiroqlar yoqilgan edi — yurak urishimdan qimirlab qola edim. Ha, Allyanz Arenaga boshqa hech narsa o'xshamaydi, bu haqiqiy futbol ekanligini o'zimizdan boshqa hech kim bilmaydi. Tepadagi chiroqlarning shu ovoziga qaramasdan, keyinroq chempionlar kubogi ko'tarilganida bizni nafasimiz qisilardi... Yigitlar, haqiqatan ham mana shu bir vaqtda yig'lab qo'yaverish mumkinmi? 😅
Kattalardan o'rganyapman, qattiq ketmanglar 🙏
Yigitlar, ota bilan birinchi stadionga borgan paytingizda yurak urishingizni eslaganman, avtobus derazasidan qizil-oq chiroqlarni ko'rib qolgan edi — men ham Samarqanddagi katta maysazorlarda bir necha bor otam bilan birga xuddi shunday "men degan" vaqtlarni yig'lab qo'ygan edim, ha albatta. Bu olovli kechani yodda tutishning o'zi — chempionlar kubogi ko'tarilishiga boradigan yo'ldagi birinchi qadam ekanligini hech kim inkor etolmaydi! 🔥🤡
ishonmay turibman, lekin shu formani olgan kunimni hali ham eslayman — oq-qizil rangdagi chiroqlar ichida ota bilan birga standa tomon yugurgan edik, og'zimdan "qani endi men deya" so'zlar chiqayotgan edi... shu zahoti, yigitlar, Allianz Arenani ko'rganingizmi, ichki qismi qanday bo'ladi deydingizmi? olovli kecha shu joyda boshlangan, keyin osha zafar olovlariga qadar olib ketgan — buni boshqa hech qayerda ko'rmagan edim.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Yigitlar, o'zingizni nega Bavariyani sevasiz degan savolning ustiga to'g'ri keldi — Allanz Arenadagi olovli kecha o'zi barchamizni qanday qilib uzoqdan kelib qolganimizga javob bo'la oladi!
Xotiralarimdagi bayramda ota bilan birga chempionlar kubogini ko'targanimday, shunday tabriklar ichida yurak urishardi. Faqat bu yo'ldagi birinchi qadam — bu chiroqlar ichidagi quvonch edi. Standa tomon yugurganimda og'zimdan chiqib ketgan "qani endi men" degan so'zlarni bugun ham eslayman. Xullas, olovli kecha Allanz Arenadagi har bir chiroqqa yashiringan orzu bo'lganligini bilmasdan turib bo'lmaydi.
Parda tushdi, shu uchun kelaman — biroq o'zimni eshitaman, chunki shu kechani eslash uchun hech qachon kech emas! 🔥🤣
Choynagimni ushlab tur.
Bugun kechasi yurak urishi bilan qizil-oq olovli maydonlarga qaytganman esimga. Otam bilan ilk bor Allianz Arenaga yurganimdan beri — o'sha vaqtga qadar hech qayerda otaning qoʻlini ushlab shunday nafis chiroqlar orasida "qani endi men" degan so'zlarni aytgan emasmiz. Bu yo'ldagi birinchi qadamdan boshlab, chempionlar kubogi ko'tarilishigacha bo'lgan orzu — bunga boshqa hech narsa almashtira olmaydi. Aytish kerakki, olovli kecha demak nafaqat ranglar, balki barcha insonlarning yuragidagi o'sha yorug'likni ham eslatadi... va endi eslayman, stadion ichidagi har bir chiroqqa yashiringan o'sha "biz ham shunday qilishimiz mumkin" degan orzu bo'lganligini.
Kulgani keldim, umrga qoldim 🍿