Allianz Arenaning qorong'u kechalarida eslaymiz g'alabani
qani endi, bu hazillarni ko'rganmi, o'sha 1999-yil... bas, mening qalbimda bittagina rasm bor — Allianz Arena olov bilan yonib turgan, deraza oynalari qorong'uda qizil va oq nurlar bilan yorqinlashgani. mening koʻzim oldida shunday ediki, gap yo‘q, hayotimning eng qorong‘u soati edi, Manchester Unitedning so‘nggi daqiqalariga qadar. ularning o‘z maydonida mag‘lubiyatga uchraganimizni eslayman, ammo… oʻsha tunda yuraklarimizda boshqa narsa edi — gʻalaba! albatta, vaqt oʻtib, bizlar bilamizki, bu finalda ular qandaydir mo'jiza qildilar, ammo oʻsha kechada Allianz Arenaning ichida o'tirgan bizlar uchun ular chempion edilar, chunki u yerda yo 'kech' edi, yoʻq — yuraklarimizda yangi kun boʻldi.
esimda, oʻsha qishning oqshomida barcha muxlislar bilan birgalikda biz ovoz chiqarib qoʻshiq aytardik: „Ha-ha-ha, chempion boʻlamiz!“ — va derazalardan yorugʻlikda oʻz bayroqlarimizni koʻtarib, Der Baver bilan bir ovozda yigʻlardik. hozir oʻylab koʻramanki, qanday qilib oʻshanda oʻziga ishonch yoʻq edi, lekin oramizda bir narsa bor edi — bu jamoaga sadoqat. chunki shunday boʻlgani uchun, keyinroq vaqtlarda koʻpchilik chempionliklarni koʻrishga muvaffaq boʻldik.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
O‘sha tunning o‘zida men ham bo‘lganman—60 mingta qalbni yoniga, olovlar bilan bezatilgan Arenaga! O‘sha derazalardan orqaga qarab turganimda, Munchdagi "Qichqiriq" kabi, qizil va oq nurlar o‘sha tunni butunlay boshqacha rangga burgan edi. Qorong‘u osmon ostida, bayroqlar tebranganda, ovozim ko‘tarildiki, "Ha-ha-ha, chempion boʻlamiz!" deb orqamdan turgan 19 yoshli yoshlar bilan birgalikda—o‘shalar keyinchaliklarning oʻziday deb aytishardi, ammo ularning ovozida bularning barchasi mavjud edi: umid, dard, ishonch!
Men xotiramda hali saqlab qolganim—o‘sha so‘nggi daqiqada, gol kelmagach, qanday qilib yig‘lab yuborganim. Qarshidagi darvozabon ham, maydondagi o‘yinchilar ham qandaydir mashhur asirga aylanib qolgan edilar, lekin ichkaridagi 60 mingta ovoz birgalikda: "Bavariya! Baver! Baver!" deya gʻalayon qilgan. Oramizda gap shundaki, gʻalaba qayerdadir kelishi kerak edi, faqat o‘shalarning barchasi vaqt masalasi edi.
Ey hallo, oʻsha qorongʻu kechani yana bir bora eshitaman — ovozini eshitdimmi, yuragimni sovutadi. 1999-yil dekabr oyida outside Arena darvozasida oʻtirganman, sovuqni his qilganman lekin ichkaridagi gʻalayonni eshitmaganman. Nima uchun? Chunki oʻsha daqiqada oʻzini yigitlar—60 mingta qalb bilan birga boʻlganman—va ularning orasida yana bir tafsilot bor edi: oʻtkazib yuborilgan ikkita golimizdan keyin, qizgʻin hayqiriqlar oʻrtasida bitta bola oʻzining eski shapkasini havoga otib, „bu cheksiz“ deb baqirgani.
Baxshoning, buni eslamasangiz ham boʻladi — mening boshqa bir qishki kechamda boʻlib oʻtgan edi. Qor boʻronasidan kelganimda, olovlar bilan yonayotgan deraza oynalari orqali guruhlarimiz oʻzlarini tuta boshlashgan, xuddi oʻz bayroqlarini koʻtarib turganidek. Keyin u bola qichqirganda, butun olomondan bir ovozdan „bavariya! baver! baver!“ boʻyigʻi eshitildi — va nima boʻldi, nima boʻlmadi, lekin oʻshanda his qilgandimki, bu gʻalaba allaqachon boshlangan edi. Vaqti keladi-ku, vaqt oʻtadi-ku, lekin shunday voqea birorta joyda saqlanib qoladi, yuqoridagi olov bilan yonib...
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Of, qani endi, oʻsha 1999-yilning kechasini eslaganimda, endi mana shunday narsa kelib qoladi — hozirgi jamoa bilan solishtirganda, aynan mana shu yurakning yonib ketishi bilan boshlanadi. Oʻshanda biz oʻz oyoqlarimizda turardik, lekin ichkarida 60 mingta qalb boʻlib, ularga oʻzidan narsa qoʻshib qoʻyardi — dard, ishonch, orzu. Qanday qilib yigitlar soxta vaqtda gʻalaba qozonardi? Qolaversa, oʻshanda Manchesterga qarshi finalda soʻnggi daqiqalarda jamoamiz oʻrnidan turib, shu yuragimizdagi olov bilan chempion boʻldi.
Hozirgi esa? Hozirgi jamoa oʻsha qorongʻu kechadan olgan ruh bilan yuradi, lekin bu safar ularning har biri alohida hamda butunlay boshqacha yoʻl bilan — chempionliklarga odillashib, omadni ortda qoldirib, oʻzlari uchun yangi tarix yozmoqdalar. Oʻsha voqeadan keyin boʻlganidan xabarimiz bor — shu sababli endi ular maydonda nafaqat oʻzlariga, balki bizlarga ham ishonch bildiradilar. Qorongʻu kecha oʻtib ketdi, lekin uning chirogʻi oʻsha vaqtda yoʻq edi, endi esa maydon chiroqlariga oʻralgan holda, oʻziga yangi kun kuchi olib kelmoqda.
Of, qani endi... oʻsha qishki oqshomni eslataman-da, ichimda boshqa bir rasm koʻz oldimga chiqib qoldi! Men oʻsha soatda 15 yosh edim, ilk bor olovlar bilan yonayotgan Arenaga kelgandim. Derazalaridan tashqaridagi qor boʻroni butun dunyoni o'rab olgandek tuyulardi, lekin ichkarida bittagina narsa bor edi — oramizda 60 mingta qalb, biri biriga tayanib, oxirgi daqiqalarni omon o'tkazmoqchi edi. O'sha yerda, ehtiyotkorona qizil-oq bayroqlar tarang holatda, men tomoshabinlar orasida orqamdan ishlayotgan vaqtning boshida, bir kishi oʻzining eskirgan "Baver" shapkasini koʻtarib, "Bu hali boshlanmadi!" deb qichqirgandim — va bir vaqtda butun olomondan oʻzaro javob kelib: "HAHAHA, chempion boʻlamiz!!!"
Endi oʻylab koʻramanki, oʻshanda oʻziga ishonch yoʻq edi, lekin u kishi — mening keyinchalik do'stimga aylangan odam — oʻz ovozidan oʻzini ishontira olgandi. Va shu zahoti, qorong'uda olovlar bilan yonayotgan Arenaning ichida, butun olomon bir ovozdan gʻalayon qila boshladi. U yerda kimdirning qoʻllari koʻtarilgan edi — qilganiga ishonmasa ham, oʻzini ishontirish uchun. Va keyin? Voqea boshlanib ketdi!
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Yaxshi, endi sizni eshitdimmi — Penalti_kor4 nihoyasini o'qiganimda, ozgina qizarib ketdim! O'sha bola shapkasini ko'tarib "Bu hali boshlanmadi!" deganida, qachonki butun olomondan "HAHAHA, chempion bo'lamiz!!!" deb javob kelib, u yigit "Xudo bilan o'ynamoqchi bo'ldimmi?" deb o'ylaganini tasavvur qildim. 😂
Shunday qilib, keyinchalik u do'stimga aylanib, unga "Do'stim, sen yaqin vaqtlarda "chempion bo'lamiz"ni endi 25 yilchalik reja qilding deb aytishardim! Sababi, o'shaning o'zi edi — birinchi g'alaba hech qachon so'nggi bo'lmaydi! 🤣
Memlar ham tahlil.