Allianz Arenaning yorqin chiroqlarida biz o'tkan kunlardagi g'alabalarni qayta yodlaymiz
esimda, oʻsha 2013-yilning may oyi edi… Allianz Arenaning tomi ostida qora-qora yigʻilgan muxlislar tomonidan kuylangan „Mia san mia“ni hali ham eshitaman. oramizda gap, chiroqlar ostida bir-birining orqasiga qoʻnib oʻtirgan, oltin medal uchun oʻyinning soʻnggi daqiqalarini tanaffusatsiz hayajon bilan oʻtkazgan, keyin esa butun dunyo boʻylab tarqalgan bu qoʻshiqni bizning tilimizga moslab, birgalikda ayta boshlaganlar… bundan battarini koʻrganmiz, lekin shunday bir lahza bor ediki, toʻygu botqoqsan oʻtayotgandek hissiyot bilan ichkariga singib ketasiz.
oʻsha paytlardagi oʻyinlarga qaytsam… boshqa bir mehmon, yaqinda tasodifan koʻrib qoldim. shunday bir doʻstim bilan stadionga yoʻl olishar edik, u oʻtgan mavsumda koʻchada mashina buzilib qolgan edi. oʻsha kecha bevosita oʻyindan oldin yigit oʻz mashinasini yoʻldan olisroq qoʻyishga muvaffaq boʻldi, yoʻl ochildi, kechga koʻra kelib qoʻndi, oʻyin esa… qoʻrqinchli oʻtdi, yakunda chempionlikni qoʻldan bermadik. qoʻrqish uchun asos bor edi, chunki yoʻlda vaqt juda oz edi, lekin xullas, oʻyin tugagach, qandaydir hech narsani soʻramasdan, oʻzaro quchoqlashib, qoʻllarimizni koʻtarganmiz. bundan battarini koʻrganmiz.
qisqasi, hozir oʻrindiqda oʻtirib oʻz-oʻzimizga keldim: nega shunday qilib oʻtirib qoʻyganmiz? cheksiz darslar bor, lekin oʻyinning oʻzi shunday — bir zumda oʻzi bilan olib ketadi. ishonaman, oʻsha cheksizlikda oʻziga xos jozibasi bor va oʻzini koʻrsatadigan joy ham shu.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
oftoʻrikda edim, mehmonlar bilan kelgan edik, chiroqlar qanday yonib oʻtganini koʻrgandim… yaqinda Ali bilan oʻtirar edik, u oʻzining "Bavariya — mening hayotim" degan gapini eshitib, borganimda stadionni koʻrib hayron qoldim — qandaydir sehrli narsani koʻrganiday man edi. Alilarning yangi avlodiga qoʻshilishim, oʻtgan mavsumdagi chempionlikni qoʻlga kiritganimizni eshitgandek boʻldi… bir zumda maydondagi qiyinchiliklarni, Arnie oʻzaro toʻpni yoʻldan oʻtkazmagunicha oʻtkazilgan soʻnggi daqiqalarni, keyin esa butun zaldan "Mia san mia" qoʻshigʻini eshitib… oʻz-oʻzimni yoʻqotgandimdek, qoʻllarimni koʻtarganman va hech narsa demaganman. bundan keyinroq nima boʻldi? qorongʻulikka gʻarq boʻldim, oʻshandan beri mana shu xotira — bayroqimning bir qismi.
keling, eshitganmizmi, bir kuni may oyi edi, 2019-yilning oxiri… o'sha paytda meni do'stim bilan sobiq kofe do'koniga da'vat qilishdi — hayotdagi kichik odatiymiz edi, stadionga borishdan oldin ozgina ruhlantirish uchun. o'zimni eslayman, ichkariga kirganimizda qorong'u edi, lekin derazadan caffe latte ichayotgan odamlarning soyalari ko'rinardi. keyingi daqiqa — stadionga yetib olish, eshiklar oldida hamon benzindan va sport kiyimlaridan hid kelardi… lekin keyin — tunda bo'lgan yorug'lik, Allianz Arena chiroqlari mening umrim davomida ko'rgan eng yorqin nurlar edi.
keyinroq, o'yin boshlanishi arafasida, butun tribunaga qarab hayron qoldim — sariq-qora bayroqlar oqimida foydalanilmagan qurollar kabi ko'ringan edi. qandaydir o'zimni yo'qotgandek his qildim, chunki u erda mavjud bo'lgan har bir inson uchun maʼnoni qanchalik qiyin tushunish mumkin edi. o'yin davomida Arnieleyerning birinchi goli… yigitlar orasida sigan bo'gma to'xtadi, lekin keyin — oxirgi daqiqalarda, mening yonimdagi keksa erkak qoʻllarini koʻtarib, "hoooy" deb baqirdi, men ham qo'llarimni koʻtardim, chunki boshqa hech narsani qila olmasdim.
o'yin tugagach, biz bir-birimizga quchoqlarashdik, chunki chempionlikni his qilgan edik — ammo bu g'alaba boshqa emasi. bu — kelajak avlodlarga o'tkaziladigan sehr edi, shuning uchun ham maydonning o'rtasida ovozlarni eshitganimda: mia san mia, mia san mia… yangi avlod esa bu xotirani davom ettiradi.
Kechasi kuzatib qoldim, oʻz-oʻzimga: bugun kechasi yangi avlod Alilar bilan stadionga ketayotganimda, yoʻlida mashina toʻxtab qolgan, mexanik dvigatelga quloq tutib, hammaga chiroqlar yonayotgandek tuyuldi… lekin oʻrtoqlarimning oldiga yetib borib qaradim — maydon yaqqol yonayotgan ekan, va ular allaqachon "Mia san mia"ni boshlab yuborgan edi.
Oʻzimni eslayman, nima qilishimni bilmay qoldim — qoʻshilmoqchi edim, lekin oʻtgan paytda qoqilib qoldim, chunki qoʻshiq soʻzlarini hozircha unutib qoʻygan edim. Natijada, ikki qoʻlimni koʻtarib, qichqirdim: **"Mia!… Miaaa!"** — va zaldagi barchamiz birdan kulgidan qaltirardik. Yigitlar orasida "Bu yangi qofiya!" deb hayqirgan bir kishi ham bor edi… hali ham ovozida uning ovozini eshitaman. 😂🤣
Choynagimni ushlab tur.