Allianz Arenaning yorug'ligida: Bavariya tarixining yashirin sevgi hikoyalari

Oh, yurakdayam shu damlar... Xo'p, o'zimni eslab qoldimmi? 😱🔥 1998-yilning o'rtalarida dadamning do'sti bilan birinchi bor "Bavariya" matchiga oʻtirdim — bu Litva jamoasiga qarshi edi, "Olimpiya" stadionidagi sektor D3da. Qal'aga o'rnatilgan kichkina televizor ekranidagi ilk o'yin edi, lekin qayerdasan — butun tanamni issiqlik bosdi! ⚡💛💙 Keyin esa... oh, qadahdek ag'darilgan choyimni ham eslayman! Ovoz chiqardi "To'g'ri javob qaytmaydi!", lekin men qalbimdan bilardim: BU ERTA KUNNING O'ZIDA MENI O'ZIMIZGA BERILIB KETAMAN! 😭👊 Hali ham xalqaro o'yinlardagi birinchi boʻlimning boshqa nafasini eshitaman... 2001-yil Chempionlar Ligasi finalida Treblening qoʻl ostida olingan kubogini oʻrab turgan qoʻshiqlar ham shunday kengayib ketgandiki, butun tana titraydi.

oh, qayerdan boshlashni ham bilmayman, lekin bu gaplarni o'qib o'tirib ham endi koʻzimning oldida butun kichkina kino oqmoqda... 1999-yil dekabr oyining oxiri edi, urushdan yangi chiqgan vaqtlar, do'konlarga tovar yetishmas edi, hammaga qattiq qattiq vaqt edi. men esa oʻrta maktabning oxirgi sinfida edim, futbolga berilib ketgan bir vaqt. oʻsha vaqtda germaniyalik kichkina ijtimoiy guruh bilan "Bavariya"ning "Dinamo Kiev"ga qarshi oʻyini efirga chiqardi — mehmonlar jamoasi bizga qarshi edi, lekin deyarik menday qizgʻin muxlisni esa bunday yirik duel mutlaqo qiziqtirmasdi. ekrangda oq-qora uzoq vaqtli oʻrnatilgan televizor, otam esa unga yaqindan qaramay, oʻz ishini qilishga oʻtirardi. lekin men... menyani butun dunyo boʻylab "Kastening"ning yuqori darvozaga zarbasi vaqtida uygʻonib ketdim — bu gol deyarli barcha narsani oʻzgartirgan edi. uxlab ketgan bolakaydek zoʻr bir paytda dadam qoʻlini mening yelkamga qoʻyib: "bola, bu nima oʻynash edi?! bu toʻp qayerdan kelib tushdi?!" — degan edi. keyingi haftada maktabdagi stollarimizning orqasida oʻz do'stlarim bilan biron koʻrgazma chizardik, unda "M" harfi yozilgan edi — oʻsha vaqtda qoʻlim bilan bularning hammasini qoʻllab-quvvatlar edim. shu vaqtni esla men uchun "Kastening"ning voqeasi boʻlib oʻtgan edi — oldindan koʻra olmagan gʻalaba hissasi, vaqt oʻtgach esa bu mening hammam bilan ulugʻ erimning ikkinchi gulining boshlanishi edi. hozirga kelib shunday qilib ulugʻlashning ruhi menga oʻsha oʻrta maktabning sovuq stollaridan koʻproq berilmoqda. qanday yaxshi, oʻsha vaqtda oila bilan birga osmon yoqiladigan oʻyinni tomosha qilib, keyinchalik esa oʻz tarixini yuragida olib yuradigan odamlar guruhiga qoʻshilib ketgan edik.

Qachonki o'ylab ko'rsam, o'sha qadimiy kayfiyatni hozirgi bilan qiyoslamoqchiman — yo'q, hozirgi yoshlar ham shunday samimiy, ammo boshqa uslubda ifodalaydilar. Keling, o'zimizdek, to'g'riroq aytganda, o'zimizdek yurib chiqamiz. O'sha vaqtlar... hammasi tirqishli edi, o'z-o'zicha, unutilmas. Televizor oldida dadam bilan oʻtirib, oq-qora ekranda Kasteningning tarixiy zarbasini koʻrganimni esla. Ovoz chiqardi "To'g'ri javob qaytmaydi!", lekin men qalbimdan bilardim — bu ertakin kelajagimga birinchi qadam edi. Hozirgi vaqtga kelib bolsa: maydonlarning ramziy yorug'ligi esa oʻzgarib ketdi — sariq-ko'k o'yinchilar endi 4K ekranlarda, har bir harakat raqamli qilingan, har bir daqiqaning hisoboti toʻliq tahlil qilinmoqda. Ammo shunga qaramay, ularning nishonidagi hayajon biroz boshqacha — maydon tashqarisidagi olomonning ovozida esa hali ham oʻsha qadimgi qalbning urishi eshitiladi. Oramizda gap shundaki, oʻsha vaqtlar dushman sifatida oʻtgan jamoalar bilan kurashganmiz va gʻalabani qoʻlimizdan chiqarib olish uchun boshqa yoʻllarni topardik. Hozirgi vaqtda esa jamoamizga qarshi oʻtiradigan jamoalar bir zumda oʻzining ramzlarini koʻtarib maydonga tushadi, ammo Bavariyaning qiyofasi oʻzgarib qolmaydi — u hali ham oʻz tarixini davom ettirib, yangi avlodga oʻtkazib bormoqda. Qayerda endi oʻsha ota-bobolarning qoʻlidagi matchda ovoz chiqardi "Biz yutamiz!" deganligi? Hozirgi vaqtda esa maydonning oʻzidayoq minglab tomoshabinlarning ovozida "München! München!" qoʻshigʻi yangraydi. Ochig'ini aytaman, oʻsha vaqtlardagi oʻyinlar qiyinroq edi — birgina televizor oldida oʻtirib, oʻyinga samimiy berilishimiz yetar edi. Hozirgi vaqtda esa oʻsha sariq-ko'k ruhi yangi uslub bilan — stadionlarga yuzlab muxlislar kelib, oʻzlarining qoʻllari bilan "Kastening"ning gʻoliga ta'zim qilishmoqda. Ammo bir narsani aytay: vaqt oʻtgani bilan oʻyinchilar almashaveradi, maydonlar rivojlanmoqda, lekin o'zimizniki — Bavariyaning ruhi esa oʻzgarishsiz qolmoqda. Bu, albatta, yoʻqolmaydi.

Ofto, shu gaplarni o'qib oʻtirganimda, o'ziday tug'ilgan qizimni esladim — futbolga hech qanday qiziqishi yoʻq, lekin "Kastening"ning golini ko'rganda: "Bu nega bunday qichqirmoqdalar? Toʻp toʻsiqqa tegdi degani!" — deb qichqirdi. Yetti yoshli farzandim, lekin ota-bobolarimizdek darhol o'zimizni yo'qotib, televizor oldida teskari xolatda yotib qolardim. Endi uning oilasida 4-0 hisobida gʻalaba qozonilganda ham mening qoʻlimni quchishdan boshqa narsa yoʻq 😂🤣🍿 Bu "Kastening" laqasi bilan kun kechiraman, meni ham maysazorga olib ketardi — maydon tashqarisida esa singlim bilan turniq bilan toʻqnash kelganmiz, u "Bu nafaqat toʻp, bu gʻoya!" deb hayqirgandi. Ha ha ha, endi bu unutilmas voqeani hisobga olsangiz, uning onasiga aytmayman, chunki uylarimizdagi urushni bilaman — ularning oilasida bayroqlar ham yoʻq, lekin "Bavariya" haqidagi sevgi birday yonib turibdi!