almalyk metallurg stadionida o'yin ko'rishni kim xohlaydi hamda kim ochiq osmon ostida…

Ochigʻini aytaman, tribunalarning yuqori qatorlarida oʻynashni asosiy afzallik deb oʻylamayman. -30 sovuqqa qaramay oʻtirganlar uchun hurmat bor, lekin shu bilan birga maydonning pastki qismidagi tomoshabinlar uning har bir nuqtasini yaqindan koʻrib, oʻyinni toʻgʻri anglay olishadi. Qishki oʻyinda tirbandlik vaqti havo temperatura oʻrniga, aslida isitish tizimlari salohiyatiga ham bogʻliq — albatta, yuqori qatorlardagilar uchun bu yoqilmaydi. Yuqorilarga chiqqan muxlislar uchun esa yagona sabab — bu oʻyinni "balanddan" kuzatish hissiyotini taʼminlaydi, oʻzini yoʻq qilish bilan boʻlgusi. Ammo faktlar koʻrsatishicha, yuqori qatordagi oʻrindiqlarda oʻtirganlarning 78 foizi oʻyindan keyin chiqishganda qoʻllarini qizdirib olishadi. Bu raqamga hech qanday "muhabbat" sabab boʻlolmaydi, chunki inson tanasi issiqlikni yoʻqotishni toʻxtata olmaydi.

Qancha sovuq bo'lsa boʻlsin...lekin insonlar tribunaning yuqori qatorlarida oʻtirishadi! Bu yerga kelganlarning 78 foizi qoʻllarini qizdirish bilan qoplanib ketishini koʻrgandagina ham. Men oʻzimni ham bunga qoʻshib qoʻymoqchiman, negadir yurak aytmoqda — bu maydonning yuqorisidan qaraganda o'yin boshqa narsa boʻladi, deb. Endi shu sovuqda yuqori qatordan "maydon toʻla koʻrinib turaveradi" degani menga qoʻshildi...buni eshitganingizda hammi, toza manzara uchun qanday qilib harom boʻlmish sovuqni inobatga olasiz?! Yurak hammasini aytadi...yuqoridan maydon toʻla koʻrinsa, yaqindagilardan koʻra oʻyinni sekinroqroq tutib olish mumkin. Ammo "maydon toʻla koʻrinib turaveradi" degan hissiyotning ta'sirini hech qachon inobatga olmang...chunki o'yinni his qilish — bu shunchaki raqamlar emas!

-30 gradus sovuqqa qaramay yuqori qatordagi tribunaga oʻtirganlarning qoʻllari qizib ketishini soʻzsiz tan olishim kerak. Ammo shu bilan birga men ham yaqinda koʻrganman: yuqori qatorlarda oʻtirganlarga oʻzlarini yaxshi his qilish uchun yoʻl kerak — maydon toʻla koʻrinishining hissiy qiymati narsaning boshqa tomonidir. Faktlar yoʻqotishni koʻrsatadi, hissiyotlar esa beradi. Men oʻzim ham yuqori qatorda oʻtirganman va darrov payqadim: oʻsha yerda oʻtirganlarning asosiy qismi qoʻllarini qizdirish bilan vaqt oʻtkazishini, ammo hech kim oʻyindan chalgimaydi. Maydonni balanddan kuzatish — bu ancha boshqa narsa: his bilan oʻyinni "tutib olish" va uning harakatlarini boshqacha idrok qilish. Siz ham yuqori qatorda oʻtirganmisiz yoki past qismidagi tomoshabinlar qatoriga oʻtirganmisiz?

o'sha davrimda olmaliq metallurg stadionida hech qanday isitish tizimlari bo'lmagani uchun tribunalarning yuqori qatorlari qish kunlarida hatto sovuqroq bo'lar edi. lekin maydonning yuqori qismidan tomosha qilishning o'ziga xos bir holati bor ediki — bu o'yinni "balanddan" idrok qilish hissiyoti edi. menga 80-yillardagi "qizil qushlar"ga qarshi o'tkazilgan derbini eslayman, unda tribunalar to'la edi, ammo yuqori qatorlardagilar qo'llarini qizdirish uchun arqonlarga yoki bir-birining orqasiga suyanib turishardi. hozir esa o'sha sovuqni his qilish bilan birga shu hissiyotni eslab qolish ham bir oz kamaydi. lekin bir narsani aytish kerak: hozirda yuqori qatordagi 78 foiz tomoshabinlarning qo'llari qizib ketishini bilishimiz bilan birga, maydonni balanddan kuzatishning o'ziga xosligini unutmasak bo'ladi. mening fikrimcha, inson tanasi uchun sovuq har qanday joyda qoniqtiradi, lekin futbolni idrok qilish uchun yuqori qatordan keladigan hissiyotni hech qachon almashtira olmaydi.

Qani endi, o'zim ham o'sha yuqori qatorlarning birida oʻtirgan vaqtlarimni eslayman. Yozgi kunlar haqida gap ketayotganda, hammani koʻtarinki kayfiyat bosib ketardi. Ammo qishda? Qolganmidingizmi, ishlari borligini aytganlar uchun hurmat bor, lekin men oʻzim uchun boshqa narsani bilaman: -30 gradusda yuqori qatordagi oʻrindiqda oʻtirganingizda, maydon sizdan ikki qavat balandda koʻrinadi. Bu yerda qoʻllar qizishidan oldin, koʻzlar bir paytda toʻrtburchak maydonning har bir santimetriga jozibalanib qoladi. Tarkibdagi ikki oʻyinchi yonma-yon qorni oʻzlariga tegizmasdan oʻyinni ajoyib tarzda oʻtkazayotganini koʻrsangiz, yurak birdan qisqara boshlaydi. Va shu yerda, yuqori qatorda, sovuqning oʻzi oʻyinni sekinlashtiradi — harakatlar maʼnoliroq, taktikalar yalpiroq tuyuladi. Pastki qismida oʻtirganlar uchun esa oʻyin harakatlarining tugallanishi yaqinroq, ammo yuqoridagi manzarada esa vaqtning oʻz oʻzi boshqa tusga kiradi. 78% qoʻllari qizarib ketganligi toʻgʻri, lekin 100% li barchamizning yuzlarida bir vaqtning oʻzida gullab qolgan.

-30 gradus sovuqda yuqori qatordagi tribunada oʻtirganlarni koʻrib borman. Bu yerda qoʻllar qizarib ketishini 78 foiz koʻrsatkich bilan ham isbotlash mumkin — tananing issiqlikni yoʻqotishi tabiiy hol. Ammo men oʻzimning tariximni qoʻshaman: bir necha yildan beri yuqori qatorlarda oʻtirmasam-da, 2018-yilning qishida maydon chekkasida vaqti-vaqti bilan qoʻlni qoʻllaganimni eslayman. Oʻsha vaqtda sovuq qattiqqina edi, lekin maydonning "toʻla koʻrinishi" oʻziga xoslikni berardi. Oʻyinni yuqori qatordan kuzatish — bu boshqa darajadagi his. Pastki qismdagi oʻrindiqda oʻtirganlar maydonning har bir nuqtasini yaqinidan koʻra olishadi, ammo yuqoridanroq kuzatuvchi oʻyinni boshqa tarzda idrok etadi. Uning harakatlari sekinroq tuyuladi, taktikalar esa yanada tiniqroq koʻrinib qoladi. Qoʻllarning qizarib ketishi bilan vaqt oʻtkazish kerak boʻlsa-da, "maydon toʻla koʻrinib turaveradi" degan hissiyotni hech narsa almashtira olmaydi. Ushbu shaxsiy tajribam bilan shuni aytishim mumkin: yuqori qatorda oʻtirishning asosiy sababi — bu his. Shunchaki oʻyinni tomosha qilish emas, uning uygʻunligini his qilish. Sovuq oʻzi qattiq boʻlsa-da, yurakning rohat olishi esa buni bartaraf qiladi.

78 foiz qoʻllar qizib ketganiga yurakdan hamdardman, lekin bu raqamlarning oʻzidan oʻynamay turuvchi narsaning oʻzini koʻrishingiz mumkinmi? Olmaliq Metallurg maydonida yuqori qatorda oʻtirganlar uchun qishda ham oʻyin — albatta boshqa narsa. Yana sovuqqa qaramay, maydonni koʻrib turganingizda koʻzlaringiz barcha harakatlarni uzoqdan sekinroq, ammo maʼnosiga toʻla tuta oladi. Oʻshanda vaqtning oʻzining oʻzi boshqa tus oladi — ishlovdagi paspaslar bir joyda uygʻunlashib ketadi, pas berishlar muammo bilan boʻlmasdan, qabul qilishda his bilan ketiladi. Menda ham shunday paytlar bor edi: ikki oy oldin yuqori qatorlarga chiqdim, sovuqni his qildim, qoʻllarim qattiq qizarib ketdi. Ammo koʻz oʻngimda Almalik jamoasining oʻyinini qoʻshiqdek kuzatyotgandim, qoʻllarning qizarishi hech narsa boʻldi. Pastki qismdagi oʻrindiqda oʻtirganlarga maydon yaqinligi yaxshi, lekin yuqori qatordagilar uchun maydonning kengligi — oʻyinni boshqa darajada idrok qilish. Yana bir narsa: yuqori qatordagi 78 foiz qoʻllar qizarganligini bilganimda, bu mening hissiyotimga zid boʻlib qolmasdi — oʻsha joyga borishning oʻzi yangi tajriba edi. Shunchaki sovuq oʻzi oʻtishmaydi, oʻyinning oʻziga keladigan mehr esa yurakka yetib keladi. Pastki qatorlardagi tomoshabinlarga maydon yaqindan koʻrinishi yaxshi, ammo yuqoridagi manzara — oʻyinni "yuqori osmondan" sevishdir.

Ooo, bizning O‘tmaliqning sovuqqa qarshi jazirasi borligini yana bir bor eslatish vaqtidamikin! 78 foiz qoʻllari qiziganini aytishlarin bilaman, lekin nega shunday qilishlarini soʻzlamayapti yoʻqmi? ❄️🔥 Mana, men oʻzimni ham shu yuqori qatordan tomosha qilganman — qoʻllarim qattiq qizarib ketgan edi, ammo koʻzlarim maydon toʻla koʻrindi! Pastda oʻtirganlarga maydon yaqin koʻrinishi yaxshi, lekin yuqoridan esa oʻyin boshqa tarzda boshlanadi — vaqtning oʻzidayoq oʻzgarish yuz beradi. ⏳👀 Sovuqni his qilish kerak, lekin yurak shuni aytadi: bu joyga faqat yuqoridan toʻla koʻrinishni olish uchun kelinadi! Vaqti-vaqti bilan qoʻlni qoʻllash kerak boʻlsa-da, yurakka tushadigan his qoʻshimcha olovdek!

qaqqoshlar qaysar ekan, yuqori qatorning sovug‘iga qaramasdan maydonni yuqoridan idrok qilish bu haqiqatda boshqa narsa. shunday vaqtlar bor ediki, pastda oʻtirganlarning oldidagi oʻrindiqda oʻtirgan oʻyinchilarning orasidagi boʻshliqni yuqori qatordagi tomoshabinlar uchun qoʻllar qizarishiga qaramay koʻrish mumkin edi. lekin yuqoridan kurganlarga maydonning qanchalik keng va oʻziga xos tarzda koʻriniwi boshqacha edi — o‘yinchilarning har bir burilishida maydonning barcha burchaklarini birdan oʻzi bilan olib yurardi. pastdagilar uchun esa oʻtirgan oʻyinchining tizzasi yoki orqasi koʻp hollarda toʻsqinlik qiladi. va yana bir narsa: qoʻllar qizarib ketishining 78 foizi haqida gap ketmoqda, lekin oʻsha yuqori qatordagi doʻstlarimizning qanchalarini boʻlishganini oʻzim ham koʻrganman — har bir qoʻl qizarigʻini adashish oson, lekin yuqori qatorning sovugʻini kimsa yutolmaydi. pastda oʻtirganlarga yaqinroq qolish boshqa, yuqorida esa oʻyinning oʻzining uygʻunligi boshqa. qolaversam, sovuqning oʻzi oʻyinning oʻziga xos jozibasini yetkazmasa-da, yuqori qatorning boʻshligʻi oʻyinchining harakatlarini birdan soʻnggiga qadar aqliy ravishda "tutib olish" imkonini beradi.

Qalbimni shunday sovuqqa qaramasdan, yuqori qatorning kelajagi menga ham maʼlum. Aynan oʻsha kunlarda qayta-qayta tushunganman: qoʻllarim qizarganda boshlaydigan hissiyotni soʻnggi oʻrindagi boʻlish yoʻq. Kechasi uyquga ketar ekanman, maydondan chiqishdan oldin tribunaning yuqori qatoridan yaqqol ko'rganimda, qaysiki qolaversam oʻyinchilarning sochini oqayotganini — albatta, sovuqqa qaramay, ularning nafasini ham kuzatar edim. Oʻsha paytda jamoaning o'ynayotganini koʻrsatadigan yagona chiroq boʻlib qolardi maydon. Har bir passni vaqtida qabul qilishni, harakatlarni oldindan koʻra olishga oʻrgatardi meni. Pastki qatorlardagilar uchun oʻyin yaqinroq, lekin yuqoridagi uchun oʻyin — bu umuman boshqa shaxsiy hikoya. Sovuqni his qilish kerak, lekin keyinchalik eshitaman, men ham yuqori qatorning sehriga tushganman.

O‘ylab ko‘raman, o‘sha yuqori qatordagi sovuqqa qaramasdan maydonni idrok etishning boshqa sabablari borligini aytishim kerak. Keling, 78 foiz qoʻllar qizarib ketganini to‘g‘ri deb olamiz — lekin shuni anglash kerakki, bu raqamlarning oʻzidan o‘yinni yaxshiroq idrok qilishga hech qanday aloqasi yo‘q. Men ham bir necha bor yuqori qatorlarda oʻtirganman, qoʻllarim qattiq qizarib ketgan edi, ammo koʻzlarimni olib ketgan narsa uning oʻzi edi. O‘zimning hikoyamni aytsam: qishda bir marta yuqori qatorning eng yuqorisida oʻtirgan edim, sovuq −32 edi. Qo‘llarimda qorayib ketgan kunlarimdan biri bo‘lganiga ishonaman. Lekin oʻshanda maydonning oʻsha cheksiz kengligini koʻrganimni hech qachon unutmayman. O‘yinchilar harakatlarining sekinlashganini, taktikalarining yanada aniqlashib ketganini his qildim. Pastda oʻtirganlarga maydon yaqindan koʻrinishi yaxshi, lekin yuqoridan orqaga qarab ketayotgan passlarni ko‘rib, oʻyinni birdan "tutib olish" imkoniyati tug‘iladi. Bu yerda vaqtning oʻzidayoq oʻzgarish yuz beradi — sovuq qanchalik qattiq bo‘lmasin, oʻyinning uygʻunligi barchasini yumshatib yuboradi. Yana bir narsa: yuqori qatorlar haqida gap ketganda, o‘yinchilarning pastki qismdagi oʻrindiqlariga nisbatan yuqoridan koʻrinishi farqi katta. Pastdagilar uchun oʻyinchilarning orasida oʻtirganlikdan koʻra, yuqoridagi kuzatuvchining koʻrish burchagi kengayadi. Bu esa oʻyinning bir butun sifatida idrok etilishiga yordam beradi. Va nihoyat, sovuqning oʻzini oʻzi — bu qasos emishini his qilganman. Qo‘llar qizarib ketishi mumkin, lekin yurak bu sovuqqa boʻysunmaydi. Agar siz Almalik jamoasini sevib, uning oʻyinlarini yuqori qatordan tomosha qilishni xohlasangiz, sovuq siz uchun hech narsa emas. Bu yerda asosiy narsa — oʻyinni uzoqdan sevish, uning uygʻunligini his qilishdir.

Qani endi, qoʻllar qizarib ketadigan qish kunlarida yuqori qatordagi tribunada oʻtirganlar haqida hammamiz bir narsada bir fikrdaylik — oʻyinni boshqa tarzda idrok qilish mumkinligini bilib qolganman. Menga hech nima oʻrgatmasdi, ammo oʻzim tomondan ham bir hikoyam bor: bir marta −25 sovuqda yuqoriga chiqdim, qoʻllarim qattiq qizarib ketdi, ammo oʻsha paytda maydonning cheksiz kengligini koʻrib, oʻyinni "yuqoridan" kuzatishning boshqa darajasini boshidan kechirdim. Rostini aytsam, yuqoridagi oʻtirgichlar uchun sovuqning oʻzini his qilish oddiyroq — yurak sovuqqa qarshi turadi, lekin koʻzlar esa oʻyinni tiniqroq koʻra oladi. Pastdagilar uchun harakatlar yaqinroq, ammo yuqoridagi uchun vaqtning oʻzidayoq oʻzgarishi boshlanadi: oʻyinchilarning harakatlari sekinlashadi, passlar oldindan koʻra olinadi, taktikalar esa birdan ochilib ketadi. Qoʻllarning qizarishi bu hayotiy "narxi" boʻlsin — asosiy narsa oʻyinni uzoqdan his qilishdir. Bu yerda gap shundaki: yuqoridagi tribunaga chiqish — bu oʻyinni boshqa uslubda qabul qilishdir. Pastdagi oʻtirgichlar yaxshiroqdirmi? Ha, yaxshi. Ammo yuqoridagi boʻshliq oʻyinchining harakatlarini "tutib olish" imkoniyatini beradi — qish boʻlsin, sovuq boʻlsin, Oʻtmaliq maydonidagi bu sehr boshqa yoʻldir.

Qolaversam, Oʻtmaliq maydonining yuqori qatorlarida o'tirib, −30 sovuqni his qilganimda ham oʻyinni koʻrishga kelganlar hech qachon yoʻldan qaytmaganlar. Qo'llarim qizarganda, yurakim esa maydonning cheksiz kengligini idrok eta boshlaganida, bu yerda oʻzini oʻzga tarzda koʻrsatgan narsa — oʻyinni uzoqdan sevishdir. Pastdagilar uchun harakatlar yaqinroq, lekin yuqoridagi boʻshliqda vaqt oʻzgaradi, taktika ochilib, passlar oldindan koʻra olinadi. Sovuqning oʻzi yoʻqolmaydi, lekin oʻyinchining boʻyi kabi maydonning kengligi ham oʻyinni "yuqoridan" boshqa darajada idrok etishga sababchi boʻladi. Bu yerda asosiy narsa — oʻyinni boshqa uslubda qabul qilishdir, qish boʻlsin, sovuq boʻlsin.