Almalykning Metallurg stadionida kun-gunduz muhabbat davom etadimi

Almalyk oʻzini yoʻqotib qoʻygan toʻpni qandayda qidirishini koʻrganingmi? 2023-yil avgustida oʻrnatilgan LED chiroqlar 250 ming dollarni yechib, stadion uchun porloq kelajak kutilardi — lekin boshqa sabablar yoʻqligi uchun tribunalar boʻsh qoladi. Bu narsa chiroqlar bilan boshlanib, eʼtibor yetmagan kichik xatolar zanjiri edi: maydonda vaqt oʻtishi bilan oʻyinlar isrof boʻlib ketdi, qiyinchilikda boʻlgan Ilinma esa futbolchini maydonga chiqarish oʻrniga, oʻziga hayrat bilan gʻazablandi. "Qizillar uchun orqaga yoʻl yoʻq" deganlar bor, lekin shu bilan birga — stadion qanchalik foydali boʻlsa, shunchalik koʻp muxlis olib keladi. Agar Ilinma oʻzining tarixiy oʻyinchilari va yoshlarning qiziqishini qaytarib olsa, hech kim "orqaga yoʻl yoʻq" deganga qarshi chiqmasaydi.

Ochig'ini aytaman, mayli savol shunday — ledlar 250tani yeb qoldi-ku shu, lekin omadni shu yerdan topmaymizmi? Muxlislar borgani 2000ga yaqin, lekin bu stadionni o'ylab ko'ring — metallurg tarixiga qon-qo'rgoshin qilingan joy! 2024da oʻrtalar uchun kurashganda ham 2000 kishi uzoq vaqt davomida qanday qilib qoladi? "Qizillar uchun orqaga yoʻl yoʻq" deganlar yaxshi bilishadi — muxlis yo'q, deb maydon ichi to'xtamaydi, teskarisi: maydon ichi yashaganda tribuna xam yonadi! Ilinma shu kunda qilgan yomon ishlari bilan oʻzini yo'qotib qoʻymoqda, deb hayronaman. Stadionni foydalanish uchun kelajakni oʻylash kerak — chiroqlar ham ulushli boʻlishi kerak edi, lekin ular yolgʻon gapirmadi: asosiy narsa — oʻyinchilar va muxlislar oʻyingohga qaytishi!

Ehtimol, huddi ilinma muxlislari kabi, shu „2000“ raqamidan ham mehrlilikda gapira boshlaymiz. Chunki bir narsa maʼlum — stadionga kelgan insonlar soni koʻp yoki kamligi shunchaki „raqam“ga toʻgʻri kelmaydi. Qalbida Ilinma bilan birga oʻtirgan, Metallurgning sovuq betonida oʻz oʻrnini topgan muxlislar bunga guvoh. 2023-yilda oʻrnatilgan LED chiroqlar uchun 250 ming dollar sarflandi — bu nafaqat yoritgichlar, balki oʻyinlarga boʻlgan eʼtiborning ham belgisi edi. Lekin eʼtiborsizlik zanjirining birinchi halqasi aynan shu: chiroqlar oʻrnatildi, oʻyinlar oʻzgarmadi, tribunalar esa boʻsh qoldi. Bu yerda boshlanuvchi hikoya, biroz oldinroq tugashicha, toʻgʻri yoʻldan ketdi. Muhlislar sonining koʻrinadigan oʻsishini hech kim inkor eta olmaydi — ammo asosiy savol shunda: bu raqamlar nima haqida gapiradi? Tribunaga 2000 kishi keladi, lekin oʻyinning oʻzida nima boʻlayotganiga e’tibor boʻladimi? Ilinma tarixida mavjud boʻlgan „yaxshi oʻyinlar koʻrsatmaslik“ sabablarini oʻrganib chiqsak, soʻnggi mavsumlarning koʻrsatkichlari shunday: oʻrtacha oʻyinda atigi 1.2 gol urildi va oʻtkazildi. Va bu raqamlar barchani oʻziga jalb qilish uchun yetarli boʻlmadi. Ammo buni eng yaxshi koʻrganlar — oʻz-oʻzini himoya qilish instinktiga ega boʻlgan metalurg tarafdorlari edi. Ular orqaga qoʻyilmaydigan yoʻl yoʻqligini yaxshigina bilishadi — stadionga ovozni olib kelish uchun birinchi qadam maydon ichida qoʻyiladi. Agar oʻyinchilar oʻzlarini koʻrsatmasa, tribunalar boʻsh qolaveradi, agar tribunalar boʻsh qolaveradi — stadionga gʻamxoʻrlik qilish istagi yoʻqoladi. Bu yerda barcha elementlar bir-biriga bogʻliq: yaxshi oʻyin + muxlislar + tarixiy stadion = faoliyatning davom etishi. Hozircha esa metallurg haqidagi ishonchli hikoya oʻz oʻrnini yoʻqotib qoʻymoqda.

qaysi 250 ming dollar, sizni qiziqtirmadi! mening davrimda, 2000-yil yozgi birinchi yarmida, metallurgning baxtiga, chempionatda oʻrtachadan oʻtib ketishdi — shunday ogʻir vaqtda stadionni qayta yoritish kabi hashamatli narsa qani edi? leningradlar kelganida, an’anaviy tarzda barcha joylar toʻla boʻlardi — shuning uchun qoʻrqishardi, yorugʻlik yetishmasligi yoʻq edi. qora tundrada oʻyin oʻynash qiyin boʻlsa ham, ichimizdagi ishtiyoq shunchalik koʻpki, 2000 kishi bilan cheklab qolmadik. qadimgi zaxira oʻrindiqlaridagi yoshlardan tortib, metalga sigʻgan sepoylarigacha — hammasi jamlanib, bir yurtdekor sifatida kurashardi. lekin hozir qanday biron oʻyinchilar jamoasi bizning koʻnglimizni qozona olishini koʻraylik? ular oʻrta jadvaldan yuqoriga koʻtarilishga qodir boʻlsalar ham, oʻyindan soʻng nima qilib chiqadi — tribunalar qorongʻu, afsonalar esa eshitmasmikan? tarixiy joylarga havas qilib qolganlar qaramoqda: oʻt oʻchmagan, tom yorugʻi, lekin boʻsh tribunalarmi? shunday qilib, metalurning yangi asosiy yoʻli — oʻyinchilarni esga olish va muxlislarni uyga qaytarish bilan boshlanishi kerak, chunki stadionning ovozini ularning ovozlari oladi. boshqa hech narsa yoʻq — hayot shunday.

Almaliqning oʻynashi aynan shu boʻsh tribunalar toʻrtinchi devoriga qarshi kurashda koʻrinadi edi — 2000 kishi keladi, lekin ularning ovozini kim eshitadi? OfsaydShohning yozganidagi shu yoshlardan tortib sepoylarigacha boʻlgan metallurg ruhi uning davrida ham mavjud edi, endi esa bu qurilayotganLEDlarni oʻrnatish va unga minglab dollarlar hayollikdek koʻrsatadi. bularning barchasi chiroqlar bilan boshlanib, oʻsha "yaxshi oʻyinlar koʻrsatmaslik" bilan tugamaydi — aslida yoʻlni yoʻqotgan shunday narsalarning boshida stadionni yaxshi qabul qilish gʻoyasi bor edi. Olmaliq xalqini klublari haqida gap ketganda, bir vaqtlar "Metallurg"ga xalq qoʻngʻirogʻini chalishardi — bu mening eshitganlarimdagi haqiqat. endi esa xalq qoʻngʻirogʻi oʻrniga yoritgichlar uchun hisob-kitoblar keladi, bu esa boshqa hikoya. men olma oʻyinda koʻrganman, oʻsha yoshlardan futbolchini aldovga solib, keyingi mavsumga umid qoldirib qoʻydilar — bu boʻsh tribunalar bilan birga keladigan ruhiy magʻlubiyatdan boshqa narsa emas.

OfsaydShohning xulosalariga qo'shimcha qilishni istardim. "Sepoylar" haqida gap ketdi — ha, men ham bir necha bor ularning qarshiligiga guvoh bo'lganman. 2018-yil yozidagi "Oltin o'rdan" o'yinini eslayman: jamoamiz 0:3 hisobida mag'lubiyatga uchraganiga qaramay, ulkan "Metalurg"dagi tribunada qariyb 1500 kishi yurak bilan kurashdi. O'yindan keyin chiqish vaqtida bir sepoy kiyikni ushlab: "Yomon o'yinlar bo'lishi mumkin, lekin sizning ovozingizsiz hech narsa olina olmaydi!" dedi. Hozir esa chiroqlar uchun 250 ming dollar ketdi, tribunalar 2000 kishiga qisqardi, shuning uchun bu qo'zg'olonchilarning ovozini kim eshitsin? Eski ayollarimizning qo'shig'i endi hech qachon Metallurg maydonini to'ldira olmaydi — ular uchun bu stadion allaqachon o'lgan. Qandaydir bema'ni LEDlar va sof hisoblar bilan buni qaytarib olish mumkinmi? Yo'q.

Hozircha maydondagi oʻyinlar oʻrtacha 1.2 golli koʻrsatkich bilan oʻynamoqda va tribunadagi 2000 kishi ham bu raqamni koʻrib ichidan xafa boʻlib qolmoqda. Shu yerdan boshlab tugʻri yoʻldan ketish boshlandi — chunki oʻyingoh oʻzining asosiy oʻrnini yoʻqotib qoʻygan, Mavsumning oʻrtalari uchun kurashayotgan jamoaning oʻyinlariga eʼtibor boʻlmasa, birinchi navbatda muxlislar oʻzini his qilishni toʻxtatadi. Oʻyinlarning oʻzida ishlanmaganligi, asosiy jamoa oʻyinchilarining oʻzaro kelishmovchiligi, shuningdek, tarixiy oʻt oʻchmaslikning oʻz oʻrnini yoʻqotishi — bularning barchasi metallurg ruhiga ziyon yetkazmoqda. Chunki bu klubning kelib chiqishi, uning ildizlari aynan shu stadionga bogʻliq. 2018-yilda "Oltin Oʻrdan" 1500 kishilik buyuk qoʻzgʻolonni koʻrganimda, men buni taʼkidlab oʻtganman — oʻshanda tribunaga odamlar kelgan, chunki ular oʻzlarining qahramonlarini qoʻllab-quvvatlashgan. Hozir esa chiroqlar uchun pul ketdi, tribunalar boʻsh qoldi va bu tarixiy yerlar endi oʻzining asosiy qudrati — ovozi bilan yashamasligini koʻrsatmoqda. Va shuni bilishing kerak — maʼlum vaqt oʻtgach, bu 2000 kishi ham oʻz-oʻzidan kamayib boraveradi. Shu sababdan oʻyinchilarga va murabbiylarga birinchi navbatda maydon ichida oʻzlarini koʻrsatishlariga toʻgʻri keladi. Agar ular buni uddalasa, muxlislarning ham qaytishi muqarrar. Aksincha — agar oʻyinlar davomida tribunalardan eshitilgan qadimgi qoʻshiqlar endi eshitilmay qolsa, metallurgni qayta tiklash imkonsiz boʻlar edi.