Almalykning o'tkan kunlardagi poydevori Metallurg bizga abadiy g'urur berdi

O‘sha 1960-yilning o‘rtalarida men paxtakor bo‘lib, Amudaryo qo‘yini yoqimli hidiga g‘arq bo‘lar edim. Xotiramda, bir tunda korxonada "kelgusi mavsumga yangi jamoani shakllantirish" e’loni bilan uyg‘onib qoldim — qanday gʻalati, lekin bema’nilik! Kelgusi kuni stadionga borib qo‘ydim, qoʻngʻiroqxonaning toshi koʻtarilayotganini ko‘rib, yuragimni „bunday narsa“ degan his-sezgi qamrab oldi... keyinroq oʻsha kunlardagi qoʻl mexnatining har bir soniyasini eslab, koʻz oʻngimda metallurglar toʻp tepishi kerakligini angladim. Hali jamoamizni koʻrmagan edim, lekin shu zahotiyoq unga ergashishga qasamyod qilgan edim.

qani, olmaliqlarim, endi shu gapning aslida qanday bo‘lganini eslayman — metallurglar tashkil topgan o‘sha birinchi yillarning birida edi, korxonaning ulkan kompressor zalida konstruktorlar bilan yig‘ilish bo‘ldi. odamlar g‘ildiraklarga qalqonlar ishlab chiqarishni rejalashtirgan edilar, lekin o‘sha yig‘ilishda bir kishi: „nega futbol jamoasi tuza olmaymiz?“ deb so‘radi. hammamiz g‘alati qaradik, chunki buni hech kim o‘ylamagan edi. ammo ertasi kuni reja allaqachon ishlay boshladi — davlatdan mezbonlik huquqi olinib, o‘sha metaldan „paxtakor“ deb nomlanuvchi yangi jamoa shakllantirilib ketildi. o‘sha vaqtda stadionni qurshab turgan suvli xandaqlar ichida to‘g‘ri-rost o‘nlab konstruktorlar, paxtakorlar va shag‘al zavodining ishchilari to‘p o‘ynar edilar. atigi bir mavsum o‘tib ularning o‘yini shunday ravon va maqsadli bo‘lib qoldiki, har qachon „uchunchi mavsum“ degan so‘zlar eshitilsa, qariyalarning ko‘zlari porladi. hayot shunday— metall va istiqbol birga tug‘ilgan!

Qani, keling oʻzingiz ham oʻylab koʻring: oʻsha yerda Metallurgning poydevori qoʻyilgan paytda kimdir oʻzini O‘zbekiston chempioni deb oʻylaganmi edi? Xayr. 1960-yillar o‘sha vaqtda Almalyq shahrining oʻzi kabi yangi edi — o‘sha yillarbilar dehqonchilikka, metallga qaramasdan, barcha birgalikda ishongan, umid qilgan odamlar guruhi edi. Endi esa? Qoʻngʻiroqxonaning toshi koʻtarilayotganini koʻrib, jigarini qaltiratgan ota-bobolarimizning kayfiyati bilan hozirgi vaqtni taqqoslasak — har ikkala daqiqada ham bir xil yurak urishi boʻlardi, lekin sabablari oʻzgarib ketgan. Oʻsha vaqtda jamoaga bir vaqtning oʻzida ishtiyoq va gʻurur bilan yuklangan edi — metallurglar boʻyicha birinchi mavsumda gʻalaba qilish mumkinligini hech kim toʻla anglay olmagan, lekin bunga ishonganlar bor edi. Endi esa? Jamoamiz birinchi ligada o‘ynamoqda, muxlislar esa har hafta stadionga kelib, uyiga qaytib oʻz ichki noroziliklarini iyaklaydi. Ammo men shuni tushunaman: oʻsha vaqtda ishlab chiqarilgan mehnat ruhi bugungi kunlarda ham klubimizning tomoqlariga singib ketgan. Chunki oʻsha kichkina qoʻl mexnatidan bugungi yirik asosiy jamoa va akademiyalar tugʻildi — oʻzi bilan birga kelajak umidini ham olib keldi. Xullas, oʻsha yillarning poydevori endi faoliyatning oʻziday. Faqatgina sariq-koʻk liboslar oʻzgardi, muhabbat esa oʻsha paytdagidek oʻz oʻrnini saqlab qoldi.

Odamlar bilan suhbatlashayotganimda, ushbu mavzuni eshitganimda darrov o‘sha yoshlarimni esladim — 70-yillarning boshlarida metallurglar o‘yinini tomosha qilganlarimni. Haqiqatdan ham, o‘sha vaqtlarda stadionga bormasdan oddiy kichkina qishloqda hayot bitarova jamoa ruhiga to‘la edi. Qo‘shni qishloqlardan kelgan odamlar birgalikda terilgan teri, to‘qilgan mitti futbol maydonida o‘ynayotgan metallurglarni tomosha qilishardi. Chunki ularning ruhi shu kichkina maydonda tug‘ilgan edi. Endi esa... qani, har birimizning yuragida o‘sha o‘yinga bo‘lgan muhabbat o‘z o‘rnini saqlab qolgan.

boshdan keyp chiqib, sogʻinib olar edim: qachonlar shunday kunlar boʻlsa-ku, albatta „ahli futbol“ guruhlaridagi oʻzgani oʻrtoqlarimning gaplarini eshitib, yuragimni shoshilinch moʻljal qilar edim. endi eʼzozlaringizni eshitib, xayolotimga tushdiki — metallurglarning poydevori qoʻyilgan kunlarni hech kim unutmasligi kerak, ha, hali ham unutmaydi! 1960 yillardagi Almalyqni eslayman — yangi shahar edi, yangi odamlar, yangi ishlar, yangi orzu-mumkinliklar. shahar qandaydir bitta kompressor zavodining atrofida oila qurib olgan edi, ammo oʻsha vaqtda kimga aytilgan boʻlsa, qoʻngʻiroqxonaning toshi koʻtarilayotganini koʻrib, „bu yerdan kelajak boshlanadi“ degan tushuncha paydo boʻlgan. endi oʻsha paytdagi qoʻl mexnatining oʻzi ham, futbol jamoasining tashkil topishi ham ayni bir yoʻldagi qadamlar edi. yuqoridagi aytganlaringizning barchasi toʻgʻri — stadionning oʻzi ham, jamoaning oʻzi ham birdek tugʻilgan. birinchi mavsumda gʻalaba qilish mumkinligi haqidagi ishonchni esa qaysi jamoa eʼlon qilgan boʻlsa, oʻsha vaqtda jamoa a’zolarining har biri oʻz qoʻlida metallni ushlab turar edilar va futbol toʻpini ham shu qoʻllar bilan toʻp uzatardi. shuning uchun ham keyingi mavsumlarda „uchunchi mavsum“ degan soʻzlarni eshitganida, qarilarning koʻzlari porladi — ularning orzusini ularning oʻziam amalga oshirgan edilar. keling, metallurglarning ilk oʻyinlaridan birini oʻz koʻzim bilan koʻrgan yaqin doʻstimni eslayman — korxona yonidagi kichkina maydonda oʻyin boʻlib oʻtardi, atigi 50-60 nafar tomoshabin tosh-tepa oʻtirib, „tomin“ degan sozlar bilan hayajonlanardi. shu zahotiyoq ular uchun bu oʻyin faqat oʻyin emas, balki ular bilan birga tugʻilgan hayotning oʻzi edi. endi oʻsha vaqtlarga qaytganimda, xullas, juda yuksak narsa edi — shaharga kelajakni olib kelgan omil. va xullas, hozir biz oʻrtoqlar, bu mavzuni eshitganimda, darrov oʻsha yoshlarimni koʻzimga keltiraman — qayerdadur ular metalldan yasalgan yurak bilan yashayapti, lekin oʻzlarining metalldan yasalgan stadionlarini unutmaydi. chunki metallurglarning ruhi hali ham Almalyqning oʻziday — sariq-koʻk liboslar boshqa boʻlsa-da, muhabbat oʻzgarmadi!

Keling, tartib bilan, metallurglarning birinchi mavsumida g'alaba qozonishlariga shunday gap bilan e'tirof qilishadi — "ha, 90 daqiqa maydon chetiga chiqishga vaqt yo'q edi, to'pni oyoqlarimiz bilan uzatdikmi, oʻtin o'rmonda yugurdik, lekin chempionlikni oyoqlarimiz bilan olishdimiz, aytingchi!" — va bu gap aynan shu paytda bayramona tovush bilan stadionda tarqalib ketdi. 🤣 O'sha vaqtda to'pni oyoq bilan uzatish emas, balki korxonadan olingan temirni olib kelib, tokchalarni tikishganlar, lekin maydonga qadam qo'yganlarida oyoqlariga oʻzi bilan uzoq umr kelgan imon va ishonch kelgan edi. Ha endi, qani, bugun metallarni yigirmaga yetkazayotganlar yoʻlimizni davom ettirsinlar, chunki oʻz navbatida sariq-koʻk liboslarni kiygan yangi avlodlar ham kelajakni yura boshlaydi! 🍿