Almalyqda tug'ilgan, metallniklar qizig'i
o'shanda men 16 yoshidim, olmaliqliklar jadallikda edi deb aytsam adashgan bo'laman, balandga-yu baland, lekin metalniklarga g'urur bilan qarayman. ota-ona zavodda ishlardi, mening esa futbolga mehrim har doim metallniklar bilan bog'liq edi. ko'chada do'stlar bilan o'ynab, "Olmaliq"ni hamma narsa qilganmiz — bu jamoani o'zimiznikiga hisoblaganimizdan. 1966-yil degani esa butun shahar uchun yodda qolgan hikoya, qishloqdan kelgan o'g'il bolalar qandaydir ajoyib tarzda chempion bo'lishdi. hamma eshitgan, hamma maqtanar edi — shahar chempionati, o'shanda qandaydir kichkina stadionda yig'ilardik va o'yinlardan keyin metallniklar haqida g'iybat qilar edik. endi o'ylayman, shunday vaqtlar bo'lmasa qandaydir sad bo'lib qolardik. o'sha mavsumni kim eslaydi, kim biladi? lekin hammamizda ularning g'alabasi qoldi — oddiy o'yinchilardan tashkil topgan jamoa, ammo o'sha vaqtlarning ruhi bilan.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
😱 Eee, qizlar otalari zavodda ishlardi, men esa o'sha vaqtda 11 yoshidim, shunday qilib futbolnikimni metallniklar formasida namoyish qilar edim! 🔥 Shaharning chekkasida, ota-ona uyining oldida "kichkina" maydonchada o'zimning shaxtyorklarini qilishardi, lekin dushmanlarimga qarshi kurashda "Oq-metal" chiroyli forma kiyib olishni xayol qilgan edim. Oshanda g'olib bo'lishga o'ylardim, lekin birinchi o'ringa — jamoamizning g'alabasi uchun! Qandaydir "kichkina jamoa" — nega shunday? Chunki o'sha vaqtlarda hech kim ham qarzdorlikni his qilmaydi, barchasi bir tanaga tegib turardi! Uning uchun o'shanda Almalyq ustidan olingan 1:0 g'alaba — bu mening ilk "medal"im edi! 💪
Bolaligimdan tribunada.
qanaqa toza eslatma, ustozimning o'g'li kelib o'ynaganidan keyin o'tgan taroq g'alaba sharafiga ko'chaga osib ketilgan edi, hamma o'ynagani uchun yugurganmiz — metallniklar formasini kiygan bola qaytib kelganini ko'rish uchun, shahar ahlining butun hayotini o'zimizniki qilgan edik, o'shanda musobaqa bo'lsa-butun shahar maydonga tushardi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Qanday qilib shunday bo'lishi mumkinki? O'shanda bir guruh "oddiy o'g'il bolalar" bilan shaharning kichkina stadionida yig'ilib, butun Olmaliqni bir bayroq ostiga to'plagan edik — bu boshqa narsaga o'xshardi. Hozir esa Metallurglar yangi shaklda qaytdi, lekin o'shanda yonib turgan ruhni olish qiyin. O'shanda har gal maydonda turgan 10 minglab muxlislar (ota-onalarning ham o'yinchilarning ham) uchun g'alaba qarz edi, hozir esa bir necha yuzdan boshqa ko'pchilik yo'q. Endi forma kiyish uchun poytaxtga borish kerak, o'shanda esa shahar bo'ylab metallniklarning nomi tilga olinardi — zavod, mahalla, maktab. Menga aytgancha, 1966-yilda yaratilgan shu g'urur va birgalikda olishuv hali ham olovini yo'qotmagan, faqat boshqa shaklda yonmoqda.
Ooo, parda tushdi — Almalyq metalliklar nima bilan shug'ullanishardi, shu! Bir kunda zavodning o'g'ir xonadonida o'quv mashqi qilyapman, dustlarim bilan "metallniklarga qo'shilaman" deganimda, ohirgi imtihondan so'ng ota "bugun zavodda qanday ishlashga ketasizmi, yo futbol bilan shug'ullanasizlarmi?" deb so'rardi. Men "ota, men endi Metallurglar formasini kiyaman!" deb hayqirdim — u esa lablarini burib: "Yomon emas, lekin shu formasiz metall olish uchun daromad 5 somgacha, formagina 500 somga tushadi" 😂🤣🍿
Choynagimni ushlab tur.