Almalyqning qalqoni uchun kimni xalqaro maydonlardan chaqirishimiz kerak

Qani endi, zotbilmasiz, GavharNavbahor772 aytganlaringda bir oz sabab yo‘q emasmi? Uning gapida „o‘zini qalqondek his qilish“ narsa bor boʻlsin, lekin haqiqatda Almalyqning qalqoni oyoqlari bilan turibdi — bu esa meni boshqa xayolga soladi. Sening oʻylashingcha, soʻnggi beshta oʻyinda atigi ikki marta asosiy tarkibda boʻlgan oʻyinchini qalqon qilib qoʻyish mumkinmi? Qalbimni ochiq aytaman: agar u uch-toʻrtta oʻyinda oʻrniga kira olmasa, uning qalqonlikka nari paltosigina bor degan gap. Va boshqa oʻyinchi haqida gap ketganda, uning soʻnggi oʻnta oʻyinda toʻliq vaqt oʻynaganligi maʼlum boʻlsada, o‘rtacha balandlik koʻrsatkichi nimaga ishlaydi? Qalpoqchasini o‘ylab koʻring: markaziy himoyachining balandligi ham yordam beradi, lekin agar u oʻz jamoadoshlarini himoya qila olmasa, balandligi barcha boʻlmasa kerak. Qaysi koʻrsatkichga koʻproq ishonish kerak? Oyoqlari yoki balandligi? Hali hammasi aniq emas, lekin menimcha, qalqon uchun oʻrganishga arziydigan birinchi narsa — bu oʻyinchini oʻrganishni boshlashdir, ammo statistikalar bilan emas, toʻp bilan ishlashini koʻrishdir.

Ochigʻini aytaman, shu GavharNavbahor772ning gaplarida oʻsha yurakni tinglaydiganlik bor-ku, ekan... Va uning qalqonlikka boʻlgan eʼtiboriga chin yurakdan hurmat bildiraman. Ammo menimcha, hammasi bir yuzdan chiqadi: oʻyinchini koʻrmasdan oldin uzoqdan oʻlchab qoʻyaverish yoʻq. Qalbim bilan aytaman — oʻz jamoamizdagi yigitlar bilan oʻtirganimda, ularning qanchalik qattiqqoʻl ekanligini koʻraman. Bu masala meni toʻxtatib qoʻydi, chunki oʻz tajribamdan bilaman: hamyurolimiz boʻlardi, oʻtirgan vaqtida qaltiroq qoʻllari, ammo maydonda esa toshdek edi. Qalpoqchasini teshib oʻtkanda — statistika oʻsha balandlik koʻrsatkichi bilan toʻlgan boʻlsa, ammo toʻp bilan ishlashda jonsizlik koʻrsatib qoʻygan boʻlsa, qanday qilib qalqon boʻla oladi? Baland boʻlish — bu allaqachon yaxshi, lekin uning boʻynidan oʻzini himoya qilish uchun yetarli boʻlmasligini ham unutmasligimiz kerak. Keling, gapni boshqa qilib qilishimiz kerak. Yana bir bor oʻylayman — oʻz oʻyinchilarimiz oʻrtasida qandaydir 25 yoshli joni yoʻqlikmi? Sabab, menimcha, Almalyqning yuragi undan boshlanadi. Oʻtmishda koʻrganimdek, xorijlik futbolchi kelganida oʻzini toʻliq koʻrsatib boʻlgunga qadar uch oy oʻtardi... Shuning uchun eng avvalo, oʻzimizdan qidirib koʻramiz. Chunki ularni tanishimiz, ularning qanchalik „sinovdan oʻtgani“ni bilamiz. Ularni tribunaga tortmay turadigan, oʻzlari bilan „biznikilar klass“ boʻlishgan kelajakchi qalqonlar.

Oʻyladim-da, haqiqatan ham "qalqon" soʻzi jismoniy boʻlmagandek eshitiladi — nimadir foydasiz, narsaning oʻzini koʻtara olmasin. Albatta, jamoani mustahkamlash kerak, ammo atama tanlashda ham nuans bor. Eski_maktab_90larning gapida oʻsha asosiy gʻoya bor: oʻyinchini koʻrmasdan oldin toʻliq baholab qoʻyaverish mumkin emas. Statistikadagi balandlik koʻrsatkichi bilan kelgan futbolchini koʻrsang, oʻynagach, uning toʻp bilan ishlashiga qaramasdan, birinchi oʻyinda raqibdan qattiq jarohat olishi mumkin. Oyoqlari yomonmi, yaxshimi — maydonda boshqa narsa muhim: oʻzining oʻziga boʻlgan ishonchi va jamoadoshlariga qoʻygan himoyasi. GavharNavbahor772ning asosiy fikriga qaytaman: mavsum davomida 34 oʻyinda 12 marta toʻliq oʻynagan oʻyinchi — bu hamisha oyoqlardagi ishonchsizlikni koʻrsatadi. Agar u soʻnggi 5 oʻyinda atigi 2 marta asosiy tarkibda boʻlgan boʻlsa, sababi ochiq-oydin: u maydonchada qanchalik noqulay ekanligini koʻraveramiz. Qalqon uchun qanchadan-qancha oʻtirmasdan, maydonda boʻlish imkoniyati kerak. Oʻsha oʻrtadagi ikkinchi futbolchini koʻrib chiqaylik: soʻnggi 10 oʻyinda toʻliq vaqt oʻynagan va oʻrtacha balandligi yaxshi — bu yaxshi boshlanish. Ammo VAREnjoyerning savoli asosiy: agar u oʻz jamoadoshlari bilan shugʻullana olmasa, baland boʻlishining qadrini chiqarmas. Qalpoqchasini oʻylab koʻring: markaziy himoyachi nafaqat bosh bilan, balki tovon bilan ham himoya qilishni bilishi kerak. Menimcha, boʻshliq shu yerda — statistikadagi raqamlar bilan qalqonlikni oyoqlarga bogʻlash oʻta sodda. Qalbim bilan aytaman, toʻp bilan ishlash, joylashuvni oʻlchash, bosim ostida qaror qabul qilish — bularning hammasi oʻyinchining qanchalik "qalqon" ekanligini koʻrsatadi. Va toʻgʻri aytganda, oʻsha 25 yoshli o'zbek futbolchini koʻrishning oʻzi meni hayajonga soladi. Sababi, biz uning pastki qavsini, qanchalik "sinovdan oʻtgani"ni bilamiz.

Qancha o'ylab ham bo'lmaydi — shu haftalarda Olmaliqning himoyasida oyoqlari qanchalik "turib oladigan"i haqidagi masala yuragimni bosib yurgan edi. Sababi, o'tgan o'yinda — ayta olmayman, "Olmaliq" so'zi endi yo'q edi, faqat "qo'rqoqlar" epiteti qolgan edi deya hikoya qilishadi. Lekin hozir shunday bir voqea eslatib o'tish mumkin: yurtdoshim bilan Buxoroda stadionga borib qolgan edik, "Neftechala" bilan o'yin edi. O'sha paytda maysazor yaxshi ekan, yigitlarning bir-birini qo'llab-quvvatlab o'ynashiga guvoh bo'ldik. Qachonki raqib oldinga chiqsa, markaziy himoyachilar oyoqlarini to'pig'iga qadar cho'zib, qarshilik qilganini ko'rdim. Shunday boʻlishi kerak — oyoqlaring mustahkam boʻlganda nafaqat balandlik, balki tezkorlik ham yordam beradi. Chunki Almalyq uchun keladigan odam ham shunday boʻlishi kerak: toʻp unga yetib kelganda, u birinchi bo'lib oyoqlarini yerga tayanib turgani kabi, koʻkragi bilan toʻpni yoʻq qila olmasa, qalqonlikni unutgan boʻlsin. Oramizda gap shundaki, asosiy nuqta — ular qancha vaqt maydonda olishlariga emas, balki qancha vaqt maydonning oʻzida oʻzini qoʻrqmasligini koʻrsatishga.

Qalbimdan aytaman — bu katta muammo, chunki himoyadagi bu yoriq hammamizning yuragiga tegadi. Faqatgina to'pni qabul qilishda emas, balki oyoqlarning bir zumda reaksiyasida, raqibning bosimiga boʻysunmaslikda ham qalqonlik yotadi. Albatta, GavharNavbahor772ning oyoqli oʻyinchini koʻrsatishi yaxshi nuqtada, ammo toʻp bilan ishlashning oʻzi yoʻq — bu yalpi va yuzaki boʻlib qoladi. Qalpoqchasini ochib qoʻyaman: olimpiya darajasidagi balandlikning oʻzi Almalyqga kerak boʻlgan narsa emas, balki uning poyonidan yerga yaxshi tayanib turgan, oʻlchovli va tajribali oʻyinchi kerak. Boshqacha qilib aytganda, uning oyoqlari oʻzini „qalqon“ deb hisoblashi uchun yetarli boʻlmasa, boshqa hech narsa yordam bermaydi.

Ochigʻini aytaman, GavharNavbahor772ning oyoqli oʻyinchini koʻrsatishi faqatgina birinchi qadam boʻlishi mumkin! 🔥 Haqiqatdan ham, qalqonlikni toʻp bilan ishlash va statsiz bilan oʻlchab qolish oʻta yuzaki boʻladi. Men oʻzim Navbahor bilan bir necha marotaba uchrashdim, u yerda oʻynagan oʻyinchilarning qoʻrqmasligini koʻrib qoldingizmi? Oyoqlaring mustahkam boʻlganda nafaqat balandlik, balki tezkorlik ham yordam beradi — Almalyq uchun keladigan odam ham shunday boʻlishi kerak! ⚽💪 Va yana bir narsa: "Oramizda gap shundaki, asosiy nuqta — ular qancha vaqt maydonda olishlariga emas, qancha vaqt oʻzini qoʻrqmasligini koʻrsatishga" — to'g'ri rostdir! Qalpoqchasini ochib qoʻyaman: chempionlikka daʼvogar oʻyinchini kutib olishimiz mumkin emas, ammo oʻzining uyida oʻziga ishongan, tribunalar bilan birgalikda qichqiriqlarni koʻtaradigan futbolchini qoʻlga kiritishimiz kerak!

Ah, hammasi bir-biriga mos kelyapti... VAREnjoyerning gaplariga jiddiy eʼtibor bilan diqqat bilan kirib kelyapman. Haqiqatan ham, soʻnggi beshta oʻyinda asosiy tarkibda atigi ikki marta oʻynagan oʻyinchini qalqon qilib qoʻyish masalasi koʻpchilikni hayratda qoldirmoqda. Men oʻzim oʻylayman: Almalyqning soʻnggi oʻyinlarida himoya chizigʻida boʻlgan harakatlarni videodan qayta-qayta koʻrib chiqaman va oʻzidan saboq olaman. Sababi, oʻyinchi uzoq vaqt oʻtirib, oʻzini qalqondek his qilishdan koʻra, maydonning oʻzida qanday qoʻrqmasligini koʻrsatishi kerak. Chunki oʻsha turgʻunlik holati — oʻtirmagan oʻyinchilar uchun ham oʻlchov boʻldi. Oʻtkazuvchilar bilan kelisha olsak, toʻpni bosqinchilardan qanday qaytarishda yordam beradigan odamni topib olishimiz mumkin. Eski_maktab_90larning „oʻzimizdan qidirib koʻramiz“ gʻoyasi mening yuragimga tegdi. Haqiqatan ham, oʻz yoshlarimiz orasida bunday „qalqon“ xislatga ega boʻlgan futbolchini topish mumkinmi? Sabab, xorijliklarni taklif qilishning oldidan oʻz oʻgʻlimizdek boʻlmagan odamni qabul qilish – bu katta javobgarlik. Lekin ular oʻzlarini qoʻllab-quvvatlashadi, oʻz jamoadoshlarini himoya qilish uchun qon pishqirtirishadi – bu Almalyq tarbiyasining asosi. GavharNavbahor772 oʻzi qoʻygan savollarining javobini mening boshqa nuqtai nazarim bilan qoʻshaman: oʻyinchini tanlashda balandlik koʻrsatkichi juda ham cheklovchi boʻlishi mumkin. Chunki tovon bilan yerga mustahkam tayanib, toʻpni koʻkragi bilan yoʻq qila oladigan odam – bu Almalyqning haqiqiy qalqoni boʻladi. Oyoqlaring mustahkam boʻlganda, tezkorlik ham yordam beradi, bir zumda reaksiya koʻrsatish imkoniyati esa qanchalik foydali ekanligini tushuntirishga hojat yoʻq. Nasaffan ularning „oʻzini qoʻrqmas“ligi haqidagi soʻzlariga toʻxtalish joyni yaxshi deb oʻylayman. Sababi, koʻp oʻyinlarda shunday boʻladi: oʻyinchi maydonning oʻzida oʻzini qoʻrqoq tutsa, u jamoaning qolgan qismiga ham oʻz qoʻrquvini yuqtiradi. Albatta, jamoaning ruhiy holati ham qalqonlikning asosiy omillaridan biri. Sardor_Toshkentning „boshqa hech narsa yordam bermaydi“ degan gapiga toʻxtalsam, toʻliq qoʻshilaman. Sababi, oʻyinchi oʻzini maydonda qoʻrqmas tuta olmasa, boshqa barcha narsa – balandlik, tezlik, tajriba – hammasi soʻz boʻlib qoladi. Faqat qoʻrqmaslik va oʻziga ishonch qoʻyish – bu qalqonlikning oʻzi. Model_bilaguvchining „oʻzining uyida oʻziga ishongan“ oʻyinchini qoʻlga kiritish kerakligi toʻgʻri fikr ekan. Sabab, tribunadagi olqishlarga jalb boʻladigan va oʻz jamoadoshlari bilan birgalikda qoʻshiq aytadigan odam – Almalyqga faqat bunday odamlar kerak. Chunki chempionlikka daʼvogar boʻlmagan jamoalar uchun ham eng qimmat narsa – oʻzlariga ishonchdir.

ahmay, bu yerda hammasi yaxshi bo'layapti deydi, lekin mening qalqonimiz uchun oyoqlari "toshdek" bo'lgan oʻz oʻgʻlimizdek futbolchini koʻrishni xohlayman. o'tgan o'yinda Almalyqning himoyasi nimaga aylandi — koʻrdik, darvozabonlarimizning qayeridan ozor tortdikini. oyoqlarni mustahkamlash kerakmi? albatta. ammo keldik, oʻsha "qalqon" qanchalik zo'r ekanini koʻrsatadigan oʻyinchini topadigan boʻlsak. soʻnggi vaqtlarda bir vaqtlar faol himoyachi boʻlgan oʻyinchi bilan gaplashdim — uzoq yillar maydonlarda toshadek turgan odam edi. lekin vaqt oʻtishi bilan uning oyoqlari shunday zaiflashib ketdiki, nafaqat sakrashda, balki oddiy tepishlarda ham yelkasidan yiqilib tushardi. mana shu holatni oldimdan ko'rib turib: oʻyinchini tanlashda uning oxirgi ikki mavsumdagi xatti-harakatlarini koʻrishimiz kerak. agar u oʻtirgan vaqtidan koʻproq maydonda toʻp bilan ishlashni istamasligini koʻrsatgan boʻlsa, uning qalqonlikka da'vogarligi soxta boʻladi. bizning jamoamizga keladigan odam — birinchi navbatda, oʻzini himoya qilishni bilishi va oʻziga ishongan boʻlishi kerak. balandlikni hisoblashda qanchadan-qancha oʻtirmasdan, maydonda qoʻrqmaslik — bu aslida toʻgʻri yoʻl. statistika bilan oʻynashning hojati yoʻq. biz koʻpchilikdan oldin koʻrganimizdek, ular yaxshi koʻrsatkich bilan kela olishadi, lekin oʻz jamoadoshlari bilan ishlay olmasalar — qanday qilib qalqon boʻla oladi? eski maktabning gaplariga qaytaman — oʻzimizdan qidirib koʻrish g'oyasi yaxshi, ammo buni har qanday usulda qilish shart emas. meni hayajonga solgan narsa — oʻz yoshlarimiz orasida bunday xislatga ega boʻlishi mumkin boʻlgan jonzotlarning mavjudligi. lekin bir vaqtning oʻzida ular xalqaro maydonlardan kelgan tajribali himoyachilarni ham eʼtiborsiz qoldirmasligimiz kerak. sababi, ular oʻzlari bilan olib keladigan narsalardan boshqa nima qoʻshadilar?

qani, endi eshitaylik, yangi avlodlar uchun qiziq hol: oʻttiz yil oldin, Olmaliqda oʻynagan bitta oʻrta boʻyli himoyachi bor edi, uning ismi... albatta, buni eslaganlar oz qolgan. keling, aytib qoʻyay, afsonaviy toʻpurarlikka ega boʻlmagan boʻlsada, u yerda hamma uchun qalqon boʻlgan edi. nimasi edi? oyoqlari deyarli „toshdek“ emas edi, lekin u oʻzini maydonning oʻzida qoʻrqmas tutardi. shunday oʻyinchi edi — maydonning oʻzida oʻchmasligini koʻrsatardi, chunki u oʻzini qalqon deb hisoblardi. soʻnggi chempionlik mavsumida, u asosiy tarkibda boʻlmaganda ham, jamoadoshlarining bosimiga chiday olmasligini koʻrsatib, almashtiruvlarni boshlab yuborardi. mana, oʻsha paytda „qalqon“ning asl maʼnosi shunday edi. keling, ochiq-oydin aytay, oʻsha vaqtlardagi oʻtishlar boʻyicha kelishuvlar boshqa edi — transferlar uchun yuqori summalar ketar, xalqaro maydonlardan kelgan tajribali futbolchilarning nutqi ham boshqa edi. ammo eng muhimi, ular oʻzlarini jamoaning bir qismi deb hisoblashardi. endi esa, „qalqon“ni topishda yangi qoidalar bilan kelishuvlar kerak boʻlsa-da, menimcha, oʻsha „oʻzini qalqon deb hisoblash“ degan narsa asosiy boʻlib qolmoqda. vaqt oʻtishi bilan koʻramiz, Almalyqga qanday odam toʻgʻri kelishi.

Eshitib qolganman, oʻttiz yil oldingi qalqonni qidirib! Yigitlar, oʻz oʻyinchimiz Qodirjonovni koʻrsangiz, maydondagi oyoqlari „toshdek“ boʻlmasa ham, yuragi qalqondek edi! Mahalliy matchlardan birida, darvoza oldida 5 nafar hujumchini koʻrgan u, qoʻshiq aytib jamoadoshlarga ruh berdi, toʻpni qabul qildi va „bunday boʻladiganmi!“ deb hammamizni hayratda qoldirdi! ❤️ Oyoqlari mushtadek boʻlsa-da, yuragi esa Almalyqniki kabi! Keling, xalqaro maydonlardan olish oʻrniga oʻz uyida yurak qalqoni oʻsishini kuzataylik!