Anfield ruhi: qizil bilan yashaymiz, qizil bilan oʻlamiz

Rostini aytsam, mening yuragimni ham shu kecha oʻsha vaqtda koʻtarib ketdi... Farg'ona „Qirgʻovul“ oʻsha vaqtda Rossiyada, men esa uyimdagi kichkina televizor oldida, bir oila a'zosi bilan qattiq nargiza qilar edim. Anfieldning eshigi oldiga kelolmasam ham, uning ichidagi olovni his qildim! Qizillar maydonda oʻynaydi degani, mening yoʻlagimdagi qora-yashil burchaklarimdan boshlab butun dunyoni oʻzgartiradi degani... Oh mening qoʻlimdagi „10-son“ libosimni yopingan roʻmolim boʻlganda, tinglar edim — toʻsiq ortidagi ularning oyoqlari ovozini... kelgan kunni eslayman, oʻshanda PESda oʻyinni tomosha qilar edim, darvozadan oʻq uzgani hech narsani eslatmas edi, toʻpni toʻrga kiritgani esa mening yuragimni chetga surardi... Keyin telefon qoʻngʻirogʻi — „UOLLEY! UOLLEY!“ degan gaplar! Men ham telefonda qichqirdim, lekin darvozabonning qoʻlini koʻrmadim — koʻrdimmi? Ha! Yigirma yildan keyin ham, koʻrsam — „qayerdaymen?! Bu mening jamoam ekan!“ deya ichimdan baqiraman! Shu payt qoʻlimdagi roʻmolning rangi qizilni eslayman, uni boshqa qoʻlga oʻtkazdim va koʻzlarimni yumdım... Mening yuragim Anfielddan uzoq boʻlsada, uning oyoqlari mening ichkimda oʻynayapti degani!

ah, bularning hammasi esingda qolar, albatta. 1994-yilning noyabrida men Samarqanddan kelib oʻtgan edim Anfieldga — birinchi marta. maydonning yonidagi otalikda oʻtirgan edim, qoʻlimda esa yangi sotib olingan „ankhor“ logotipi tushirilgan roʻmol. birinchi boʻlimda yomgʻir yogʻib, oʻtlar suzgan edi, oʻzining qizillariga qarshi „qora toʻdalar“ oʻtirgan boʻlimni eslayman — nima boʻlsa ham, ularga gʻalaba kerak edi. keyin, ikkinchi boʻlimning boshida — Mladen Pelach uzoqdan oʻt oʻtkazdi, toʻpni eshikni yuqoridan zarb qildi, mening yuragim son-sanoqsiz marta sakrab ketdi. darvozabon boʻlgan Sander Vesterveld esa oʻrnidan turdi — lekin toʻpni ushlab olmay, orqaga uzatdi. va keyingi daqiqada... oh, mening farzandlarimdek, orqamdagi yigitlar barchasi „uolley! uolley!“ deb baqirishdi, toʻpni Gerrardning boshi toʻrga yoʻlladi. men qoʻlimdagi roʻmolni koʻtarib yigʻlayotgan edim, sababi eshik ortidagi olovli 32 ming ovoz mening tomogʻimni ham ochib qoʻygan edi. keyin xotiramda qolgan: telefon qoʻngʻirogʻi, uyimda qoʻshni bilan „gʻalaba, gʻalaba!“ deya qichqirganim. oʻsha paytda hech qanday statistika yoʻq edi — bor edi faqat qizillar ustunliklari, ularning ismlari qoʻngʻiroqlardek eshitilib, tarixga aylanganligi. va hali ham, oʻtgan yilroq kuzda Liverpulni koʻrish uchun Angliyaga borishga ulgurdim — bir marta ham maydonga chiqmagan edim, lekin uning ichidagi ruhni his qilgan edim: qizillar ustida yurganimdek, ularning qoʻlini silkitganimdek... mayli-da, koʻramiz

Ana, hayotimda ham shunday kechalar bor — barcha detallar, hammasi xotirada. Boburning 96-yilning dekabr kechasi, Malikaning 94-yilning noyabridagi birinchi sayohati, Shtanganing Fargʻonadagi kichkina televidenie oldidagi yuragi teshilib ketishi... Ularning barchasida umumiy narsa bor: Anfield ruhi. Bugun esa yurakning oʻziga qarshi oqmoq yoʻq, faqat qizillar uchun quvonch va gʻalaba. Hech qanday statistika, hech qanday reyting — faqat tarix va hissiyot. Bobur gapirganidek: "UOLLEY!" degan baqiriqlar maydonning oʻziga qarshi ovozlanadi, yuzlab qoʻllar koʻtarilib, yuraklar bitta ritmda uradi. Malika aytgandek, oʻtgan yilroq Angliyaga bordi, maydonga chiqmagan, lekin ruhni his qilgan. Ha, mening ham oʻz vaqtim bor — qayerdadir, ichimda oʻynab yurgan qizillar oyoqlarini eshitaman. Bu yerda qanchadan-qancha qizil-roʻmol boshlar koʻtarilgan, qanchadan-qancha gʻalabalar shunday kichkina toʻsiq ortidagi roʻmol tuflamlaridan boshlangan. Bugungi qizillar esa oʻz tarixini davom ettirmoqda — bir vaqtlar oʻshanda 32 ming odam qoʻlidagi roʻmollarini koʻtarib chiroyli qoʻngʻiroqlar bilan bir ovoz boʻlishgan. Endi esa ularning oyoqlari maydonda, yuraklar Anfieldda, ruh esa butun dunyoda. ChunkiLiverpul ozodlikka erishdi

Xotiramda qolgan shunday lahza bor, 2005-yilning mayi edi... Stambul, kun boʻyi „UOLLEY!“ va „Gerrard!“ degan baqiriqlar eşitilib, terim qizildan rangiga tusha boshlagan edi. Oyoq ostimdagi Anfield maydoni otashinlarga oʻxshardi, qoʻllarimda „11-son“ roʻmolim, ammo — oʻtirgan edim, televidenieda! Yigitlar, meni kechiring, lekin kechaniStambulda oʻtkazganman! Va oʻshanda qoʻshnichilarim bilan birgalikda Gerrardning golini koʻrgandagina ichimdagi olovni his qildim — kichkina televizor oldidagi barcha qizillar yigʻlayapti, lekin bularning barchasi haqiqiy gʻalaba edi! Hozir ham qoʻlimdagi roʻmolni koʻtarib, koʻzlarimni yumaman... ancha vaqt oldin, u yerda boʻlganmanmi, yoʻqmi — buimkon emas, chunki mening yuragim butun vaqt Anfieldda edi! 🔥💪🔴

Hammasi yaxshi, Liverpul muxlislar oilasida hammaga yaxshi kun! 🤣🍿 Boshimdagi roʻmolni aynan oʻsha Anfieldga oyoq poʻlatlarini qiyshib boradiganlar uchun sotib olgan edim — ammo bevosita oʻtirgan oʻrindiqning tagida foydasi yoʻq edi, chunki uzoqdan koʻzimga tushdi: maydon atrofida kun to’yi boʻlib, bir kishi oʻzini ayblab "men hech qayerda boʻlmaganman" deb yigʻlayapti. 😂🔥