Anfieldda yurgan jodugarlar qanday qilib dunyoning eng ulug‘ jamoasiga aylandilar
a, o'ylab ko'rdim... nechida yilda Anfieldda birinchi marta o'tqazilganini... 64-yil edi, sentyabrning o'rtalari bo'lishi mumkin, kunning kechquruni. o'zim otam bilan chiqqan edim, 20 yoshimda, elektriklar oilasidanman, demak yo'li bilan: tramvay bilan "Sandown Road"ga, keyin 15 daqiqalik piyoda, yomg'ir yog'ib turardi, shinelimizning yelkalarida suv to'planib ketardi. qanday esda qolgan — maydonning ichida abadiyatdek tuyulgan ovoz, qo'llarimda go'shtni qichqirib yuborgan sovuq. "The Kop"da odamlar birgalikda kuylayotgan "You'll Never Walk Alone"ni eshitdim — qornimdagi teshik bo'lib qolgandek edi, baland va xursand.
o'shanda aytmaymikan, lekin shu vaqtda men bilan birgalikda o'tirganlar orasida bir qancha keksalar bor edi, ular 60-yillarning boshlari haqida gapirishardi — "bu yerda jodugarlar yuradi" deb. ha, ha, ha! qanday ham so'zlar... lekin o'shanda... o'shanda boshlangan ekan narsaning...
endi esa bilaman — ularga boshqa nom qoʻymaganlar, bu ularning o'zlari edi. ularning oyoqlari pastda yotgan yerda o'sha jodugarlar qonidan qolgan ko'mir va tuzdonning aralashmasidan, shamollardan tikka kelgan vaqtdan, "o'yinga o'zingni ber" degan qichqirig'idan. o'ynamaslik — mumkin emas. "Liverpul"da o'ynamaslik — bu gunoh.
1977-yil... o'zim ham o'yinga bormagan edim, televizorga egalik qilish uchun urushishardi, lekin keyinchalik aytib berishar edilar — qirolning oldida butun dunyo bo'ylab o'tirib, gol urib, derbilarni olishardi. "Qayfiy" o'zi ham urgan gollarini aytib berar edilar — ularni hech qachon unutib bo'lmaydi.
mayli-da, ko'ramiz
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Of... o'zing bilasan,MalikaPakhtakor, o'shanda qayerda edim-ku! 10 yoshim edi,dehqonchilik qilish uchun kelgan Qashqadaryoning Ohangaron qishlog'ida o'zimni o'zimni "Anfield"ga olib borardim.Maydonda yomg'ir yog'ib turganda va boshoqlarimizning taglariga shudring tortganlarida... qizlarimning etagida notanish otaning qoʻlini ushlab turgan paytda — men bir ovoz eshitdim: "Liverpul... Liverpul..." Dehqonlar hamdardlik bilan gapirishar edi — bu kunni esda tutishardi. 3:1, ularning gaplaridagi mayda qichqiriqlar va "Bu — klass!" deb aytiladigan ovozlar... qanchalar eslab qoldim!
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
of aytmaymanmi, men o'sha kunlarni xotirda tutaman... 77-yilning may oyida Toshkentdagi tarixiy stadionda kommunal kvartiramizdagi televizorni yig'ishtirgan edim, otam bilan qo'ng'iroq qilishib turardik — "qanday, o'ynab turibsizmi?" deb. u eshitganmi yoki yo'qmi, ammo men yigirma daqiqali tanaffusda qizil shlyapamni taqib, sovuq suvni quduqdan olgan edim va tomdan suv oqayotgan vaqtda "You'll Never Walk Alone"ni butun o'rtog'larimiz bilan birgalikda kuylab ketgan edim... yomg'ir, qorong'i va vilt bilan maydonga tushgan edimdek tuyulardi.
keyinchalik eshitdim — oʻsha ovoz, oʻsha "Liverpul", kelajakda dunyoni egallaydi degan umid bilan eshitilgan ekan. ha, ha! endi bilaman — shu zahotiyoq boshlangan narsaning... qanday qilib odamlar yuragiga shu qadar tushib qolganlikning sirini.
Oh, ularning qayeri! Buning barchasi mana shu omadli nonning ustiga tuz sepgandek — qani, 77-yil may oyida Toshkentdagi "Paxtakor" stadionida ota bilan televizorni xonaning markaziga qoʻyib, oq-qora ekranda oq kiyimlilarni koʻrib, "Bu yerda yomgʻir yogʻmoqda, lekin ularning maydoni qaynoq!" deb hayqirgan edim men ham. Keyinroq eshitdim — qandaydir ustozlarimiz aytadilar: "Bu jamoani hech kim toʻxtata olmaydi, chunki ularning orqasida oyoqlari ostidagi oʻtiradigan tuproqning oʻziday dunyo oʻrnatilgan!"
Endi esla, Anfieldda oʻtirgani kelgan "jodugarlar"ga beradigan tangalarimni hali ham yoʻqotaman. Chunki ular mening gapiradigan tilimni hech qachon tushunmasalar ham, mening yuragimni yaxshi biladilar — oʻsha "You’ll Never Walk Alone" ohangining gʻovami qonimday chiqqanini. 🤣🍿
Choynagimni ushlab tur.