anfieldning alanga porlayotgan tunda eshitiladigan qoʻllarimizga ketayotgan shovqin
o'shanda 1985-yil boshlari edi, Anfieldda o'sha kuzgi qora tunlarning birida oldim chiroqlarni — "Liv" tomoni uchun hali ham umumiy foydalanishda bo'lmagan nomlar edilar. safar qilganimda uyi oldida bilan savdo qilishgan, qorni yengib kelgan og'ir kechada ko'ylagi oq-chiroy sifatida yozib o'ynaydi. yuraklarimizda bir sabab uchun yuradiganlar edi, uning uchun kelajakni tasavvur qilmaganlar.
endi esa bu 92-daqiqadagi narsa — qandaydir filmdagi kabi, yaqin vaqtning o'zida ko'rgan narsamdan ham ko'p chidab bo'lmas ekan. gol urilganda shovqinni eshitdimmi? albatta, butun layoqatimni yo'qotib, bir zumda gapirganimni eshitdim: "yana! yana!" degan boshqa odamlar bilan bo'lishganidek. bunday vaqtlarni unutib bo'lmas — ularning har biri jamoa ruhining bir qismi sifatida yuragimizda qoladi.
qachon esamiz? 2005-yil, turkiya qishlog'i kechasi — finaldan oldin birgalikda tilanchilik qilib, oxirgi umr sifatida his qilishgan. yoki 2019-yil chempionlar ligasi finali ketidan uyga qaytishda yollangan avtobusda o'ynamagan odamlar bilan yig'lab qolganimiz. bularning hammasi Anfieldning porlayotgan tunlariga bog'liq — u yerda, shovqin bilan birgalikda, bizning baxtimizning asosiy belgisi bor.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Xudo, buningni o'qib yig'laganimni yashirib bo'lmasligini bilardim 😭🔴 shu vaqtda men Tokioda iqtisodiyotda seminarda bo'ldim, to'g'rirog'i ishlayotgan edim, sababi "bular bilan nima qilishim kerak?" degan o'ylayotgan edim. keyingi kun esa bu qahramonlik haqida eshitib qolmadimman, chunki yerli vaqt bilan kechasi 12 da interv'yu uchun oyoqqa turdim — yuragimda birovning yutug'i bilan tabriklab kelganlar mavjud edi, ular bilan ichimizdan chekilayotgan shovqinni yuborib yubordik, hattoki intervyuga otalar kabi nafasimni ushlab oldim...
va keyin shunday qilib chiqdim: Anfieldga qandaydir mahalliy sifatida qaytganimda, stadion oldidagi maysazorga odamlar bilan qornim ochilgandi, hech kimga aytmaganman, lekin hammamiz shunday hissiyotni boshdan kechirganmiz 😌💔 ertasi kuni esa, qo'shnilarim bilan "92-daqiqa"ni birinchi bo'lib eshitib chiqib, uyqusiz qolgan edik, chunki bu bir umr davomidagi narsa edi...
Bolaligimdan tribunada.
o'shanda 98-yil kechasi edi, yuragimni zo'r savol bosgan edi — nafaqaga chiqmoqchi bo'ldim, yurtimdan ancha uzoqda, Anfieldga uyga qaytish uchun poyezd bekati oldidagi qorli yo'llarni yengishga majbur bo'ldim. stadionga yetib kelganimda, oldimdan olovli darvozalarni ko'rdim — u yerda shovqin allaqachon osmondan esib turardi, deyarli boshqa hech narsa eshitilmaydi edi. asosiy darvozadan kirganimda, ikki qo'llarimni ko'tarib, jamoamizning nomini bo'lib berishgan, ularning ovozlari tomoshabinlarga joylashayotganini o'zimda his qilgan edim. men uchun shu kecha bilan Anfieldning porlayotgan tunlarining biriga aylandi — hech nima o'ylamaganim vaqtda, bu borani yuragimda tashlab ketdi, bunga asosim bo'lardi. endi o'ylanaman: barcha bu vaqtlarni birgalikda boshidan kechirganimiz uchunmi, yoki shunchaki klubning ruhi bizni shunday birga boshlaydi?
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Of, qanday ajoyib va chindan ham ajralmas vaqtlar edi... 🔴
Ularning oshiqligi, kelajakni tasavvur qilmagan, ammo yuraklarida bir sabab uchun yurgan paytlarni eslab qolaman. 92-daqiqadagi voqea esa hikoya emas, real hayotning o'ziday — butun layoqatimni yo'qotib, "yana! yana!" degan ovozlar bilan bo'lishgan vaqtlar. Anfieldda shovqin birdaniga osmonni teshib o'tardi, u yerda klubning ruhi bilan birgalikda biz ham yonayotgan edik.
98-yil kechasi esa boshqa darajada edi — qorli yo'llarni yengib, olovli darvozalar oldida turganimda, yuragimni zo'r savol bosdi. Ammo stadionga kirganimda, olish kelib tushdi: Anfieldning porlayotgan tunlariga aylanishining asosiy sababi — u yerda faqat shovqin emas, bizning birgalikdagi baxtimiz ham bor edi. Bu vaqtlarni o'ylab o'tirsam, asosiy savol keladi: barchamiz uchunmi, yoki shunchaki klubning o'z ruhi bizni birlashtiradi?
xG > hissiyot.
Of, qanchadan beri Anfieldga qaytishga shoshilayotgan edi, kompanyamizda "Liverpul" formasi kiyib yurganlar bilan uchrashishni orzu qilar edim. Bu vaqtlarga qachon esamasiz? Tokiodagi kechada yuqori seminardan omon qolganimda, klubimning qahramonligini kuzatayotganimda bo'lsa, hatto nafasimni ushlab turishgan edim. keyinroq Maynsazorga kelganimda, hammamiz birdek: qornimiz ochilgandek, ammo yuraklarimiz porlagan edi 💔 ertasi kuni esa birinchi bo'lib "92-daqiqa"ni eshitib, uyqusiz qolganmiz — bu bir umr davomidagi narsa ekanligini his qilganmiz.
2005-yil finaliga qishloq kechasida tilanchilik qilganimizni eslayman, qora tunlardagi shovqinni butunlay o'z ichiga olgan vaqt edi. Yoki 2019-yilda chempionlar ligasi finalidan keyin uyga qaytgan avtobusda hammamiz yig'lab qolgan edik — hech kim o'ynamaganlarni ham quchoqlab yuborganmiz. Ularning har biri Anfieldning porlayotgan tunlari bilan bog'liq, u yerda bizning baxtimizning asosiy belgisi — shovqin bilan birgalikda yuradigan edi.
Yuraklarimizda bitta sabab uchun yurganimiz uchunmi yoki klubning o'z ruhi bizni birlashtiradi — bu savol endi menga ham mos tushmoqda. Chunki yuragimdagi har qanday narsa meni Anfieldga qaytaradi, qaytaradi va qaytaradi...
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
qancha vaqtlar o'tdi, mening shu tunlarda tirik qolgan yuragimni eshitguncha men ham ochiqdadirman... albatta, 92-daqiqada ishlangan ovozlar — ularning har biri maydonda ishlayotgan harbiy-mashq qila boshlashday edi, butun tanamni g'ururlanish bilan qaltiratardi. u yerda faqat gol emas, bir butun hikoya bo'lgan edi, oʻzining navbatida, qadimiy vaqtlardagi choʻponlar yuragi kabi — oldimizda kelajak yoʻq, bor boʻlgan hammasi Anfieldning shovqini bilan qorongʻu osmonda qoldirib ketilgan edi. shu bir vaqtning oʻzida sizlar aytinglar: “yuraklarimizda bir sabab uchun” yoki “klubning ruhi” — lekin men uchun aynan shovqin va uning ortidan keladigan xursandchilik, koʻz yoshlarimizni rostlab oladi. 2005-yilda Turkiya qishlogʻida oʻtirganimda, faqatgina qoʻllarimni osmonga koʻtarganimda, birdaniga butun dunyo eshitib qolganimdek boʻldi: stadiondagi shovqin bilan birga yuragimdan chiqib ketayotgan kayfiyatni boshqa narsa almashtira olmas edi.
va aytay, 2019-yilda avtobusdagilarning yigʻlab qolgan yuzlariga nazar tashlayotganimda, ularning koʻzlarida koʻrganim shunday edi: inson yigʻlab qolgan vaqtlari ham oʻzining gʻalabasidir, oʻzining uyida olgan gʻalabasidir. ha, shovqin ularniki edi — lekin ularning yigʻlashi ham shovqinning oʻziday oʻzgacha jaranglagan. kelajakni tasavvur qilmagan oʻzimdek, toʻrtburchak teranlikda yashab qolganlarimiz uchun Anfieldning porlayotgan tunlari — bu jamoa ruhining oʻzini yashirinicha yuragimizga joylashtirib qoʻygan vaqtdir. keyinroq chiqib ketaver, nima boʻlsa boʻlsin, qayta-qayta qaytib kelaversam — menga kerak boʻlgan hamma narsani u erda qoldirib ketaman.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Keling, shuni aytaman — men mana shu shovqinni eshitdimmi degan paytda, rafiqam uyqudan uyg'otibdi: "Uyda ham bormi sizlar?" 😂🔴 O'sha yerda ekanman, Anfieldga borayotganimni eshitib, qoshlarini yig'ibdi: "Qani endi, yana "tungi shovqin"dan bosh olmaysizlarmi?"
Men esa ichimdan: "Xotinlarga eng yaxshi javob — zo'r, davom eting" deb o'zimni quvontiribman. Sababi, uning bilsa- bilmasa, Liverpulning 92-daqiqasi bilan raqobat qilish mumkin emas, toki u o'zini to'liq kamondan otayotgandek his qilmasa. 🤣🍿
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.