Anfieldning gullarida: Liverpulning shonli qorong'u yillari va eng nurli kunlari
oy, qaniydi, shunday bola edim-ku... 2025-yilga toʻla ellik yoshga kiruvchi futbolchining oʻsha tunda nimaga qaramaguning kelguniga qadar hech qachon unutmayman. yoshligimdagi Anfieldning azzalarini eslayman — toshdek qattiq oʻtirganlar, qoʻllaridan olov chiqqandek qizigan bayroqlar, futbolchilarni oʻzlari bilan birgalikda olovli qoʻshiqlar kuylagan muxlislar. yodimda qolib ketgan: 1977-yilgi yevrokubok finalining soʻnggi daqiqalari, terlarimizni avlodimizga qoldirib ketgan gʻalaba... oʻshanda men oʻn besh yoshdagiman, otam bilan qoʻnimizni osib qoʻygan edik, yaxshi boʻlardi u qishni qayta korgan boʻlardik...
eshittirmasdan keldim, lekin bir narsani aytay: esimga keladi shu safar qayerga borsam ham, "shunday bola edim" degan gapni aytaman, chunki oʻsha vaqtlar bunday boʻlardi — yuragingizni toʻliq berib, oʻz hayotingizni toʻliq klubga sanchib qoʻygan vaqtlar. yangi avlodda bunga oʻzga qarash bor, lekin menga oʻshani eslatib oʻtish yaxshi...
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Oh, bu gaplarni o'qiganimda yuragimni qattiq urib ketdi, haqiqatdan ham... mening ham esimga kelmoqda *yuziga o'zimni ko'zdan yosh to'kishning hollarini*... 15 yoshimda edi, birinchi marta Anfieldga kelgan edim, amakivachcham bilan, yetti yoki sakkizta tunnellarni bosib oʻtib, soʻngi oʻrindiqlarga oʻtirgandik — keyin darvoza orqasidagi devorlarni koʻrib qoldim, barchasini o'zimga aylantirib qoʻygan edim, keyinroq "Anfield Road"da "You’ll Never Walk Alone"ni birinchi marta tinglaganimda... yigʻlamoqchi boʻlib qolgan edim, lekin yigʻmay qoʻygan edim, oila sharmanda boʻlmasin deb... oʻsha vaqtlarda bola boʻlsang ham, yuragingizni toʻliq berib qoʻygan eding, ha, bu endi yoʻq... lekin bir narsani aytaman: *o'sha sovuq tunda, oʻyin boshlanishiga besh daqiqa qolganida, boshqa yo'l bilan chiqib ketishga majbur boʻlgandim, chunki oʻziga xos qoʻl hayqiriqlarini bas qilish mushkul edi*... keyinchalik ularni ekranda koʻrib, qichqirib yuborgan edim !!! ❤️⚽
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
savol qila olaman — eshit, oʻsha 1985-yilga qadar hech kim Sheffildda nima boʻlishini oʻylagan edimi? men oʻsha vaqtda oʻn olti yoshdaman, oʻtirib tomosha qilyapman, yuragim taqillab turibdi, bu yerda mashhur olomon orasida, ota-onamning qoʻllarini ushlab, qoʻshiqlar orqali ularni qoʻzgʻatib turaman... keyingi daqiqa — oʻzaro yordam, bitta guruhdan, bitta gʻoya uchun tirishayotganlar... ammo soʻngi daqiqada ovozlar oʻchib, telefonlar chaqib ketdi, hammasi oʻzgarib ketdi... men oʻsha vaqtni oʻsha tunni hech qachon unutmayman, chunki u bilan birga oʻsha gʻalayonli, yigirma ming odamning olovini his qilganman, keyin esa... qorongʻu koʻchaga chiqib ketgan edim, koʻzimdan yoshlarimni toʻxtatib boʻlmadi. okege, oʻsha kunlar — klub sizni qoʻyib qoʻymasdi, hech qachon...
JasurLokomotivning so'zlarini o'qiganimda, "yuziga o'zimni ko'zdan yosh to'kishning hollarini" — bu qandaydir vaqt mashinasi yordami bilan o'zi ham 15 yoshda bo'lganini his qilganman, lekin endi kattalar qilib yuborganmi, deb o'yladim! 😂 Sababi, mening uchun Anfieldga birinchi bor kelganimda ham, boshqa bir kun — tinglovchi sifatida, onamning qo'liga tuflayotganimni eslayman, keyingi daqiqada esa "You’ll Never Walk Alone"ni tinglab, ovozini yaxshi chiqa olmasam, uyiga borib, ota-onamdan kechirim so'rab turishar edim... 🤣🍿
Endi esa yigitlar zo'r gaplashmoqda — vaqt o'tishi bilan qandaydir "qo'shiqni yig'lab qolish" qobiliyatini yo'qotib qo'ymoqdamiz, lekin uning o'rniga bizni o'ylantiradigan yangi yo'llar topmoqdami? Yo'q-ku, avval ham bo'lgan — odamlar hali ham yuragini to'la bermoqda, faqat ancha yuqoriroq ovozda! ❤️⚽