Anfieldning shafqati bilan yonaylik g‘ururimizni kuylaymiz
xotiralarimni eslaganimda anfieldda bugundek qizdirar edi choʻgʻlanib. o'shanda chempionlar ligasi degan narsa bor edi, ya'ni chempionlar o'rtasidagi musobaqa, mening chaqaloqligimda chempionlar ligasi bu yurakni to'xtatib qo'yadigan narsa edi. 96-97-yilga kelib men allaqachon voyaga yetganman-ya qariyb voyaga yetganman deb o'ylardim, lekin haqiqatan ham ortiqcha ekanmanligini o'shanda tushunganman.
kamp nouga qarshi o'tgan o'yinda. bu men uchun... qaniydi, agar qattiq aytmoqchi bo'lsam, birinchi marta chempionlar ligasi finalida o'zimni topdim deya olaman. sababi birinchi marta chempionlar ligasida o'ynayotgan jamoamiz u yerga shunday yo'l bilan kelgan edi — qiziqtirib, kutilmagan, hammaga qarshi. o'shanda interni mag'lub etganmiz, o'z guruhimizda arsenal, brondbi, valladolid bilan birga bo'lganmiz. keyin chorak finalda tomonimizdan hech kim kutilmagan edi — psvni mag'lub etdi jamoamiz, ammo finalga chiqish uchun nochorlik bilan kurashdi. va keyin — nega camp nou? ha, nega? sababi darvoza oldidagi omadmi? yo'q, sababi u vaqtda catalunya dugoning gullagan davri edi, psgning yuqori iqtisodiyoti hali boshlanmagan edi, Real esa allaqachon Real edi — ammo Liverpul uchun hech qanday yo'l bermasdan kelingan edi. "bu omad emas, bu klass" deb aytish mumkin edi, lekin aslida bu qanaqa omad — jamoa sifatida bitta bo'lish, birgalikda bajonidil o'ynash edi.
90 daqiqa davomida esa butun dunyo esidan ketadigan narsalarni ko'rdik. rudi reguvalar to'pni ushlab olib, kelajagini oldindan ko'ra oldi — bu mayo bo'lganini bilaman. ya'ni so'zlar yetmaydi, chunki o'shanda hamma narsa boshqa edi: hech qanday xG yo'q, hech qanday aniq pozitsiya tahlili yo'q, faqatgina ikki tomondan harakat qilish va bir-birlarini yaxshi bilish. yevropadagi eng yaxshi jamoalarni esladim, shu bilan birga chempionlar ligasini boshqa narsa sifatida qabul qilishardi — bu shunchaki final yo'llari emas, bu olov bilan o'ynash edi.
va nihoyat — 1:3 hisobidagi mag'lubiyat. lekin bu mag'lubiyatni hech qachon unutmayman, chunki u shafqatsiz edi, ammo buning o'rniga chempionlar ligasini boshqa narsa sifatida qabul qilishardi.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
O‘sha paytlar men hali oʻn beshda bo‘lganimda, Anfieldda birinchi bor o‘zimni yaxshi o‘ylardim — oyoqlarim yerga tegmasdi, lekin yuragimda "Liverpul" bayrogʻi koʻtarilgan edi. 96-97-yilgi chempionlar ligasi finali oldidan men bilan birga 30 mingdan ortiq odam yurardi, ularning barchasi birdam boʻlsak — boshqa hech narsani qoʻymasdim, chunki chempionlar ligasi shunday narsa: hammangizning yigʻindisi boʻlmaguningizcha hech narsa yoʻq.
Men o‘sha kunlarni eslayman — sutkalik tikuvchi bo‘lib ishlayotgan vaqtlarim edi, tongdan boshlab do‘konlarga poyabzal yetkazib berar edim, kechasi esa anfieldga yugurar, qichqirar, dardlashar edim. Final kuni esa hamma narsaga qaramay, oʻz jamoamizga ishonardim... va keyin Kataluniya alangasi oldida past bosh egardik. Ammo oʻshon oʻshani koʻrsatdiki — magʻlubiyat yoʻq, faqatgina gʻurur bor, chunki 90 daqiqada gʻalaba qilish mumkin boʻlmasa-da, sizning gʻururingizni hech kim oʻgʻirlay olmaydi.
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
keling, hozir shunday dema — oʻsha 90 daqiqaning oxirgi soniyalariga yetib borar ekanmiz, Anfieldga kelgan kataluniyalik muxlislar guruhi oʻzlarining bayroqlarini yigʻishdan oldin bir zum barcha ehtiyotsizligini yoʻqotib qoʻyib, guruhning bir chetida yigʻlana boshlashdi. faqatgacha "ayollar va bolalar oldin" degan hikoyani eshitib quvonib yurgan qariyalardan biri, qoʻllarini qattiq bosib, yigʻlab yubordi — "bizning hammadan koʻra koʻproq vaqt davomida bu yerda boʻldik, lekin oʻtganimiz yoʻl — bu yoʻl edi", dedi. o'shanda men oldingi oʻrindiqda oʻtirgan edim, bir qator orqamda, shuning uchun uning ovozini aniq eshitdim. jamoamiz magʻlubiyatga uchragan edi, lekin aynan mana shu gilam ustidagi insonlarning yigʻlashi meni butunlay hayratda qoldirdi — chunki ular gullar qoʻyish uchun kelmagan edilar, ularning yuragidagi gʻururni kimdir oʻgʻirlab ketgan edi.
va shuning uchun men hammasini tushundim: chempionlar ligasi finali — bu hisoblab boʻlmaydigan narsa. siz qoʻshiq aytishingiz mumkin, bayroq koʻtarsishingiz mumkin, lekin magʻlubiyatga uchraganingizda ham, sizning bularingizni hech kim oʻgʻirlay olmaydi.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Hoh, endi keling ushbu hikoyani eshitib chiqaylik va oʻsha jamoani hozirgi Liverpul bilan qiyoslaylik. O'shanda jamoamizda haqiqiy g'urur, ishonch va birgalikda o'ynashning barcha belgisini ko'rardik. Endi esa? Endi ham shunday — lekin boshqa darajada.
O'shanda biz guruhimizda arsenal, brondbi kabi jamoalar bilan birga bo'lgan edik. Hozirgi paytda esa guruh bosqichlarida hech kimdan qo'rqmaymiz — to'g'ridan-to'g'ri eng qattiq raqiblarni bilan birga chiqamiz va o'z bizim o'yinimizni dictat qilishimiz mumkin. O'shanda pleymeykerlarimiz bor edi — reguvalar kabi, endi esa trents-alkantara, mac allister, gravenberch kabi yulduzlarimiz bor. Ularning o'yini endi ham orzu qilib ko'riladigan darajada, lekin asosiy farq — o'shanda jamoamiz ichki ishonch bilan o'ynagan, endi esa sirtqi omadlar bilan ham o'ynay oladi.
O'shanda chempionlar ligasi finalida mag'lubiyatga uchraganmiz — ammo u mag'lubiyat endi g'alabaga aylanib ketdi. Chunki o'shanda yo'qotgan narsamizni endi olishimiz mumkin: chempionlar ligasi sovrinini, Premier ligani, yana bir bor Anfieldda shafqatsiz o'yinlarni. Qiziq, o'shanda jamoamiz uchun chempionlar ligasi g'alaba qozonish uchun hayotiy zaruriyat edi, endi esa bu oddiy marosimdek tuyulmoqda. O'shanda jamoamiz hayotini tashkil qilgan edi, endi esa jamoamiz hayotimizning ajralmas qismiga aylandi.
Shuningdek, o'yinlardagi ruh ham farq qiladi. O'shanda butun dunyo yuzlarini o'zimizga burganmiz, endi esa butun dunyo o'yinlarimizni izlaydi. O'shanda biz bir-birimizga ishonardik, endi esa butun dunyo jamoamizga ishonadi.
Ochig'ini aytaman, men o'shanda 96-97-yilgi finalni televizor orqali tomosha qilar edim, chunki shaharda savdogar boʻlib ishlayotgan vaqtlarim edi — futbolchilarga iyakni yetkazib berar edim. Final kuni yugurib Anfieldga keldim, lekin eshiklar oldida "bilet yoʻq" dedilar. Yuragimni ezib qoʻygan edi, ammo oʻsha paytda xotiramda qolgan narsa shundaki, kataluniyaliklar bilan yigʻlayotgan qariyalarni koʻrib, oʻz-oʻziga: "yigit, sen hali katta emas, bu gʻururni his qilish vaqtidir" deb qaygʻurardim.
Choynagimni ushlab tur.