Anfieldning shonli tunlari uzilmasin dehqonlar

Qani birini eshitib oldim, "huish" degan ovozlar aylandi-kina... men shu vaqtda odamlarning orqasidan oʻrnimni bosib turar edim, oʻrta qavatdagi oʻrtoqlar ketayotgan edi, men esa oyoqimni ajratib qoldirdim... sovuqqa qarshi oyoq ogʻritgandek edi, lekin asosiy narsa — ovoz! Bu yerda barcha birdam edi, derbiliklarning oʻz uyida yutqazib ketishidan boshqa hech narsa yoʻqligini his qilardim... qoʻllarimni koʻtardi, ammo ovozlar bilan uygʻunlashib ketdim, shunday "huish" chekishdi... keyin — gol! keyin.. keyin darvoza tomon suyanib qolardim, odamlar esa uning ustiga oqilib tushardi. chempionlik haqida oʻylagan emasmiz, lekin uning kelishi buncha tabiiy tuyuldi... hali ham tanafurdaman va erkaklar yigʻlaydi...

qani, shuni aytib o’taman, 1989-yilning dekabr kechasi Anfieldning to’rtinchi qavatidan turib, oldimga derbiliklarning murabbiyi Dave Mackay qachonlaridir soʻnggi daqiqalarda aqldan ozganicha buyruqlar berayotganini eslayman — "o’ynamang, vaqtni o’tkazing!" deb. men esa: "siz qayerdaligini bilasizmi, otam?" deganimni. lekin vaqt oʻtib, toʻp darvozadan oʻtganda, Mackayning oʻziday like yig’lab yuborganini koʻrgan edim, uning boʻynidan quyosh nuri kabi osilgan bir qator laganlar sabab edi bu — chempionlikning eʼlon qilinganini. eshitib qolganingmi? shu zahotiyoq butun shahar orqali "huish" lar osmonga ko’tarilganini... keyinroq eshitdimki, oʻsha kunning oʻzida Liverpoolning avtobusida hamma "sodda bir uy yigitlari" ga aylangan — chempionlik bayramiga kelganlar!

Olimpa, qani endi, oʻsha jamoaning vaqti kelganda nima qilishini oʻrtoqlardan koʻrib qolganman — bu boshqa narsa boʻlgan, mening aytishimcha. 1989-yilgi jamoaning oʻzida biror bir "texnika"ni oʻrganib chiqqan yoʻq edi, ularning usuli — oldinga suyanib qolish, qalbdan ketib oʻtish edi. Hozirgi jamoada esa barcha narsani chiqarib olishadi — posbonlar bilan oʻtkir almashinuvlar, qanot oʻyinchilari orqali qarshi hujumlar, toʻpga boʻlgan bosim. Lekin oʻsha jamoa qanchalik oddiy boʻlmasin, nihoyatda ham berilib oʻynar, yuragi bilan oʻyardi. Endi qaray, hozirgi jamoamizda Shelviy, Teo va Gakpo kabi oʻyinchilar bor — ularning har biri oʻziga xos qobiliyatga ega, ammo ularda oʻsha 89-yildagi jamoaning yuragi yoʻq. 89-yildagi oʻyinchilarning hech biri super yulduz boʻla olmas edi, lekin ular chempionlikni taʼminlab olishdi, chunki butun jamoa birdam edi. Hozirgi jamoamizda esa har bir oʻyinchi oʻziga xos katta yulduzga aylanishi mumkin, ammo jamoaviy ruh yoʻq. Oʻsha jamoada vaqt oʻtib ham oʻzgarishsiz qolishdi — an’analar, muxlislarning ehtirosi, Anfieldning oʻzi. Hozirgi jamoada esa yangi oʻyinchilar kelib, eski an’analarni davom ettirishadi, ammo hozirgi vaqtda hammasi juda shov-shuvli va ishlov berilmagan kabi tuyiladi. 89-yilgi jamoa esa butunlay bema’ni, ammo toʻgʻri edi. Qani, oʻshanda jamoamiz bir oila edi — hozirgi jamoamizda esa ayrim odamlar yaxshi ishlaydi, ammo butunlikka yetmayapti. Oʻsha mavsumdagi chempionlik boshqa turdagi gʻalaba edi — ularni chempionlikka olib kelgan narsa oʻz vaqtida kelgan imkoniyatni yaxshi ishlatish boʻlgan. Hozirgi jamoamiz esa yaqin vaqtda chempionlikka erishishi mumkin, lekin oʻsha osonlik yoʻq. Aslida, oʻshanda jamoamiz oʻz vaqtining eng yaxshi jamoasi boʻlgan — hozirgi jamoamiz esa oʻz vaqtining eng yaxshi jamoalaridan biri boʻlishi mumkin, ammo 89-yilgi jamoaning oyoq izlarini bosishga urinish shart emas. Endi oʻsha kurtka kiyganlarga oʻxshash odamlar yoʻq, lekin ularning ruhi har doim bor.

hali eslayman, shu dekabr kechasi 89-yilda men oʻrta qavatdan yuqoriroqda turibman, qoʻllarim sovuqdan qotib qola turgan edi... ammo qandaydir elektr oqimi oʻtaveribdi odamlarda! Hammamizning ogʻizlaridan bir ovoz chiqardi: "huish... huish..." — oxirgi daqiqalarda! Derbiliklarning barchasi oʻz uyida yutqazib ketayotgan boʻlsalar ham, ularning kayfiyatini bir zumda eshitib olish mumkin edi. keyin — gol! bir necha soniyaga butun Anfield inqilob qildi, oʻtirgan oʻrindiqlar maysa kabi tebranardi! darvoza tomon kelgan toʻpga suyanib qolib, barchamizning qoʻllari birdek koʻtarilib ketdi... oʻsha paytda hech kim chempionlikni oʻylamagan edi, lekin uning kelishi bundan boshqa narsa boʻlishi mumkin emas edi degan hissi borardi. keyinroq boshlangan bayramda "sodda bir uy yigitlari" nomi ostidagi bizning jamoamiz haqida gapirishganlarini eshitdim... hali ham koʻzim oldimda: sovuq Anfieldda bir-birimizning orqamizni boʻyab, birdek qichqirib yuborgan muxlislar!

efirbozlar, qani endi, shu yigitlarning qandayligini eshitib turibman... olamdan o'tib ketganlardek tuyulgani bor. shunday sovuqda, shunday kechada, derbiliklarning oʻz uylarida magʻlubiyatga uchrashini his qilganlar, keyin "huish" chekib, oromgarchilikni bir damga yoʻq qilganlar — bu boshqa narsa! bizning vaqtimizda koʻp narsa oddiyroq edi, ammo bir chiroqdek yonardi: muxlislar ruhi. oʻsha vaqtda chempionlik — bu jamoaviy qahramonlik edi, yulduzlar esa orqa qatorlardagi oʻtkir ixtirolar edi. hozirgi vaqtda esa hammasi koʻrsatishga boʻysungan, baxtsizcha esa gʻalaba shov-shuvli bo'lib qolgan. kelganlardek, oʻshanda jamoamizni bir qoʻl bilan koʻtara olardik — qandaydir oʻtish marosimidan oʻtgandek boʻlar edik, hammamizning bir ogʻizdan chiqardi: "huiiiish!" keyinroq derbiliklarning kayfiyati oʻzgarganini his qilar edik, ularning bosh murabbiyi qichqirgani yaxshi eslarman — "oʻynamang, vaqtni oʻtkazing!", ammo bizning vaqtimizda vaqtni oʻtkazish oʻrniga "yurakdan oʻtib ketish" kerak edi deganlar. buning ustiga, hozirgi vaqtda bunday kunlarni eslayotganlar uchun jamoamizga qaramasdan, 89-yilgi gʻalabani uzoq vaqt eslab olishimiz mumkin — sababi, oʻsha vaqtda chempionlikni qoʻlga kiritish uchun hech kimning "texnika"ga hojati boʻlmagan, faqat qalb va birdamlik kerak edi. hozirgi boʻlsa, har bir oʻyinchi oʻziga xos yulduz boʻla oladi, lekin ular birdamlikni yoʻqotib qoʻymoqdamiz.

Ochig'ini aytaman, shu kunlarni eslay turibman, bir marta shunday bo'ldi-ku... kelganlardek, vaqt o'tardi, men o'zimni Anfieldning yuqori qavatida topdim, sovuq shunchalik qattiq ediki, qoʻllarimni qoʻygan joyimda tayoqdek qotib qolay deb o'yladim. Navbatdagi "huish"lar boshi sifatida chidab boʻlmay turib qoʻllarimni ogʻir jonsiz daraxtlardek qilib qoʻtarib, "keling, bu yetmadi, boshqa qilishimiz kerak!" deb ovoz chiqardim. keyin darvoza tomon qaradim — toʻp keldi, urindi, darvozabon uxlayotgandek edi, darvoza ikki tomonlama ekanini faqat keyinchalik bilib oldim... Va shu zahoti butun Anfieldning tovushini eshitib qolgan edim: qachonki "sodda bir uy yigitlari" degan nomimiz eshitilsa, ancha vaqt oʻtib. Odamlar esa hali ham qoʻllarini koʻtarib turibdilar, shuningdek, xitoylik tadqiqotchi ovozni qayta tiklashga urinayotgandek edi. Yonimdagi oqsoqol bobo: "bola, bugun hech narsa ezilmaydi, faqat qalqonlar va yuraklar!" deb baqirdi, men esa "qalpoqcha qilish bilan cheklanaman" degan oʻylaganimni eslayman. Keyinroq esa xalq chiroqlardan foydalanib, "qandaydir yoʻqotishlar yoʻq, faqat gʻalaba bor!" deb yurakdagi narsalarni chalkashtirib yubordim. 🤣🍿 hammasi shunday boʻladi, mening cholesterolim esa Anfieldda yashirinadi!