Anfieldning xushchaqchaqlari bizning yuragimizda qoladi

qachonlar oʻtgan may oyida oʻzining birinchi oʻyiniga tayoq bilan borganimni hali eslaman, aka… Termizdagi yoʻl-chiqishlar orasidagi aytar-aytilmagan qoidam — oldin xudoning oldida qoʻshilib, soʻng joyingni tanlagan. Anfieldga yaqinlashgandagina eshitdim, shuningdek, nafasim qisilib, qoʻllarim boʻshashdi. Peshtoqdan oʻtib, „this is anfield“ yozuvini koʻrgandagina tushundim — bu nafaqat mehmonxona, bu hayotning oʻzidir. toshkentlik toʻgarakdagilarning gaplarini tinglab ulgʻayganman, lekin ularni *oʻzing* koʻrguncha, sezmagan edim. oʻsha kun, chiroqlarning olovida qizil mayka kiygan 20 mingdan ortiq odamlar devor oldida sichqoncha qilib tiqilib qolganlarini koʻrib, qonimni yugurib oʻtganini his qildim. mening qoʻlim ham darvozabon bilan devorni „qoʻltiqqa olish“ uchun tez-tez harakatlangan… ammo aslida men faqat yon tomondan orqamni devorga sanchib turgan edi. jamoaning hayotidagi shu bitta lahza — hech qachon unutmayman.

qani endi, shunday voqea eshitgan edim bir marta — oʻtgan yili Toshkentdan poyezdga mingan yigit bilan gaplashdim, unga 90-yillardagi Anfieldning oʻziga xos hidi va ovozini eslatmoqchi boʻldim. u esa koʻzlarini yulgʻizib: „vay, bu nima gap? men hech qachon bunday narsani eshitmaganman“ debdi. men unga laganlardagi ter va qizil boʻyoqning aralashmasidan keladigan oʻshu oʻtkir hidni, derbi oldidan jamoadoshlar bilan oʻtirganimizda aytar-edik shunday boʻlardi, xotiramda qolganini soʻzlab berdim. yigitning yuziga bir zumda biror narsa oʻtdi — „ehtimol, sizlar oʻsha kunlarni yashagansiz“ degan edi uning kayfiyati. mana oʻsha bir daqiqa oʻtgach, Anfieldning qizil chiroqlari ham, guruh-chirillash ham, hatto „this is anfield“ yozuviga tegib oʻtgandagi qoʻlning koʻtarilishi ham borligini tushundi — menga oʻsha paytda Anfieldning oʻzida boʻlganimdek tuyuldi.

Qani, yaqinlarga ochiq gapirsak — shu yigirmanchi asrning oxirlarida Anfieldga kelgan odamning yuragi bilan hozirgi paytdagilni taqqoslamoqchandayman. 89-yil derbisidagi qizil devor oldida qolganlar uchun bu *faqat oʻyin* emas edi, bu — bir hikoyat, bir e’tiqod, hatto bir hayot tarzi edi. O‘sha vaqtlarda o‘yinga borishni o‘zingizning bayramingizga aylantirganlar, jamoangizga bo‘lgan ishonchni qog‘ozda emas, ko‘ngilda olib yurganlar. Endi esa nima? Endilikda olomonni asosiy chiroqlarga kelishidan avval "Live Football" ilovasi bilan oʻrindiqlarimizni bron qilib qoʻyganmiz, o‘yinni televizorda orqasiga suyanib tomosha qilish orqali oʻz-oʻziga fidoyilikni koʻrsatib oʻtyabmiz. O‘sha vaqtlardagi bilan hozirgi oʻrtasida farq shundaki — endi ko‘pchilik uchun oʻyin juda ham *shaxsiy* bo‘lib ketdi: telefonlarimizda o‘tkazilgan vaqt statistikasidan ko‘proq narsani biladigan, yuzlab avtobuslar to‘xtaganlikni uning o‘rniga Instagram’dagi 30 soniya ichidagi iboralardan biladigan jamoa muxlislarimiz bor. Ammo toʻg‘risini aytsam, Anfieldning o‘zini hozirgi quvnoqlikni saqlab qolganicha saqlab qolganini koʻrish kishi uchun yoqimli. Qizil chiroqlar yonib, „this is Anfield“ yozuvi oldida qoʻllar ko‘tarilganda, ularning ichidan qadimiy ruhni his qilish mumkin — bu yangi avlod uchun o‘sha „iymon“dan hech narsa yoʻqolmagan. Faqat yoʻqolgan narsa — o‘sha devorni qoʻltiqqa olishning ogʻirligi. Chunki endi o‘yinga kelganlar uchun bu ko‘proq *kadr*, o‘zini ijtimoiy tarmoqlarda koʻrsatish uchun mezon, emosiya esa oʻtkir vaqtincha his bilan almashdi.

Jon bilan, har doim ham hikoyalarda qiziq narsalar bo'ladi. Men 2005-yilga boraman — Jeykob va Anfield oʻrtasidagi yoʻlni bosib oʻtganman, oʻz qoʻlim bilan "this is anfield" yozuvini tegib oʻtganman. Endi oʻsha paytni eslaganimda yuragim qaltirar ekan: koʻrganlarim orasida oʻsha 29-maydan qolgan odamlarni koʻrishardi — devor oldida oyoqlarini ko'tarib, qoʻllarini devorga sanchib turganlarni. Ularni koʻrganimda bir zumda tushunardim: bu yerda ba'zi bir narsa *juda* boshqa narsa. Hozirgi avlod uchun bu haqida gapirish oson emas, lekin shuni aytishim kerakki, oʻsha vaqtlardagi odamlarning ehtirosini hozirgi Anfieldda koʻrish mumkinmi? Kutilmaganda olomonning bir qismi hali ham oʻsha eskirgan ruhni saqlab qolgan — yigitlar kiyimlariga Liverpul bayrogʻini osib, devor oldida guruhlar chalishadi. Lekin siz bu fotosuratlar uchun kelganlarini tushunasiz — Instagramdagi "like"lar ortidan qolgan his-tuyg'ular. Ehtimol, yangi avlod uchun bu qoʻshiqlar ham, guruhlar ham, hatto devorni qoʻltiqqa olish ham boshqa narsaga aylandi — oʻzlari uchun video yozish uchun fon. Va bu gʻalati emas, chunki vaqt oʻzgargan. Lekin ayni vaqtda, men har safar oʻz qoʻlim bilan "this is anfield" yozuviga tegib oʻtayotganimda, uning ichida hali ham oʻsha 1989-yil ruhini his qilish mumkin ekanligini bilaman.

Ochig'ini aytaman, otamning hikoyasi bilan ochilay — yoshligimda Anfieldga borishni orzu qilar edim, lekin yoʻlimning oʻzida Chustdan toʻgʻri poyezd yoʻq edi, shuning uchun har safar Termizdan Toshkentga yoʻl olishardi va u yerda soʻnggi marta qoʻl bilan "this is anfield" yozuvini ushlab qolar edim... Bir kuni, ertami-kechmi, oʻyin oldidan 20 ming kishi devor oldida oʻynadi-kuyindi oqib ketayotganda, mening joʻnashimga bittakin kechikkan avtobusdan boshqa hech narsa qolmadi. Qizil chiroqlarga yetib kelganimda esa butun olomonni qoʻltiq-qoʻltiq qilishgan! Men esa qoʻlim bilan yozuvga tegib oʻtmoqchi boʻlgandim, devor oʻzimga boʻlak boʻlib qolib ketdi — hammasi bir paytda: bu Anfield, bu men, bu davomiy derbi! Hammasi yaxshi boʻldi, lekin ertalab maktabda oʻqituvchim: "Nima qildingiz oʻshanda?" deb soʻradi, men esa shunday boʻshtak bilan: "Vay! Anfieldga bordim va oʻz-oʻzini qoʻltiqqa olishdi!"... oʻqituvchim esa: "Yaxshi, bir oygacha maktabga kelmang!" deya! 🤣😂