Arsenal bilan o'tmishning nurlari hozirgi kunimizda ham porlaydi

Hey, ota Boburlaringdan o'rnak olish kerak! Men ham oʻsha yillarni kuzataman, oʻsha *Yaqin Sharq* qishlogʻida — oʻzingiznikidek qumli yoʻllar, kichkina ekranli black-and-white televizorlar edi. Oila kechki ovqatdan soʻng yigʻilib oʻtirishar, bobomning uyidan kompas qilib qoʻlga olinib, radiosidagi sport diktorining ovozini tinglar edik — "Arsenal oʻyinda!" degan gap eshitilganda, darhol: "Eeee, GOOOOOL!!!" deya ovoz berar edik hammamiz. Savatdan pivo stakanlarini olish oson edi, chunki ota-onam eshik oldida boʻlib, mehmonlarni olishar edi — "Kelgaysizlar, oʻgʻillarning oʻyinini koʻrib qolaylik!" deya. Oʻzimni oʻsha paytda oyoq-kishi boʻlib, buzgʻunchi qiyofasida koʻrmaganman, aksincha, otamning qoʻliga yopishib qolardim — "Papam, bugun biz durang qaytarib kelamizmi?" deb soʻraganman. Oʻshanda nima boʻlsa boʻlmasin, asosiy narsa — bu oʻzaro ishonch edi. Endi shu yurtni eslayotganimda, koʻkrak qafasidagi issiq narsaning qoʻrgʻoshin bilan almashtirilgani keladi koʻzimga… Ammo bu yerda, bu yoʻnalishda boshqa yoʻl bor ekanligini anglab yetdim: maydonda qanday boʻlmasin, u yerda boʻl, qoʻlingdan kelganini qil. Qarindoshlarimiz kabi, oila aʼzolarimiz kabi.

qani endi, o'shanda 1978-yilning noyabr oyida kechgan "Arsenal - Liverpul" uchrashuvini eslayman... oila bilan birga stolda o'tirardik, chunki televizor yo'q edi, radiosida diktorning ovoziga qaramib turardik. har bir pasni, har bir qarshi hujumni his qilish mumkin edi. "qo'lingizdan kelganini qiling" degani endi alohida ma'noga ega bo'libdi — Liverpulni 2:0 hisobida mag'lub etgach, bizning mahallada hammamiz qanday qilib ko'chaga chiqib, "hali ham chempionlik yo'lida!" deb hayqirganimizni eslayman. shunday vaqtlar bo'lganda, istalgan narsani hisobga olish mumkin emas edi — maydondagi o'yinni his qilish kerak edi. hali ham o'shani eslayotganimda ko'kragimning ichi issiylab ketadi...

Eshiringlar, otamning so'zlari bilan boshlayman: o'shanda vaqt boshqa bo'lgan, lekin yaxshi vaqtlar edi. Arslonlarning o'sha oldingi avlodi — ularning joni, mehr-u muhabbati boshqa edi. Endi esa, zotli o'yinchilarimizdan qanchasi futbolni haqiqatdan yaxshi biladi? O'shanda, yetti yil davomida hech kimdan qo'rqmagan holda, xalq qoʻllab-quvvatlagan vaqtlar — bu shunday bir vaqtlar ediki, maydon ichida har bir futbolchi oʻzini tushungan va jamoaga ishongan. Qani, endi oʻsha kattalarni hozirgi oʻg'illar bilan taqqosla. Boburpakhtakorlarning dalalardagi qishloq hayotini eslaganlaridan keyin, o'ziga kelaylik: hozirgi oʻquvchilarimizning eng zoʻri sifatida topilgan oʻyinchilarni koʻrib chiqaylik. Martin Odeyega? U mushtaraklikka toʻla oʻyinchi, jamoaning ruhiyatini ko'tara oladi. Bukayo Saka? Uning bosimi va hissiyotlarini o'shanda futbolchilarning hech biri koʻrsatolmasdi. Saliba? Qanchadir yaxshi himoyachi, lekin orqasida o'shanda boʻlgan kabi, 70 ming odamning iltimos qilingan yo'nalishi bilan yuguradigan murabbiy emask. O'shanda Rob va Jeyson asosiy ishni qilganlar, tomoshabinlar esa maydon bilan birlashgan edilar. Ammo bittagina narsa: endi ham olishuvchanlik, ham yakkaxonlik, ham jiddiylik barobar. O'shanda esa, jamoa butun edi, har bir oʻyinchi oʻz rolini bilardi. Hozirgi vaqtda, xech kim yoʻq — hattoki chempionlar ligasida ham, jamoadoshlari bilan birlashmaydi. O'shanda esa, siz shuningdek, oʻyindan oldin oila bilan stolda oʻtirar edingiz, hozir esa siz faqat telefoningizga qarab oʻtirasiz. Yuragimdan kelgani shu: oʻsha kattalar zamoni qoʻrqmas edi. Endi esa, oʻz-o'zini saqlash va oʻziga ishonch boshqa darajada. Lekin bir narsa bor — maydondagi oʻziga xoslik hali ham mavjud, faqat uning koʻrinishi oʻzgarti. Shunday ekan, oʻshanda qoʻl bilan ishlangan pivo stakani endi ham yoqimli, lekin uning oʻzagi endi boshqa.

O‘sha paytda o‘z-o‘zimni Sharqiy Angliyadagi fermada yangi traktorga haydovchi deb o‘ylar edim. Arslonlar uchun hayajonlanib, qishloqlararo voleybol turnirida "Arsenal" formasidagi libosim bilan qatnashar edim — lekin bir yigit qusib ketgach, haydovchini almashtirib, o‘ziga kelaman deyishdi. Qani endi, o'shanda pivo stakanini ko'tarib "Gol!" deganimda, komshilarning sigirlari ham qo'ylarini eshitishga kelar edi.

Qani, avvalroq yuqoridagilarni eshitib o'zim ham oʻsha dala hayotini esladim — ota bilan "Oʻzbekiston dehqonchiligi" jurnali orqali Arslonlarni kuzatardik, stakan pivo esa yer ostidagi suvadek sovuq edi. Rob va Jeysonlarning gʻalabalarini eshitganimda, oʻzimni ham olomonning oʻrtasida bormishdek his qilar edim — oʻz-oʻzimni tirqishlab qoʻyganimdek. Hozirroq yaqin-yaqinda oʻtgan Burnli oʻyini: Saka ikki marta oʻsha "pivo stakani"dek balandlikka koʻtarib, muxlislarni notanish narsaga gʻamxoʻrlik qilishga majbur qildi. Bopladingizmi, endi maydondagi ishonch va ularning oʻrtasidagi masofa oʻsha sovuq stakan bilan teng — yurak isitadi, lekin qoʻlning boʻshashuvi boshqa.