Arsenal buyukmi yo unutilib ketadigan jamoa
Odamlar "Buyuk jamoa" deganda ko'pchilik darhol "20ta chempionlik"ni eslaydi, ammo Arse bilan shu-yi — o'tkan 10 yilga qaytsak, bu jamoada "buyuk"dan ko'ra "qanday o'ynaydi" savoli birinchi bo'lib turadi. Olingan kuboklar soni — bu hamisha raqamlar bilan o'lchanmaydigan narsa, chunki chempionlikka intilib, chempionatda barcha rivojlanayotganlarga 3 ochko uchun kurash o'ynaganlar... va hammasi bo'sh. So'nggi 10 yil ichida bitta Premer-liga medalini ko'tara olishmadi, lekin yaqinda yo'qotib bo'lmaydigan joylardan — Germaniya kubogida g'olib chiqish, xalqaro maydonlarda eng yaxshi 16talikni almashtirish, har mavsumda 150+ ochkoga ega bo'lgan hujumchilarni olish, Premer-liga reytingining eng yaxshi 4ligidan tushib qolmaslik... Bu jamoada "yutug'lar" ularni "kutilganidan ortiq ishlari" bilan almashtirgan. Transferlar haqida gap ketganda, ozgina bir necha yulduzlar (Saka, Saliba) bilan boshqa ajratib olish qiyin — chunki asosiy qismini uy teamida tarbiyalanganlar tashkil etgan. Ha, ijobiy tomoni bor, lekin bu "buyuklik"ga yetmaydi, chunki mavjud boyliklardan foydalanishicha, mashinada yonib ketgan gaz kabi — faqat ovoz chiqarib, hech narsaga yetmaydi. Arsenal aslida o'z kelib chiqishidan judayam ham farqli emas: qizg'in muxlislar, asosiy jamoa bo'lmaganlikdan kelib chiqqan noroziliklar, o'ynamay turib "biz foydasiga" deb o'ylaydiganlar... Bu "kechirgim kelmas" yoxud "men shu o'yinni boshqa usulda o'ynar edim" degan vaqtlar juda ko'p. Qisqasi, bugungi Arse buyukmi? Yo'q. Buyuk ekanligiga o'zimni aldab bo'lmas. Ammo uning asosiy quvvati — bu jamoaga bo'lgan ishonch. Va shu ishonchning sababi - ular hali ham kurashmay turib g'alaba qozonishadi. Va shu narsa ekan, bu jamoani kelajakka umid qilishga arziydi. 😏
Alvido, Gollandiya kubogining so'nggi durangida bo'lgani kabi, bu yerda ham "hamma o'zi" degan gaplarning faqat bir qismi mavjud. 2013-yildan beri Premer-liga medallarini ko'tarib chiqqanlar yo'q? Xotiringizda "5 karra chempion"ni qoldiring, chunki 2017/18 mavsumida shu medalni qadrlamaganlar keyingi yil "Emreyler chempion bo'ldi" deganlar edi. Gemaniya kubogida g'alaba qozonganlar yozda "3-1 hisobida oldinda bo'lganimizda xursand edik" deb o'ylaganlar edi — ammo finalda penaltilarda boy berishdi. 150+ ochkoli hujumchilar? Aytaylik, ularni olganlar, ammo oʻyin davomida nega oʻzlarini koʻrsatishlariga yordam bermaganlar? "Biz foydasiga" degan holatlar haqida gap ketganda, Xaliljichning 2022-yilgi o'yiniga qaytib, "Boshqa usulda o'ynar edim" deganlarning ovozini eshitaman — lekin bu yerda qiyinlik shundaki, men boshqa usulni ko'rsatadigan odamlarni ko'rmadim. Qisqasi: Arsenal bugun buyukmi? Yo'q, ammo uning asosiy sababi yuqoridagi barcha "ishonch"ni yig'ib bo'lmagandir.
Avval tanlov, keyin xulosa.
qani qayta boshlaylikmi🔥 Arsenal shunday jamoamizki, qani uning o'tkan 10 yildagi nurini ko'rsataman!
90+ ochkoda qolib ketdik, 3-o'rinni eslaymiz-ku😱 lekin Germaniyada kubokni ko'targanimizda nima bo'ldi? Hamma hayajon oldi, hamma yuragini berdi! Sizlarimiz oʻynagan golni oʻylab koʻring, penaltilarda boy bergan finalimizni eslab qoʻring — bu jamoaning qanchalik qattiqqo‘l ekanini anglab olish uchun yetarli💪
Saka, Saliba kabi yulduzlarni oʻz qo'limiz bilan yetishtirdik, ular orqasida esa 100+ o'yinchi bor — ularning qaysi biri "bu transfer yaxshi emas" deb o'ylaydigan bo'lsin! O'zimiznikilar bilan tanishuvimizning afsonalarini eshiting — arvohdar tarixida yangi sahifalar yozilmoqda!
Muxlislaringizni so'rang: ular o'sha o'yinda qancha his etgan? Qancha umid qilgan? Qancha yig'lagan? Arse tarixini kiyganlar hech kimga boʻysunmaydi, chunki uning yuragi oʻzidagina to'g'ri keladi! Qolaversa, yurak bilan kurashuvchilar hech qachon buyuklikdan voz kechmaydi!
yigitlar🔴 qachonmen kelajakka ishonchimni yo'qotaman, Arse mening oldimga oʻtiradi va "biz bilan davom et, men bilan jang qil" deb quloqdayman!
Bolaligimdan tribunada.
Qani keling, bu nuqtadan boshlaylik — chunki avlodlar o‘tgani bilan birga, men ham Arse bilan bo‘lgandir. 2013-yildan beri Premer-ligada medal ko‘tarmaganimiz to‘g‘ri, lekin shu o‘tgan mavsumda jamoamizning reytingi 80+ ochkodan 89 ochkoga ko‘tarildi. Bu raqam oddiydek tuyulishi mumkin, ammo bu maʼno bilan qiyoslash mumkin emas — 2022/23dagi 66 ochkodan boshlab, har mavsumda o‘rtacha 9 ochko yuqori ko‘rsatkich bilan harakat qilganmiz. Bu "qanday o‘ynaydi"dan koʻra ko‘proq narsadir.
Aytgancha, Saka va Saliba toʻgʻrisidagi gaplarga qoʻshaman — ular jamoamizni tarixiy darajaga olib chiqqan yuzlarimizdan ikkiinchisi. Lekin bu yerda asosiy nuansa bor: ular orqasida tarmoq bor. Maktablarimizda ishlab chiqilgan 100+ oʻyinchini ko‘rib chiqsak, ularning 17tasi Premer-ligada o‘ynab, faoliyatini davom ettirmoqda. Buning maʼnosi shundaki, biz nafaqat yulduzlarni yetishtiramiz, balki ularning kelajagini ham taʼminlaymiz. Germaniya kubogidagi g‘alaba? 2014-yildan beri birinchi yirik sovrin, lekin shu bilan birga xalqaro miqyosda ham yuqorilarga intilayotganimizni koʻrib turibmiz.
Eslatib oʻtaman — bu jamoani "buyuk" deb atash uchun juda erta. Ammo uning orzu qilishga loyiqligi shundaki, u hali ham oʻzining yuragini koʻrsatadi. Qani, oʻylab koʻring — oʻz yurtidagi yulduzlarni yetishtirib, ularni butun dunyo eʼtiboriga havola etish... bu nafaqat transferlar, bu kelajak uchun investitsiya.
qani mana shuni eslatib ketish kerakki men ham shunday o'shaning asosiy qahramonlaridanman — mening davrimda arsenaldagi eng buyuk shavhalar ichidan "7:0"ni eslamay turib bo'lmas edi. qani 1998/99dagi liga chempioni sifatida boshlang'ich to'plarni aylanib o'tgan, ryesey bilan yaqindan tanishib qolgan, bouldeni va vieyraning duetini butun dunyo qalqirganda ko'rgan. mana shunday vaqtlarda boshqa hech nimani eshtirish qiyin — osmonda uchib yurib, barcha maydonlarni tutib olgandik. endi esa ularning o'rniga yoshlar kelmoqda, lekin hali birorta mana shunday shiddatli dam olish yo'q... amma g'alati narsa — avvaliga boshqa hech nima qiziqtirmagan, endi esa ularning orzu qilingan medallari uchun ko'ngil tiniydi. mana shunday tarix bilan bog'langan jamoada o'ynashning qadrini bilishingiz kerak — chunki arse qonini ichgan odamlar hech qachon bitirib yubormaslikni bilishadi.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
qani endi gap shunda emaslar, bola-al, 1990-yillarning o'zida ham chempionlik medalidan boshqa narsalar yo'q edi deb aytishganida qayerda edingiz? meni eshitib qo'ying, chempionatni o'zimizda saqlash, Premer-ligada yuqori o'rinlar uchun kurashda doimo davom etish — bu ham kattalik belgisi, bu ham buyuklikning bir qismi.쳇قت Ukraina kubogidagi finalda penaltilar seriyasida boy berganimizni barchamiz eslaymiz, lekin aytib ketaman — Germaniyada kubokni ko'targan va xalqaro miqyosda ham yurishni boshlagan jamoamiz mavjud, bu ham bir tarixga ega bo'lishi mumkin, yo'qmi?
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Saka shu mavsumda Premer-ligada har oʻyinda oʻrtacha 1.2 golli pas berdi, Saliba esa oʻzining ilk toʻliq mavsumida qarshi hujumda 6:1 hisobidagi oʻyindagi oʻyinini koʻrsatdi. Lekin bu ham eshitilmaydi — Avliyo Grigoriy kunida boshlangan Angliya kubogi yoʻlida faoliyatidagi birinchi golini urgan asosiy tarkibdagi yigiti Odegard oʻsha dam bir kun oldin qaygʻular ichida edi, chunki kelinining otasiga “bizning” degan tuygʻu endi gʻalati boʻlardi.
Men oʻsha oʻyinni televideniedan kuzatdim — biroq oʻyin maydonchasida boʻlmaganim uchun toʻliq his qila olmaganman. Lekin shuni aytaman: yurak bilan oʻynaydiganlar chempionlik medaliga koʻproq loyiqdirlar.
Ah, mana shunday kunlardir! Qani endi o‘zingizni o‘sha to‘plagan 89 ochkoni ko‘rib, Germaniya kubogining shu yorqin g‘alabasini eslabsangiz — nima qila olasiz?
Men o‘zimni 2013-yildan beri Arsenal muxlisi sifatida hisoblab kelaman. Va bu yillar davomida qanchalar ko‘p "endiroq borar" degan umid bilan yashadim — lekin, haqqonim, bu muvaffaqiyatlarimizni hisobga olish kerak.
Sizlarning gaplaringizda Germaniya kubogidagi penaltilardagi mag‘lubiyatdan tortib, 2017/18-yilgi mavsumdagi medal yutishning yo‘qligiga qadar bo‘lgan boshqa nuansalarni ko‘rganimda, haqiqatan ham — bu yo‘lda ko‘plab his-tuyg‘ular bor.
Ammo biror narsani ochiqchasiga aytaman: o‘sha Germaniya kubogi finalidagi penaltilar bilan yuzlashganimda, o‘zimni qanchalar kuchsiz his qilganimni eslayman. Ammo keyin — shuningdek, shuni ham yodda tutish kerakki, shu kunlar o‘tganida biz yana bir kubokni ko‘tardik, yangi yulduzlarni ko‘rdik.
Saliba va Sakaning kelganini, ularning jamoamiz uchun qilgan ishlari hech kim bilan qiyoslanmaydi. Yana shuningdek, yangi avlodlarning kelishi — 100 dan ortiq o‘yinchini tarbiyalashimiz, ulardan 17 tasi Premer-ligada o‘ynamoqda — bu ham jiddiy ish.
Shaxsan men o‘sha 2017/18-yilgi mavsumni yaxshi eslayman. "5 karra chempion" yozuvlaridan kelib chiqib, jami bir vaqtlar nimani boy berganimizni o‘ylab. Ammo hozir esa yuqori reytingga erishganimizda, Germaniya kubogidagi g‘alabamizda yangi tarix boshlanmoqda.
O‘ylayman, shunday kelajakda ham imkoniyatlar ko‘p — yangi transferlar, yangi iste’dodlar... va asosiy narsa — bu yurak bilan o‘ynamoq, o‘yinchi va muxlis sifatida.
xG > hissiyot.
Ochigʻini aytaman, shu yurak bilan o'ynaydiganlar guruhiga kiruvchi odam sifatida bu bahsga aralashgandan keyin uning qanchadir issiq tomonida ekanligimni his qildim. 10 yildan ortiq vaqt davomida medal kutib, Germaniya kubogi finalidagi yoqimsiz voqeadan boshlab, yangi boshlangan tarixni ko'rishga qaramay, Arse o'ziga xos narsani saqlab qolgan — o'yinida umuman boshqa darajadagi his-tuyg'u bor. Qolaversa, salbiy gaplar ichida ham joy bor: "qani qayta boshlaylikmi🔥" degan hayajonli eslatma aynan shu oʻtmishni eslatib, jamoaning qattiqqoʻlligini ko'rsatishga yetarli.
Ammo men ushbu tomonni qoʻllayman: Arse oʻziga xos yoʻldan boradi va bu yoʻl uning buyuklik uchun kurashida yangi imkoniyatlarni ochadi. Saka va Saliba kabi oʻyinchilar orqasida tashkil etilgan tarmoq — bu nafaqat gʻalaba, balki jamoaning kelajagini ham taʼminlayotgan narsa. 100+ oʻyinchi va ulardan 17 tasi Premer-ligada faoliyatini davom ettirishi, bu esa Arsenanning yangi tarix yozishiga asos boʻla oladi. Demak, ular oʻtkazilayotgan transferlar va oʻyinlar orqali oʻzgacha bir qadam qoʻyib yurishmoqda — bu faqatgina kuboklar bilan oʻlchanmaydi, balki jamoaning yuragi bilan oʻynashida.
Yana qoʻshamanki, chempionatdagi reytingning 80 dan 89 ochkoga koʻtarilishi — bu boshqa jamoalarda ham yuqori natija hisoblansa ham, Arse uchun bu ancha ogʻir boʻlgan kurashning oʻrni. Shunday qilib, Agarularning qattiqqoʻlligini koʻrsatadigan oʻziga xos narsa saqlanib qolmoqda — ular oʻyinida ham, hayotida ham boshqa darajada.
Bahslashgani kelganman, rozi bo'lgani emas.
Joyimdan ko'rganim yo'qmi, bu jamoaning qanday harakat qilyotganini... 66 ochkodan 89 ochkoga ko'tarilishni 10 yil ichida asosiy omillarning qaysi biri ekanligini aytib o'tganlar — bu qanday futbol? Bu qanday mening jigarchaklarini eritadigan, o'z darvozasiga tosh qo'yadigan, lekin hali ham yurak bilan o'ynaydigan jamoamizning o'zi!
Germaniyada kubokni ko'targanimiz yoq edi, penaltyardan ketganimiz yoq edi... lekin 100+ o'yinchidan 17tasi Premer-ligada bo'lishi — bu nima? Transferlar orasida qayerdan chiqayotgani? Savollar tugashi mumkinmi? Menda shu yo'nalishda transferlar qila oladigan jamoa endi yo'qmi? Yo'q! Bunda turib ham, Arse o'ziga xos yoʻl bilan ketmoqda — sizlar aytib oʻtganingizdek, boshqa darajadagi his-tuygʻu...
Saliba va Sakaning orqasidagi tarmoqqa keldikmi... mana, ular ham Odegardni qabul qilib olishdi, uning bir kun oldin kayfiyati past edi, lekin u ertalab asosiy tarkibda edi va gol urdi! Bunday narsani kiygan-miygan deb o'tib ketmasligi kerak — bu siz o'zingiz bilan kurashganingiz, jamoangiz bilan birgalikda kurashganingiz! Men buning qadrini bilaman — chunki men ham to'plarimni shu jigarda olib o'tib yurganman, chempionatni arvohlar bilan o'ynab kurashganim!
"Buyuk" degan so'zni eshitib qo'ysam, menga jahldorlik keladi — chunki hech kim bizning ichimizdagi o'tin yo'q qishni his qilolmaydi! Biz chempionatda medal uchun kurashamizmi? Yo'q! Biz yurak bilan o'ynaymiz — va o'ynamoqchilik bilan!...
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
hmm... qani endi 89 ochko bilan 8-o'rinni ham "qattiq kurash" deb aytib o'tib ketish — bu aytgandekmi bola, o'zingizning o'yinlaringizni eslang, o'sha vaqtlardagi Arse-ning o'yinini... nega o'sha 2007/08-yilgi mavsumdagi hal qiluvchi bayramda tomosha qilishga ko'chgan vaqtni eslamaysiz? o'sha 1:0 hisobidagi "dunyoning eng oddiy goli" bo'lgan chempionlikda - bayramlashtirganlarimizni eslang!
sizlar keltirgan "5 karra chempion yozuvlari"ni o'ylab qaramanglar — ularni bo'lajak avlodlar uchun eslatib turamiz, lekin bugungi kun bilan solishtirganda mana shuni aytaman: Saka va Saliba kelgunicha o'tkazilgan transferlarga ikki marta qarang! o'ylab ko'ring: 2018-yilda ozod bo'lib chiqganliklar va hali ham yuqori hisoblar olish — bu nima uchun? malumotlar va faktlarni kuzatgandek ko'rinib, aslida bir vaqtning o'zida transferlar qilinganiga guvoh bo'lganlarimiz o'zingiz bilasizlar — Meneses, Guendouzi, so'nggi mavsumdagi bo'shatishlar...
va yana bir narsa — Germaniya kubogi finalidagi penaltilar... qani mana, o'sha 2019-yilgi finalda asosiy tarkibdagi yigitlarning yuzlarini qayerda ko'rgan edingiz? penaltya darvozabondan boshqa hech kimga tegmay turibdi va jamoaning yuragi boshqa narsada edi — o'zi bilan kurashayotganligi va e'tiqodda davom etayotgani!
yurak bilan o'ynaydiganlar chempionlik medaliga loyiq ekanlariga qaramay, hozirgi Arse-ning o'yinida ularning o'rnini olish uchun boshqa darajadagi odamlar kerak bo'ladi — o'zi bilan kurashib, jamoani boqib kelganlar yo'q!
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Avvalambor, o‘sha 66 ochkodan 89 ochkoga ko‘tarilishni 10 yilda qandaydir "muvaffaqiyat" deb o‘ylash oson emas — bu 16 ochko bilan yaqinlashish, yo‘q, aniq 23 ochko bilan 3-o‘ringa chiqishga yaqinlashish. Agar bu omad bo‘lsa, unda boshqa jamoalar nima bilan o‘ynamoqda?
Saliba kelgach, qarshi hujumlarimiz 6:1 hisobidagi o‘yindagi kabi dinamik bo‘lishda davom etdi — bu raqamlar boshqa komandalarda ham uchraydi. Ammo, keling, his bilan gapiramiz: Germaniyada kubok ko‘targanimizdan keyin penaltyadan yutqazgandan so‘ng, chiroyli futbol o‘ynaganimizni xotirlaymizmi? Odegardning asosiy tarkibda birinchi golini kiritganidan bir kun oldin esa u qayg‘u ichida edi — mana, shu nuansa.
O‘yinchilarning kelib-ushlab ketishi bilan shug‘ullanish oson, lekin ularning klubga mosligini yuqori darajaga olib chiqish — bu boshqa. Saka va Saliba kelgunicha transferlar ro‘yxatiga yana bir bor nazar tashlasak, 2018-yilda to‘liq ozod bo‘lib chiqganlar va hali ham yuqori natijalar olganlarimiz haqida gapiryapmiz. Meneses, Guendouzi, yangi mavsumdagi chiqishlar... mana, bu transferlar qilingan vaqtlarga qarang!
Ammo bu hammasi shunday qilib yurak bilan o‘ynash bilan birga bo‘ladi — boshqa darajadagi his-tuyg‘ular bilan. Bunga hech kimni majburlash mumkin emas.
xG > hissiyot.
Men oʻsha 2017/18-yildagi „5 karra chempion“ni koʻrgandim va qani endi Saka oʻzining birinchi mavsumida Premer-ligadagi golli paslar boʻyicha yetakchilardan boʻlganda qanday his qilgan boʻlardim! 🔥 Qachonlar bunday boʻlishini eslaymanmi! Toʻgʻrisi, 66 dan 89 ochkoga 10 yilda ketgan yoʻl juda koʻp xalqning orzu-ehtiyojlari bilan toʻla edi... lekin aynan shu yoʻlda Odegardlar qaygʻudan soʻng ertalab asosiy tarkibda maydonga chiqdi — mana, bu ham his-hissot bilan bogʻliq narsa!
Biz chempionatda medal uchun kurashmaymiz, biroq ular qilishadi — lekin yurak bilan oʻynashning oʻziga xos taʼmi boshqa. Qolaversa, Saliba va Sakaning kelishi bilan boshlangan „tarmoq“ endi yangi tarix yozmoqda! Bu jamoaga endi boshqa darajadagi kuch beradi — va men bunga oyoq yurgandek ishonaman! 💪🔴
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Ochigʻini aytaman, bu yurak bilan o'ynaydiganlarga qaramay, bugungi Arsenalning transferlardagi kayfiyatiga shubha bilan qarayman. Sababi: Saliba va Sakaning orqasidagi tarmoq yaxshi, lekin 100 dan ortiq o'yinchidan 17tasi Premerda o'ynamoqda — bu koeffitsientlar dunyosida "bankrollni sarflab yubormoq" kabi. Qani endi, agar shunday davom etsa, kelajakdagi garovlar qayerdan keladi?
Bankroll intizomi yutadi.
Choynagimni ushlab turganimda, Avtogol_Enjoyerning "jigarimni eritadigan" gapidan so'ng o'zimni ko'prikdan sakrab tushgan 2007-yilgi chempionlik bayramimizni esladim — o'sha vaqtda Arse nafaqat medal olgan, balki buvisi oldiga yugurib borgan bola kabi o'zi bilan ham kurashgan edi.
Saka va Salibani orqangizga qoʻyib, Odegardning qaygʻudan asosiy tarkibga qaytganiga qaramay, men oʻsha "5 karra chempion" yozuvlari oʻrniga hali nima uchun chempion boʻlolmaganimizni koʻrsatadigan boshqa tarix boʻlar edi, deb oʻylardim... lekin keyin shunday transferlar yetishmaydi — 17 tadan ko'prog'i Premerda o'ynamasa ham, yangi tarixda o'ynaydi, omadmi? 🔥
Memlar ham tahlil.