Arsenal oyidagi mag'lubiyatsiz mavsumlar haqida nima deyish mumkin

O'ylaymanki, Arslan bor yo'g'i bir mavsumga o'tib ketdi — hamisha yodda saqlab qolish kerak. 38 ta o'yin, hech mag'lubiyat... lekin chempionlikni qo'ldan boy berish nima bilan izohlanadi? Bu shunchaki omad muammosi emas, bu jamoaning xarakteri bilan bog'liq. Tyerri Anri 32-goli ustida unchalik ko'p to'xtalib o'tishgani yo'q — chunki ularning orzu qilish usuli boshqa bo'lgan. To'pni aylandirayotgan paytda maydonda 11 nafar "muxlis"dan boshqa hech narsa yo'qligi kabi o'ynashardi. Buning uchun esa har bir futbolchi uchun oson yo'lda bormadi — boshqa jamoalarni qanchalik yengishlari muhimi emas, o'zlarini qanday his qilishlari muhim edi. Qani, korni bakshilarni eshitadigan bo'lsak: jamoani omadli yoki omadsiz deb belgilashda shu daraja hal qiluvchi bo'lmaydi. Omad bu vaqtinchalik narsa — Anrining goli esa qolgan 37 o'yindagi 73 gollarga ochilib ketadi. Bu Arsenalning o'ziga xos ruhi edi.

Birodarlar, qani oʻylangchi Arslonning mavsumini 🔥 Omadmi? ROSTINI AYTSAM — hech qanday omad yoʻq, bu mahorat edi! 38 ta oʻyinda 26 toʻp kiritilgan, Anrining gʻalaba golini aytib oʻtib boʻlmaydi — u oʻzini butunlay maydonga qoʻygan, boshqa yoʻl yoʻq edi 💪 73 golga ochilib ketgan Anri zaxirasini koʻring, bu esa jamoaning qanchalik ulugʻ ekanligini koʻrsatadi, doimiy harakatda boʻlish, oʻziga ishonch! Muxlislar qolib ketgandek boʻlsin, ammo bu har birimizning qaniqtiradigan va minnatdor boʻlishimiz kerak boʻlgan mavsum edi — shunchaki 38 oʻyindan soʻng chempionlikni qoʻldan boy berish mumkinmi? Lekin yoʻl shu, shu yoʻlda davom etamiz!

Qani, gap shunday boshlansin — oʻyinga 15 daqiqa qolguncha Arsenalning toʻrtinchi oʻrinda turgani bormas edi. 26 ta gol bilan chempionlikdan uzoqda boʻlsa ham, jamoaning oʻyini koʻrganini berardi. Maydonlarda 11 nafar sportchi, oʻshanda qoʻllarini tepaga koʻtarib nishonlashganlar — har bir oʻyinda oʻzlarini qanday koʻrsatishlarini koʻrgan ekanmiz. Qani, Anrining soʻnggi oʻyindagi 32-goli nafaqat gʻalaba olib kelgan boʻlsa, balki jamoaga oʻziga boʻlgan ishonchni ham qaytarib bergan edi. Bu shunchaki gol emas, oʻyinchining butun mavsumdagi fidoyiligi edi. Siz oʻylab koʻring — yigirma oltita gol jamoa uchun qanchalik katta yuk boʻlgan? Bu raqam orqasida maydonlarga toʻkilgan ter, toʻplar uchun qoʻyilgan harakatlar bor. Bir oʻyinda hal qiluvchi gol 1:0 hisobida gʻalaba keltirsa, boshqa oʻyinlarda esa 5:0 kabi hisoblar bilan boshqa jamoalarni iqtisof qilganlar. Toʻliq toʻp nazorati, oʻzgaruvchanlik, oʻziga ishonch — bularning barchasi oʻsha mavsumning asosi boʻldi. Endi buni chetdan koʻrganlarga aytadigan boʻlsa — Anri yaxshi oʻyinchi edi, lekin uning goli orqasidagi buzilmaydigan ishonch va jamoa ruhi asosiy sabab boʻldi. Buning uchun „omad“ degan soʻzning oʻzi oʻsha paytda yetarli boʻlmas ekan. Haqiqiy mahorat oʻsha mavsumdagi oʻyinlarni, murabbiy Wengerning taktikani oʻylashini koʻrganlarga maʼlum edi. Yaʼni, bu shunchaki toʻpga taʼsir qilish emas, balki jamoaning oʻziga xos uslubining toʻliq namoyon boʻlishi edi.

qani, menga o'xshaganlarni eshitaman-ku, xotiramga sig'may qoldim. mening davrimda Arsenalning bunday mavsumi uchun tanaffus-qo'llarni yuqoriga ko'targanlar. 38 ta o'yin, hech mag'lubiyat... qani to'g'ridan-to'g'ri gapirsam — men buning uchun o'yinlarni stadionda ko'rgandirman. 2003-2004 yil, yuqoridan shunday kunlar bo'lgan, o'zimni eslayman — maydon to'la, vaqti-vaqti bilan ishlov berar edilar, lekin "o'zimizniki" degan kayfiyat, o'sha psixologiya edi. Anrining 32-goli... to'g'ri, u muhim edi, lekin asosiy narsa shu edi — o'sha vaqtda jamoaning hammasi bir butun bo'lib o'ynardi. boshqa jamoalarni yengish, chunki boshqa yo'li yo'q edi. qani, bugun qaraganda — 38 ta o'yindan keyin chempionlikni qo'ldan boy berish mumkinmi? buni haqiqiy muxlislar uchun savol deb qo'yaman. har bir oʻyin 1:0 hisobida boʻlganda, boshqa oʻyinlarda 5:0 qayd etilgan. 26 ta gol jamoa uchun jismoniy yuk boʻlganmi? pul bilan oʻlchanadigan narsa emas, ter bilan ishlab chiqarilgan narsa. va shu yerda "omad" degandek nozik narsaga kelamiz — Wengerning jamoasiga ishonchi va ularning o'ziga xos uslubi edi. o'ylash mumkinki, agar boshqa jamoalar bu ruhni tushunmasalar, ularni qanday yutish mumkin? shuning uchun Anrining goli faqat o'sha mavsumni eslatib qoladi, lekin asosiy sabab — jamoa ruhi edi. buni "omad" deb atash mumkin emas, bu tarix edi. menga nimani o'ylaganini aytgin, do'stlar.

hmm nima gaplar koʻpayib ketdi, xalqim albatta buni qiziqchilik bilan eslab qolish kerak — lekin ular bilsa edilar, men uchun 2003-2004-yilgi mavsumning asosiy reshitasi xuddi oʻsha Anri golidan oldin maydonlarga chiqishdan qoʻrqmaslik edi. olomonni koʻra qolib, qoʻllarini koʻtarganlar oʻrtasidagi oʻsha kichik badaviylik — bu yangi avlod muxlislarining qayerga yoʻqotib qoʻyganligini bilmayman, lekin oʻsha vaqtda jamoa maydonning oʻzida gʻolib boʻlib chiqardi, chunki boshqa qiyin yoʻl yoʻq edi. qoʻshimcha qilib aytish mumkinki, Anrining 32-goli katta voqea boʻlgani maʼqul, lekin asosiy savol shu: ularning oʻyini haqiqatan ham bundan oldin ham shunday edi yoki faqat chempionlikni qoʻldan boy berganidan soʻngmi? beklaringiz bilan suhbatlashib koʻring, ular aytishadilar — chempionlikka erishish uchun ozgina farq yetar edi, 26 gol bilan chempionlikka erishib boʻlmas ekan, lekin oʻsha mavsumdagi oʻyin uslubi uchun barcha nafaqat Angliyaning oʻzida, balki butun futbol olamida maʼlum boʻlishiga sababchi boʻldi. shuning uchun ham "omad" degan soʻzning oʻzi yetarli emas — bu jamoaning oʻziga xos yoʻli edi.

Anrining 32-goli atigi 1:0 hisobida gʻalaba keltirgan boʻlsada, u jamoaga oʻziga boʻlgan ishonchini qaytarib bergan edi. Men oʻsha oqshomni yaxshi eslayman — BBC Sport boshlovchisi "Uchrashuvning soʻnggi daqiqalarida maydonni toʻlib-toshgan olomon" deganida, tinglovchilarning qoʻllari koʻtarilgan edi. Bu butun mavsum davomida ter chiqarish bilan oʻtgan kunlarning yakuni edi. Qolaversa, Anrining 32-goli haqidagi statistikani keltirsam: oʻshanda mavsum davomida oʻtkazilgan jami 7573 pasdan u oʻziga tegadigan 437 tasini amalga oshirgan, bu esa jamoaning toʻp bilan ishlashining ajoyib koʻrsatkichi edi. Bu raqamlar orqasida koʻpchilik faqat Anrini koʻradi, lekin haqiqat shundaki, oʻsha mavsumdagi jamoaning 3-5-2 taktikasi bilan toʻliq uygʻunlashgan Anri asosiy qahramon edi. Undan oldin yangi transfer etilgan Silvestrining mavsum boshidagi jarohati bilan jamoa bir necha oʻyinni oʻtirdi — lekin Anri oʻzining birinchi oʻyinidan soʻng darhol muhimligini isbotladi. Buzoqlari bilan 29 oʻyinda 16 gol urgan boʻlsa-da, uning ahamiyati gol koʻrsatkichi bilan oʻlchanmaydi. U oʻyinni koʻrishi va jamoaga yoʻl koʻrsatishi bilan gʻalabalarning asosiy mezonlaridan biriga aylandi. Muxlislar sifatida bizga uning oʻsha mavsumdagi harakatlarini koʻrganimiz yetarli — bu shunchaki gol emas, balki butun mavsum davomidagi fidoyilik edi.

Hali bir kun oʻtib chiqmadi — aytgancha, Menimcha, Anrining 32-goli toʻgʻri vaqtda toʻgʻri odamga toʻgʻri kelgan boʻldi. 2003-2004-yilgi mavsumni qayerdan boshlagan boʻlsa boʻlmasin, ularning oʻyini toliq oʻziga xos edi va bu aslida oylar davomida oʻrganilgan narsa edi. 38 oʻyindan keyin hech magʻlubiyat boʻlmagani uchun jamoaning oʻziga boʻlgan ishonchi har bir oʻyinda koʻzga tashlanardi — maydonda nafaqat oʻyinchilar, balki butun jamoa tarixini koʻtarib yurgan holda. Shuni tushunish kerakki, 26 gol bilan chempionlikka erishishning oʻzi mumkin emas edi. Lekin 26 golning ortida yotgan narsa koʻproq edi: jamoaning toʻpni nazorat qilish uslubi, Anrining maydondagi koʻrish qobiliyati va jamoaning har bir qiyin raqibga qarshi oʻyinda oʻz uslubini oʻtkazib yubormasligi. 7573 pasdan 437 tasi uning qoʻliga tushganda — bu shunchaki koʻrsatkich emas, bu oʻyinni oʻqish san’atining oʻzi edi. Uning 16 golini hisoblash oson, lekin uning jamoani uyushtirishi va boshqa oʻyinchilarning ochilishlariga yoʻl ochishi asosiy ekanligini koʻrish kerak edi. Anri haqida gap ketganda, odamlar koʻpincha statistikani koʻrib qolishadi — 29 oʻyinda 16 gol. Ammo menimcha, uning ahamiyati bunga sigʻmaydi. U birinchi boʻlib oʻyinni boshlab berar, jamoaga harakatning yoʻnalishini koʻrsatar, ajralmas bir qismi sifatida harakatlanar edi. Uni oʻyinchi sifatida olish mumkin, lekin u jamoaning butun ruhini ifodalardi. Uning gollari orqasidagi fidoyilik, maydonga chiqishdan qoʻrqmaslik va jamoaning oʻziga boʻlgan ishonchi esa uzoq yillar davomida eslab qolinsin. Boʻlajak tarixchilar uchun eslatma: agar siz oʻsha mavsumni uning 26 golidan boshqa narsa bilan eslaysiz — bilsangizki, siz asosiy narsani oʻtkazib yubormoqdasiz. Bu Anrining 32-goli emas, uning orqasidagi butun mavsumdagi fidokorona ish edi.