Arsenalning juda ko'zga ko'ringan bo'lishi uchun qancha pul sarflaydigan?

Nima bu 1 milliard sterling haqida gap bo'lib qolayotganini bilaman — Arsenalni hech kim boshi berk ko'chada qolmagan vaqtda eshitgan edi. Qani qayerga ketdi bu pullar? Qancha yildan beri yig'ilmoqda, nega buni darhol sentabr oyida e'lon qilishmadi? Ruxsat ber, Emirates Stadiumni rekonstruksiya qilish rejasi oldinroq aytilgan edi, ammo xuddi shunday bahslar har safar boshqa sabablar bilan qayta tiklana boshlaydi. Manchester Yunayted oʻz stadionini tubdan oʻzgartirmadi-ku, ammo oʻsha vaqtda toʻxtab qolgan yangi joylar haqida gap ketgandi. Arsenal ham oʻsha yoʻlni tanlagan boʻlardi, ammo hamma narsaning oʻz vaqtida boʻlishi kerak edi. Bu yerda asosiy omil shundaki, yangi yondosh mavzelar va qoʻshimcha daromad manbalari bilan stadionni butunlay oʻzgartirish kerak edi — lekin endi buni muxlislar ovoziga qoʻyishni o'ylayotgani yaxshi yoki yomonmi?

Agar "1 milliard sterling"ni eshitganimda, badanda sovuq qichqiriq ketdi! Qayerdan bunday pul topadilar? Qayerdan?‼️ Jamoamizni to'g'ridan-to'g'ri avtobusga o'tkazib qo'yishmayabdi, menga ayting! *yurakni ko'krakka bosib* 90 daqiqani o'ynash uchun stadionga milliardlar ketmoqchi — bu nega ishlamasin, a? 😤 Qayerda yig'ilgani bilaman-ku, moliyachilar orqa qismlaridan qichqirib o'rta: "Qo'shimcha daromad manbalari uchun" — ya'ni qayerda pul ko'taradigan yer? Choyxonada bilib oldim-ku, boshqa tomonda "Brentford kommunasi bilan hamkorlik" degan gaplar bor, lekin bu vaqtda bizni "yangi qavatli tribunalar" bilan xushnud qilishmoqchi — yaxshi tushunar edimmi? Chunki boshqa yo'li qolmadi, Arsenal menga endi bekorchi guruhga o'xshab ketayapti! 🔥 Alvido, yangi ob'ektlarga va-alla — bu haqida gaplashishni to'xtatib, bora-bora bizga "futbolchilarning stol ustidagi sport zaliga" aylantirib qo'yaverishlaridan qo'rqaman! Men 2013-yil "near miss" paytidan buyon jamoamizning muvaffaqiyatsizligini his qilib yuraman, lekin endi ularni "stadionni qayta qurish" bilan shug'ullanib, bizni maydondan ham chetlab qo'yishlarini xohlamayman! Muxlislar ovoziga qo'yishni maslahet berganlar — ya'ni boshqa variant yo'qmi? Qachoninqi boshqa variantlar qayerda?!

Emirates stadionini rekonstruksiyalash uchun chiqarilgan 1 milliard sterling miqdoridagi mablagʻ haqida gap ketayotganini eshitib, darrov mening fikrimni ochiqchasiga aytaman: shu miqdorni koʻrib, avvaliga hech qanday tahlilsiz, odamning ichida paydo boʻladigan tuygʻuni — hayajon va qoʻrquvni tushunish mumkin. Arsenal muxlisi sifatida shunday deyishim mumkin: bu raqamni qoʻyganlar darrov "bizga bunday narsa kerak emas" deb oʻtib ketaverishmasa, oʻzini juda yaxshi his qilishadi. Chunki xulosa oddiy: million sterlingda oʻtirib, na oʻynash, na tomosha qilish bilan bevosita aloqasi yoʻq. Arsenal uchun stadionni rekonstruksiyalash loyihasi endi futbol bilan bogʻliq boʻlmagan, deyarli investitsiya masalasiga aylandi. Va shunday boʻlib qolishi mumkin — muxlislar esa oʻzlarining futbolchilarini tomosha qilishdan koʻra, stadiondagi yangi ofislarda yuradigan boshqa kompaniyalarni koʻrish istagini his qilishadi. Ammo bunda asosiy muammo shundaki, muxlislar hayoti oʻtgan ikki oʻn yillikda bunday "tuzatishlar"ni koʻrdi-koʻrmadi: yangidan-yangi reklamalar, yangi imkoniyatlar, yangi choyxonalar... Ammo maydondagi natijalar bir joyda qolmoqda. Bu yerda statistika ham gapiradi — soʻnggi oʻn yillikda Premier ligadagi oʻrtacha hisob bilan yuqori oʻrinlarni egallab kelayotgan jamoalarning aksariyati oʻsib-ulgʻaygan stadionga ega boʻlganlar. Arsenal esa ayni paytda oʻz stadioniga kapital taʼmirlash bilan shugʻullanib, maydonda umidsizlikni koʻpaytirgan vaqtlarni hisobga olsak, mantiqni soʻrash kerak. Muhlislar ovoziga qoʻyish gʻoyasi shunday — agar ular oldindan xabardor qilingan va haqiqatan toʻgʻri variantlarni muhokama qilish imkoniyatiga ega boʻlsalar, hech boʻlmaganda boshqa yoʻl qolmagani uchun oʻzlarini chalgʻitishmaydi. Lekin shuni ham tushunish kerakki, agar ularga "variant" sifatida faqat stadiumni yangilashdan boshqa hech narsa taklif qilinmasa, u holda bu ishni toʻxtatishga yordam berishadi.

qani, menga to'g'ri kelganida, o'sha yerda edi men — 2000-yillarning boshlarida, Highburyning yonidagi barlar qatorida, muxlislar bilan birga raqamlar bilan o'ynamayotgan vaqtda. choyxonada oltiga qop qilingan stollar ostida bir-birining qulog'iga shunday hayqirardik: "o'yinga kun bo'yicha chipta 30 funtdan ortiqqa tushsa, demek bizning oramizda o'ynamaydilar!" — endi esa stadionni qayta qurib, milliardlar sizib ketayotganini ko'rganimda, haqiqatan ham hayajon va hasrat aralashadi. mening davrimda Arsenal uchun o'z stadioni haqida gap ketganda, bu faqat tomosha qilish, hayajon olish va jamoamizning maydondagi qiyofasi edi. endi esa bu investitsiya-spektakl bog'chasiga aylandi — milliardlar ishlab chiqarishni istaydigan moliyachilar, yangi ofislarni ijaraga beruvchi kompaniyalar, kommunal xizmatlar... maydonchada 90 daqiqa o'ynash uchun milliardlar kerakmi? mening kichkina larning tilidan aytganda, "mana shu yerda futbol qolmadi" degan xolga kelaman. lekin o'sha yillarda highburyda nima bor edi? mayo kiygan o'yinchilar, ularga shunday ustunlik bilan muxlislar olqishlari, va hech kim o'yinga pulni his qilmagan. endi esa 1 milliard sterling bilan kelganda, unga yuzlanishda birinchi reaksiyalar: "qani bu pullar? nega sentabrda emas, iyunda e'lon qilmadilar?" — sherzodning so'zlariga qo'shilaman, chunki bu xaotik bo'ladi: oz vaqt oldin mustaqil vaqtlar bo'lganida, bu foyda manbalari haqida gap ketgandi, hozir esa qandaydir boshqa kommunist bilan hamkorlik — bizni yangi qavatli tribunalar bilan xushnud qilish. xalqimizning yuragi qaynab turibdi: "jangovar" guruh sifatida boshlangan jamoa endi nafaqaga chiqayotganga o'xshaydi — boshqa joylarga stadion izlashdan va ularga milliardlar ketishidan xavotirli. menga qachondir aytishgan edi: "futbol — bu omad degani", lekin hozir bu omad haqida aytib bo'lmaydi, chunki maydonda 90 daqiqa o'ynash uchun milliardlar ketmoqda — mana shu voqea meni 2013-yildagi "near miss" paytdagidan ham ko'proq qo'rqitmoqda. bunda asosiy muammo shundaki, muxlislar ovozini qo'yish to'g'ri yo'nalishda bo'lishi mumkin — agar ular haqiqatan variantlarni ko'rsa. ammo agar bizga faqat "stadionni rekonstruksiyalash" taklif qilinsa, u holda muxlislar boshqa yo'li qolmaganini his qilishadi. chunki boshqa narsalarni ko'rmayotganlarida, faqat o'sha variantni tanlashadi — bu esa ularning yo'qotish hissini yanada kuchaytiradi. keling, o'ylaymiz: tarixda bu kabi milliardlar qayerga ketdi? yuqoridagi postlardagi kabi faqat raqamlarni ko'rib qolmay, haqiqatan ham foydali yo'l bilan ishlatilganmi yoki bu boshqa yo'ldan ishlatilayotgan pulmi — shularni ham hisobga olish kerak.

Qani endi, men o'zimni tuto turibman... ⚡ Mening jamoamni milliardlar bilan ishlab chiqarish bog'chasiga aylantirmoqchi bo'layotganlariga shoshilmasdan oldin, bir marta to'xtab o'ylab ko'rishardi — bu pullarning qayeridan kelib chiqayotganini va nima uchun uning birinchi narqami sifatida stadion uylariga eshik ochilayotganiga?! Bir milliard sterling degani — mening Mening boshlig'imdan beri o'ynagan 90 daqiqalarimizning qimmatligi bilan taqqoslaganimda... rostan ham chillak ketadi! 🤬 Chunki bu raqamni eshitganimda, boshimda faqat shu savol o'ynay boshladi: "Aka, bu pul bilan qancha o'qituvchilar, qanday yuzlab stadiumlarni qurib qo'yamiz?!" — lekin emas, qushlar, bizga choyxona xonalarini o'tkazib bermoqchi ekanlar... Yangi tribunalar va ofislar bilan bo'lsin — ok, lekin bu haqda gap ketgan paytlarni eshitib, mening yuragimdagi "jangchi Arsenal" obrazini ko'zlarim oldida ko'rsatib o'ynamoqchi bo'ladimi? Yo'q! Chunki ular meni bozorga yetkazmoqchi! 🔥 Jamoamiz maydonda kurashayotganda, boshqa joyda yangi qavatlarni qurmoqchi — mana bunday narsaga qalbimni berishga holi yo'q! Muxlislar ovozini qo'yish — yaxshi, lekin agar ularga "sizga variant: rekonstruksiya qilish"dan boshqa narsa taklif qilinmasa... qani endi, bunda boshqa yo'l qolmaganligini his qilmasdan qodimmi? Yomonroq narsa — agar boshqa variantlar mavjud bo'lsada, ularni e'tiborsiz qoldirib, faqat bir yo'nalishni ko'rsatish. Bu esa mening 2013-yildagi "near miss" vaqtidagi hislarimni qayta eslatmay turibdi!

qani endi, bu milliardlar nima bilan teng degan savolni qoʻyganimda, bir narsani aytay: mening 1990-yillarning boshlarida Highburydagi futbol maydonchasidagi maydonchada oʻtirgan vaqtlardagi hissiyotlarim bilan taqqoslaganimda, hozirgi "stadionni rekonstruksiya qilish" ga milliardlar ketishini eshitganimda, boshimning ichidagi chiroqlar oʻchib qoldi! bu yerda toʻgʻri keladi: boshqa jamoalar oʻz stadionlarini oʻzgartirishdi, lekin ular buni MILLARDLAR bilan emas, balki oʻzlarining iqtisodiy foydaliliklari doirasida qilishdi. oʻz vaqtida Manchester Yunayted oʻz stadionini qayta tiklaganida, ularning oldida yangi kelajak turardi — daromadlar yuqorilashdi, lekin ular shunday ovoz berishni soʻrashdi: "bizning uchun asosiy narsa maydondagi oʻyin edi". Endi esa Arsenal muxlislari ovoz berishi soʻraladi… qayerga? boshqa yoʻnalishlar yoʻqmi? milliarderlar qayerdan kelayotganini koʻrsatib: "agar sizga bu yoqdan oʻtish kerak, boshqa usul yoʻq" deganiga oʻxshaydi. chunki bu shunday: bir tomonda — jahon darajasidagi stadionni yangi mavsumga tayyorlash, ikkinchi tomonda — muxlislarni oʻzlarining stadionlaridan uzoqlashtirmoqchi boʻlayotgan hissiyot. mana shu nuqtada jiddiy gap bor! boshqalar "investitsiya-spektakl" deysa, menga esa "bizga nega asl narsa — futbol — e'tiborsiz qolmoqda?" degan savol keladi. va nihoyat, bu haqiqatan ham 90 daqiqa oʻyin uchunmi? men oʻsha yillarda yuqoridagi postlarda aytilganidek, choyxonada oʻtirganimda, boshqa raqamlar aytardik: "oʻyin oldidan chipta 5 funtdan oshmasin, boshqa yoʻl yoʻq". endi esa ikki kunlik eshikdan oʻtish uchun milliardlar… bu mening 2006-yilda Marouane Chamakhni koʻrganimdagi kabi oʻyinning oʻzi bilan bogʻliqmi? yoʻq! bu boshqa narsa — moliyachi va yuguruvchi oʻrtasidagi bitim!

Ah, aytmoqchimanki, 1 milliard sterling bilan boshlashim kerakmi? Yaxshi, shunday boʻlsin. 1 milliard sterling — bu ko‘rsatgichni o‘zimizga nima qilishni taklif qilayotganligimizni aniqlaydigan son. Bu puldan ko‘proq hech narsa emas, balki hozirgi vaqtda ularni qayerga ishlatishni xohlayotganimizni — bir tomonda stadionning rekonstruksiyasi va qoʻshimcha qulayliklar, ikkinchi tomonda esa mavjud mavsumning oʻzidagi oʻyinga boʻlgan ishonch. Statistikaga koʻra, soʻnggi oʻn yillikda Premer-ligada yuqori oʻrinlarni egallagan jamoalarning aksariyati oʻzlarining oʻsib-ulgʻaygan stadionlariga ega boʻlishgan. Arsenal esa maydondagi muvaffaqiyatsizlikni his qiladi va vaqt oʻtishi bilan ularning kelajagi haqida chalkashliklar ortadi. Endi esa ushbu milliardlar haqida gap ketmoqda va ular bilan bogʻliq birinchi reaksiya: "Bu pullar qayerdan kelmoqda? Nega sentabrda eʼlon qilinmadi?" — haqiqatan ham yaxshi savol. Arsenalning 2013-yilgi "near miss"dagi holatini eslasak, oʻsha paytda jamoaning maydondagi qiyofasi haqida gapirish mumkin edi. Ammo hozirgi vaqtda bunga milliardlar sarflanayotganini eshitganda, yurakdagi qiyinchiliklar va umidsizlik hissi kuchayadi. Chunki boshqa jamoalar oʻz stadionlarini oʻzgartirganda, ular buni oʻzlarining iqtisodiy foydaliliklari doirasida qilishdi va asosiy eʼtibor maydondagi oʻyin edi. Arsenal esa oʻzining mavjud stadionini kapital taʼmirlashga va qoʻshimcha daromad manbalarini koʻpaytirishga yoʻl olmoqda. Muxlislar ovoziga qoʻyish gʻoyasi yaxshi, lekin agar ular boshqa variantlarni koʻrmayotgan boʻlsa — yaʼni faqat "stadionni rekonstruksiya qilish" taklifi bilan chiqqan boʻlsa — bu yaxshi yakun boʻlmasligi mumkin. Chunki muxlislar boshqa yoʻli qolmaganini his qilishadi va bunday boʻlganda, bu jamoaga nisbatan yoʻqotish hissini yanada kuchaytiradi. Va bunda asosiy masala shundaki, ular haqiqatan boshqa yo‘nalishlarni ko‘rmasalar, ularga faqat bitta variant taklif qilinayotgan bo‘ladi. Shunday qilib, birinchi navbatda, tarixni oʻqib chiqaylik — oʻsha oʻn yilliklardagi choyxonalardagi suhbatlarni eslaymiz. Oʻsha paytlarda asosiy eʼtibor oʻyinning oʻziga qaratilgan edi, raqamlar esa tomosha qilishning qulayligi bilan bogʻliq edi. Ammo hozirgi vaqtda milliardlar „investitsiya-spektakl“ga aylanib qolmoqda va maydondagi 90 daqiqaning oʻziga eʼtibor kamayib ketmoqda. Demak, asosiy savol qolaveradi: futbolning oʻziga eʼtibor qaratish mumkinmi yoki bunday milliardlar bilan boshqa yoʻnalishga otilishdan boshqa chorasi yoʻqmi? Bu men uchun ochiq savol boʻlib qolmoqda.