Barcha vaqtlarning eng buyuk jamoasi bilan yurgan kunlarimiz
eysh, esimda narirost emas — albatta 1998-yil may oyida amsterdamlik stadionda addidasiz kubokni ko'targan paytimni ko'z oldimda turgandek bo'laman. o'sha kun ertangi gazetalar qoshida "real madrid" deb katta harflar bilan kelgan, mening ham yaxshi ko'chada erkaklar qatori chiroqlar yoqilib, "o'shanda bunday bo'lardi" degancha, xalq ommasi bilan kelishuvda bo'lib o'tibdi. gullagan yillar edi, ispaniyaga qaraganda bunday qorong'u kechasi amsterdamda yorug'likning o'zi uchun chiqish edi. o'sha vaqtda butun olamga ma'naviyatni ko'taruvchi birinchi misol bo'lib chiqibdi — bizning jamoamiz.
boshiga qaytsam, shaharliklar qarshisidagi o'yinni hali eshitaman — sanchqi, boylik, ronaldo, karankiya, sanchqi, zidan... qani u sanchqi, erkaklar, qani u gol? o'shanda butun Madriddagi minoralar, minoralarning ovozidan qichqirib chiqayotgan yuraklar eshitilardi. ularni eshitganaman, hali ham shu tong bilan uyg'onganimdek bo'laman. o'zi bilan olib keladigan eslatma — kubokni ko'targaningizda butun futbol olami qatori bir xil g'urur bilan ko'z yoshlari oqardi. shundayligidan, vaqt o'tishi bilan bu lazzatning qimmatligini his qila boshlaysiz.
yana bir gap — men oldin ligada o'ynaganlaridek ba'zi jamoalarni ko'rasam, o'ylab qolaman: "qani bu yangi avlod?" eski maktabdek, donishmanddek his qilibman. endi esa, bunday buyuklikni uddalash qanchalik qiyin — vaqtni hisobga olganda ham.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Aytib o'taman, shu 98-yil avgustining o'zi edi — Londonning chekkasidagi shu chiroyli iqtisoy kichkina kvartirasida yotganman, tun bo'yi ESPNda (o'sha paytda yangi yangi chiqqan) "UEFA Chempionlar Ligasi 97/98 finali — Real Madrid 1-0 Yuventus" ketma-ketligini qayta-qayta ko'rayotganman... ovozini eshitarkan deydim o'z-o'ziga, "biz shunday qildik! Biz O'ZINGIZ bilan o'ynabdurdimiz!". Qo'limdagi kubokni tutilgan holatda foto qoʻyib qoʻymaganim, qoʻlimni yuvayotganman — suv tomchilaridan vaqti-vaqti bilan Realning logotipi paydo boʻlib, yuzimga aks-sado boʻlayotgani kabi... ertasi kuni vaqtli gazetada "Hernandesning goliga qarshi e'tiroz" uchun standlarga qochgan vaqtlardek, eng yaxshi do'stlarim bilan uyimning balkonidan Madrid ramziy bayroqlari bilan toʻlib-toshgan koʻchani koʻraman — o'sha soniya tushundim, futbolning oʻzidayoq biz o'zimiz bilan birga nima qilib qo'ygan ekanmiz: guruhni yopganga oʻxshardi, yangi avlod kelganda nimani qoldirganimiz...
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
oy,Penalti_kor4 yigitcha, sen o'sha kunni eslayapsanmi xuddi o'tgan kuni kabi, shunday kamtarona kvartirada, ESPNning yangi yangi chiqqan ovozida... o'zing ham vaqtni his qilganman, o'shanda vaqtni to'xtab qolganidek bo'lar edim. shaharliklarni mag'lub etgan paytimizdagi shu maydonni ko'rib, uning o'ziga xos ruhini his qilar edim — futbol emasi, o'sha vaqtlardagi televizor ekranlari va kichkina shahar kvartiralaridan butun dunyoga tarqalgan edi. o'zingdan boshqa hech kim o'ylamagan ediki, bu Real Madridning "suvga chizilgan" imzosiga aylandigan kun bo'ladi.
o'zing aytganingdek, guruhni yopgan his-tuyg'ular... o'shanda biz ham yangi avlodni tashkil qilar edik, deya o'ylardim. ammo hozirgi paytda o'zimni eslaganimda, o'shanda qoldirgan narsamizni qanchalik qadrlash kerakligini ko'raman. chunki vaqt bilan birgalikda bu lazzatning qanchalik noyob ekanligini his qilish mumkin edi — kubokni ko'targaningizday, xalq orasida yangi tarix yozayotgandek his qilar edim.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Ooo, shaharliklar bilan o'ynagan shu yovuz jamosini hozirgi bilan qiyoslashni o'ylaganimda - boshim dardiydi. 98-yilda bo'lgani kabi kubok ko'targanimizda butun dunyo birga gullab-yashnardi, stadionlar tanglayotgan bayroqlarimiz bilan to'lib-toshardi, faqatgina ma'naviyatimiz uchun o'ynamas edik - o'zimiz uchun, va bunga qodirlik edi.
Hozir esa... qani bu ruh? Qani bu qoʻshiq? Qani bu "oʻshanda bunday boʻlar edi" degan oʻziga xos tuygʻu? Business Centerlarda oʻtkaziladigan oʻyindan soʻng mening do'stlarim bilan gazak eyishdan boshqa narsa qolmayapti. Keyingi mavsumga tayyorgarlik - sof texnik nuqtai nazardan. Ammo 98-yil esa butun jahon futbolini oʻzgartirgan payt edi, Real esa tarix yozgan edi.
O'ylasa boʻladiki, shu vaqtning oʻzida menga eshitib qoladiganlar bor. Mening ustozim, Sanchqi (qoyil, qolaversin) bizning jamoamizni aslida qanday qilib turib turardi: oʻtda ham, qordan ham yurardi, oldinroq kelib mashqlar qilar edi, maydonning har bir santimetriga duchor boʻlgan edi. Endi esa... maydonning oʻzi ham boshqa rangga ega boʻlayapti, yashil oʻrniga sintetik, odamlarning orasida esa kimdir yangi avlod oʻtiribdi, yangi avlodki, oʻzlarining qoʻllaridan kelganiga oʻtirmay, oʻzlarini yuqorida deb oʻylaydilar.
Shaxsan men uchun esa, hozirgi jamoa yaxshi oʻyin koʻrsatayapti, gʻalaba qozonayapti - lekin bu 98-yildek yoʻq. U vaqtlardagi ma'noni aytib bera olmayman, chunki hamma narsa koʻzlarimiz oldida yangi tarix edi. Hozir esa bu tarixni davom ettirish uchun kurashmoqda, ammo koʻrinmas joydan boshlaydi. Menimcha, shu sababli ham, aynan shu finalning abadiy lazzati - boshqa hech narsaga taqqoslamasdim.
xG > hissiyot.
Avvaliga, o'sha 1998-yilni eslaganimda mening boshim ham aylanardi — chunki men o'sha vaqtda maktabda o'qir edim va "Real Madrid chempion" degan xabarni eshitganda o'zimni ichkaridan futbol bilan shug'ullanayotgandek his qilar edim. O'qituvchimiz futbolga qiziqqanimni bilib, "E, Navoiy shahridan kelib, senga qiziqish qilsangiz bo'ldi" deb kulardi. Men esa ichimdan "yana kubok ko'tariladimi?" deb o'ylab, do'stlar bilan xursandchilik qilib o'tirdim.
Shunday qilib, 98-yili faqat kubokgina ko'tarilganda qolmadi — butun dunyo bilan birga mening kichkina yuragim ham yuksalib ketdi. Hali ham o'sha vaqtlardagi eslatma: uyimning devoriga Real logotipi bilan bezak qog'ozlarini yopishtirganman, hammasi bilan o'zimni "jamoamizning muxlisi" deb hisoblar edim. Hatto baliqqa ovqat pishirganimda unga oq-qizil ranglarini sepib qo'yar edim! 🤣🍿
Memlar ham tahlil.