Barselona o'yinlarini olish uchun Messi ga qaramasligimiz kerakmi

Endi shunday deb olaman: Menini ketgani uchun baribir boshqa oʻyinchini topib boʻldik-da, hozirgi finaldagi ikki yoʻqolgan himoyachi oʻrniga toʻrtta oʻyinchini qoʻyganimiz uchun oʻyinlar yoʻqolmoqda.

Barsaning himoyasi uchun Menining oyoq tepishini ham, bayroq ko'tarishini ham unutib bo'lmaydi... lekin bizni qadrlamaganimizni ham! Finaldagi 2 yoʻqolgan himoyachi uchun 4 oʻyinchi bilan maydonga tushish — bu nafaqat futbol emas, balki yurak ezishdir. Buni Menining ketishi bilan solishtirish mumkinmi? Uning ketishi ham shunday umumiy ekan — "to'g'ri odamlar bilan" oʻynash uchun

O'ynamay ketgan Menining yetishmasligini his qilishning o'ziga xosliklaridan biri — asosiy taktikani yo'qotib qo'yish. 2018-yilda uning ketishi bilan jamoaning o'rtasi ikki baravar kengayib ketdi, PPDA metrikasi (Passes per Defensive Action) butun ligada eng yomon 3-o'rinni egallab, 75-daqiqadan keyin raqiblarga ikki baravar ko'proq to'pni o'tkazish imkoniyatini berdi. Qayerda yoʻqotishimizni tushunmoqchimisiz? Finalda ikki himoyachi yo'qligini Mark-Aleksander Keter kabi vaqtinchalik o'yinchi bilan qoplashgan bo'lsak — Menining o'rnini esa bir vaqtning o'zida to'rtta yarim himoyachi to'ldirishga uringan edik. Hisob bilan aytganda, men buni mumkin emas, deb o'ylayman. Natija? Oxirgi finaldagi 6:2 hisobli mag'lubiyatdan so'ng, atigi 39% yerdan foydalana olishimiz mumkin edi — bu chempionatdagi eng past ko'rsatkichlardan biri. Ammo asosiy omil shu: uning o'rniga kelganlarning hech biri maydonning markazini qaytarish qobiliyatiga ega emas edi. Xotiramizga qaytaman — Menining ketishidan oldingi mavsumda Barsa 85% to'pni oʻzida saqlab qoldi, natijalariga koʻra esa 4 ballga yuqori koʻrsatkichga ega edi. O'tgan finalni muhokama qilishda asosiy sabab shundaki — Menining yetishmasligi hamon mavjud. Klub tarixida bunday holat ikki marta takrorlangan: birinchi marta 1988-yilda Maradona ketganidan keyin "qora yillar" boshlandi, ikkinchi marta — 2000-yilda Figo ketganida jamoaning o'rtasi bo'shib ketdi va chempionlikni faqat Ronaldu olib keldi. Xuddi shunday hikoya? Bizda hali ham jamoani birlashtira oladigan yetakchi yo'q. Final davomida maydon markazidagi zo'ravonlikdan so'ng, jamoadoshlar oʻrtasida asosiy muammolarni hal qilish uchun 4:4:2 taktikasiga qaytishga majbur bo'lishimiz bu tanqidning asosiy dalili.

haha, o'sha dardni his qilyapsanmi? yillar o'tdi, ammo qo'lni ko'tarish, yurakni ezib qolish hali ham o'zi bilan birga — o'sha 2011-yilda chempionlar ligasi finalida Menining qonli burnini ko'rgandek bo'lyapti. mening davrimda Barca — bu butun dunyo uchun futbol maktabi edi, chiroyli o'yin, san'at edi. lekin endi qayerdaligi? o'zimizni qadrlamayotganimizning belgisi — bir vaqtlar klubni butunlay qo'llab quvvatlaganlar shunday demaydilar edi. xullas, Menini yodga olishimiz kerak — lekin asosiy masala shuki, u ketganidan keyin nimani yo'qotdik? taktik jihatdan jamoani qanday boshqarishni biladigan lider yetishmayapti, markazda bo'shliq paydo bo'ldi, PPDA metrikasi esa 75-daqiqadan keyin ikki baravar yomonlashdi. 2018-yilda uning ketishi bilan jamoaning o'rtasi ikki baravar kengayib ketdi — bu tarixni oʻrganmaganingizda nima uchun? uning ketishi bilan boshlangan "qora yillar" hozirgi holatga olib kelib qolmadimi? faqatgina hisoblar bilan gapirmaymiz — bu qaysi dard bilan yurishimizni ko'rsatadi. finaldagi 6:2dagi mag'lubiyatni unutib bo'lmaydi, ammo asosiy sabab — uning o'rniga kelganlar markazni qaytarishni bilmasligini his qildik.

Qani, qizlar, hech kimga rozi boʻlmasdan oldin oʻzimni tutib qoʻydim — yillar oʻtib, Menining oʻtmishdagi sariq koʻylagi hali ham koʻkragimda qotib qolganini his qilyapman. Qiziq, chunki gap faqat unga yetmayapti, balki shu finalni oʻynagan vaqtinchalik „dubl“ga ham tegadi — ikki himoyachi yoʻqligini toʻrtta oʻyinchi bilan qoplaganlar... lekin oʻyinning oʻzi yoʻq edi, boshqacha aytganda, futbolchilar soni ortib ketdi, foydasi esa yoʻq. Boshiga kelganda, oʻzimizni qadrlamayotganimiz bor — bu yurakni ezib qolishdan koʻra ogʻirroq. Oxirgi finalning 6:2 hisobli magʻlubiyatini endi toʻxtatib oʻtamiz, ammo asosiy ogʻriq boshqa: oʻshandan keyin uning oʻrniga kelganlar markazni qoʻriqlab qololmayapti. 2018-yildan beri PPDA metrikasi 75-daqiqadan soʻng ikki baravar yomonlashdi, jamoaning oʻrtasi esa ikki baravar kengayib ketdi — bu nafaqat statistika, balki oʻsha paytdagi his-tuygʻularimiz ham. Oʻyinchilarni almashtirib, klublikni almashtirmaymiz, meningcha.

Ayy, xalqim, sizlarning koʻzlaringizni ochib qoʻyganingizdan keyin ham yonib ketaveraman — Menining gʻoyib boʻlishi haqiqatan ham oʻsha „qora yillar“ga qaytganimizdek tuyilmoqda. Finaldagidek ikki himoyachi yoʻqligini toʻrtta oʻyinchi bilan qoplaganimizda nima koʻrinib turibdi? Har bir raqibga qarshi 2 ta boʻshliq paydo boʻldi, asosiy rol esa yer bilan toʻqnash kelgan vaqtinchalik oʻyinchilarga tushib qoldi. Boshqacha aytganda, toʻp yoʻqolib turibdi, oʻzaro aloqa esa yoʻqolib ketdi. Menining oʻrniga kelganlar qayerdadir yoʻqolib ketishdi — ular markazni qoʻriqlab qololmayapti, chunki bu futboldan koʻra boshqa narsadir. 2018-yildan beri PPDA metrikasi 75-daqiqadan keyin ikki baravar yomonlashib ketti, bu esa uning yoʻqligi uchun toʻliq javob boʻlmasa ham, asosiy yoʻqotish shu: jamoani birlashtira oladigan yetakchi yoʻq, taktik hamohanglik esa yoʻqolib ketdi. Haqiqiy boʻshliq shu yerda, xalqim — Meloni ham, Pedri ham, Gavi ham ajoyib oʻyinchilar, lekin ularning hech biri Meniga teng kelmaydi. Chunki Menining qoʻlidan oʻtgan toʻp oʻz-oʻzidan ishlaydigan mexanizm edi — u bilan maydon markazini qoʻriqlab turardi, raqiblarni ezib oʻtardi. Omadmi? Yoʻq, omad bilan hech narsa boʻladimi? U oʻynaguncha Barca futbol maktabi edi, endi esa „dubl“ga aylanib ketgan koʻrinadi. Qanaqa hamohanglikni soʻrashingiz mumkin — PPDA 75-daqiqadan keyin ikki baravar yomonlashgani shu. Oʻyinchilar almashtirildi, klublik esa oʻzgarmadi — oʻsha paytdagi his-tuygʻularimizni eshitaylik: mening koʻkragimning ogʻrigʻi hali ham oʻtmayapti.

Oho, avvaliga bir narsani aytsam — 6:2, ularning ustidan 6:2 hisobida magʻlub boʻlish, bu shunchaki oʻyin emas, bu yurakni ezib qoʻyish! Qayerdan boshlashni bilmayman... Hisoblarga qarab, PPDA metrikasi 75-daqiqadan keyin ikki baravar yomonlashib ketganini aytishadi, lekin bu sizlarga oʻtkir dardli his qilib oʻtmaydi. Ya’ni, statistika bilan birga, Menining ketishi bilan yoʻqolgan narsani his qilish kerak! Qani, oʻsha finalga qaytamiz — ikki himoyachi yoʻqligini toʻrtta oʻyinchi bilan qoplaganimizda nima koʻrinib turibdi? Boʻshliqlar yoʻq edi, toʻp yoʻqolib turardi, oʻzaro aloqa esa yoʻqolib ketdi! Va Menining oʻrniga kelganlarning hech biri maydon markazini qoʻriqlab qololmayapti — qanaqa sadoqat bilan oʻynar edi u, xalqim!.. Demak, hisoblar asosiy narsa emas — bu oʻziga xos „bosh ogʻrigʻi“ ya’ni jamoani birlashtira oladigan yetakchilik yoʻqligining himself! Va eng jirkanch narsa shuki — u oʻynaguncha Barsa dunyoning futbol maktabi edi, endi esa oʻsha dublga aylanib ketgan koʻrinadi! Hisoblar orqasida yurakni ezib qoʻyuvchi haqiqat yotibdi — yigitlarni almashtirish mumkin, lekin klublikni almashtirib boʻlmaydi!

Oʻsha finalni eshitgandagina boʻgʻizim toʻqilib qoladi, xalqim... 2:6 — bu raqamlar orqasida yurakni ezib qoʻyuvchi haqiqat yotibdi. Hisoblarga qaraganda, Menining ketishidan soʻng jamoaning oʻrtasi ikki baravar kengayib ketgan, PPDA metrikasi esa 75-daqiqadan keyin ikki baravar yomonlashib ketgan. Lekin bu xalqim, nafaqat statistikadagi qon-qoʻrgʻoshin, balki oʻsha paytdagi qoʻl koʻtarishlarimizni, yuraklarimizni ezib qolgan dardning oʻzidir. Qani, bilasizmi, Menining oʻrniga kelganlar qandaydir ajoyib oʻyinchilar — Meloni, Pedri, Gavi, ammo ular uning markazni qoʻriqlab turadigan mexanizmiga teng kelmaydi. U oʻynaguncha, Barca butun dunyo uchun futbol maktabi edi, chiroyli o'yin, san'at edi. Endi esa... Qayerga ketgan shunday "ultrasuvo"lik? uning oʻrniga kelganlar taktik jihatdan jamoani qanday boshqarishni biladigan yetakchilikka ega emas. Hisoblarga koʻra PPDA metrikasi yomonlashganini koʻrish mumkin, lekin bu xalqim, aslida maydon markazidagi zo'ravonlikdan boshqa narsa emas. Boʻshliqlar yoʻq edi, toʻp yoʻqolib turardi, oʻzaro aloqa esa yoʻqolib ketdi! Va Menining oʻrniga kelganlarning hech biri uning oʻrnini toʻldira olmayapti — bu qanday boʻladi? Yuqoridagi barcha gaplarni uyushtirib, bitta nuqtaga kelaman: Menining ketishi bilan bir vaqtning oʻzida boʻshliq paydo boʻldi — taktik, liderlik, oʻzaro aloqa. Hisoblar asosiy narsa emas, xalqim, bu uning oʻrnini toʻldira olmaganlikning himselfidir. Yangi avlod ajoyib oʻyinchilar, ammo ularning hech biri Meniga teng kelmaydi, chunki uning qoʻlidan oʻtgan toʻp oʻz-oʻzidan ishlaydigan mexanizm edi.

Qani, o'zingizni tuting, ya'ni Menining o'rnini hech kim to'ldira olmaydi, lekin shuni ham ko'rsatib o'tib ketaman: uning ketishidan keyin Barcada qolganlarning o'yin uslubi ham o'zgardi, deydi manba. Sababi, o'sha 2011-yilgi finaldagi qonli burnidan tortib, hozirgacha bo'lgan o'tkinchi vaqt ichida nimadir bo'lib o'tdi — jamoada bo'lgan "Mexanizm" endi yo'q, deb aytishadi. Va qiziqarli joy shuki, u ketganidan keyin jamoaga kelganlarning hech biri ham Mark-Aleksander Keter kabi vaqtinchalik o'yinchi bo'lolmaydi, chunki asosiy muammo shu: "boshqa narsani his qilyapsizlar, lekin gapirishni unutgansiz".