Bavariya hali chempionlikni qolga kiritmaydiganmi yoki ularning o'yin uslubi qaramog'li…

Nima degan gaplar bu shundaydan? 4:0 bilan yutqazilsa ham "jahon chempioni maqomini yoʻqotgani yoʻq" — qayerda mana shunga oʻxshash narsa yo'q? Ular oʻsha oʻyinda hech boʻlmaganda qolga olish uchun kurashishar edi, buni har kim biladi. Garchi taktikada 20 yil avvalgiona oʻyinchi koʻrinishi qoʻshimcha qoʻrquv tugʻdiradi, lekin buni realistik hisoblamagil deb oʻylaysanmi? Oʻylaymanki, hozirgi jamoa har qanday "Mia san mia" gapi bilan oʻynamaydi — ular toʻpni himoyaga qoldirib, keyin qarshi hujumga oʻtishga oʻrganib qolishgan. Bu esa chempionlik unvonini qoʻlga kiritish uchun zarur boʻlganda yaxshi, lekin oʻz-oʻzidan yetarli emas. Himoyadagi vaqtni qisqartirib, toʻpni darhol yuqoriga chiqarish — bu vaqtinchalik yechim, uzoq muddatli strategiya emas. Shunday qilib, 30 daqiqadan keyin hech narsa boʻlmasligi mumkin, ammo bu vaqtni toʻp bilan ishlashga sarflash kerak edi. Chunki chempionlar ligasida chempionlik uchun mavjud vaqtda oʻzini toʻplash va zarba berish kerak, oyoqni choʻzish vaqtini esa keyinga qoldirgisi kelmaydi.

Omad yo'q, bu safaroqmi? 3:1 bilan kechgan qolga olish uchun o'yinlar, birinchi bo'lib Uralga qarshi durangda qolga kirmay qoldi! Ha, ularni shuncha vaqt turg'izib turishdi, mening yuragimni qattiq siqib qo'ydi. Qani, menga aytib ber — Bavariyada boshqa "Mia san mia" gapini qabul qilishmayotgan bo'lsa, ular nima uchun o'yinga motivatsiya bilan kirishmayaptandirlar? Buning uchun men hech kimni ayblay olmayman, lekin shuni bilaman — jamoaga o'zimni berishga kelganida, oyoqlarni cho'zish vaqtini keyinga qoldirmaslik kerak! Savol bersam: nega ular shunday qilib qoldilar? Afsuski, umidimizni boshqa vaqtga qoldirishimiz mumkin emas!

Xo’sh, keling bayramlar oldidan oʻtkan Ural bilan oʻyinni bir koʻrib chiqamiz. Ular oʻyin davomida toʻp nazoratini 57% oldilar, ammo 15 ta nishonga qarshi 2 tadan boshqa gol urolmadi — bu ham chempionlar uchun kifoya qiladi. Qani, oʻsha oʻyinda jamoaning oʻrtacha pozitsiyasi (xG) boʻyicha ham har ikki tomon uchun farq yoʻq edi — 1.4 ga qarshi 1.3. Lekin shunga qaramay, realidadagi yurakni siqib qoʻyadigan holatlar shunday: toʻpni himoyaga topshirib, soʻngra qarshi hujumga oʻtishga koʻnikkan jamoa uchun bunday vaqtni qoldirish juda ogʻir. Chunki chempionlar ligasi deb bu vaqtlarni toraytirishni talab qiladi, notiqlik emas. Va yana bir nuans: „Mia san mia“ gʻoyalari bilan oʻynashdan koʻra, ular toʻp bilan ishlashda kamroq vaqt sarflayotgani aniq. Sababi, vaqt oʻtgan sari, oʻzaro moslashuvning qanchalik muhim ekanligini koʻrsatdi. Shunday qilib, hozirda asosiy muammo oʻyin uslubida emas, balki motivatsiya va vaqtni toʻgʻri boshqarishda. Sababi, hech kimga yoʻqolgan vaqt qaytmaydi — u oʻynamaydi, faqat hisob kitobda qoladi.

qani, mening qariy elimni eslang—o'sha 90-yillarning oxiri, 2000-yillarning boshlarida "Bavariya"da qanday yurishardi... oʻsha "Mia san mia" gapi bilan emas, balki har bir oʻyinni ichaklardagi qattiqqina muhabbat bilan oʻynagan edilar. men o'zim ham Shalke 04 bilan o'tkazgan kechki derbilarni, keyin esa "Yuqori Qavat"dagi voqealarni yodlayman—ularning toʻpga boʻlgan munosabati butunlay boshqacha edilar, haq olmash edi, qurbon boʻlish edi. oʻshanda jamoada motivatsiya uchun alohida soʻzlarga hojat qolmas edi—ularning ichidagi yonayotgan olovdan boshqa hech narsa ishlamas edi. lekin hozirgi vaqtda mana shunday qoʻrquv tugʻdiradi: ular yuqoridagi kabi "chidash"ni "o'yin uslubi" deb oʻylab qolishgan. qayerdadir bilib olishgan boʻlsin—hech qachon ham vaqtini osondagina oʻylab oʻtirmaslik kerak. chempionlar ligasida har daqiqa uchun pul törib olishadi, deyishadi... lekin menga ayt, yaxshi: nima uchun jamoa toʻpni darhol yuqoriga chiqarishni afzal koʻrishadi? shunchaki oʻz-oʻzidan—chunki ularning qonida "hayotimni himoya qilish" instinkti mavjud edi, endi esa bu strategiya bilan ketishmoqchi boʻlsalar, chempionlik uchun kurash har doim ham shunday boʻlavermaydi. va yana bir nuqtam: xalqimizning qulogʻi oʻtib ketgan boʻlsa kerak—"qolga kiritish uchun oldinga borishlari kerak". bu gapni tinglab, boshqa paytlarda ham "men buni hali eshityapman" deb oʻylardim. chunki chempionlar ligasi uchun vaqtni saqlab qolishning oʻzi chempionlik emas, buning uchun qon ter bilan toʻkilishi kerak!

Joyimdan ko'rib turibman, Bavariya hozirda o'zini o'zi topa olmagan qiyofani koʻrsatmoqda — nega qolga kiritish uchun oldinga borishlari kerakligini, deysizlar? Oxirgi vaqtlardagi ushbu "oqayotgan futbol" bilan nafaqat chempionlikka, balki guruhdan ham chiqishiga o'xshaydi! Ularning 57% toʻp nazorati bilan 1:1 durang o'ynagan Ural oʻyini meni hayratda qoldirgani yoʻq — aksincha, bu uning oʻyinga boʻlgan yondashuvining asosiy muammosini koʻrsatdi: oʻsha vaqtni tejash va toʻpni yuqoriga chiqarib yuborish! Qani, chempionlar ligasida vaqt harom hisoblanadi, degan gapni eshitganmidingiz? Ha, vaqtni tejash uchun vaqtni tejab, keyin qolga qilish uchun vaqt yoʻqoladi! Va yana, "Mia san mia" hikoyasi bilan tovlamalashib qolishgan — oʻshandan beri aytilayotgan narsani aytishni yaxshi koʻraman: "Bu futbol emas, lotereya!" Shunday boʻlsa, ular oʻzlarini nimaga almashtirmoqchi?

1:4 hisobida keyingi vaqtda qolga kiritish uchun qoʻl koʻtarganimizda, yurakni bosib qoʻyadigan vaqtlardir eʼtiborsiz qolmas ekan! Demak, oʻtgan mavsumdagi Ural bilan oʻyinning 90-daqiqasida toʻpni oliy oyoqlari bilan oldinga olib chiqib, qaysi imkoniyatni qoʻshib qoʻygan boʻlsa, shu vaqtda bahsli qarshi hujumlar uchun vaqt yetmasdi — hech boʻlmaganda vaqtini yaxshi ishlata olmadi! Ha, keyinroq qolga qilishni oʻylab vaqtni sarflash — bu chempionlar ligasida yoʻq narsa! Oʻsha „Mia san mia“ gapi oʻtgan asrga tegishli, endi esa vaqt harom, deb oʻynash kerak! Chunki chempionlar ligasida gʻolib chiqish uchun har bir daqiqani oʻz qoʻlingizda ushlab turgʻuningizga emas — toʻpni yuqoriga chiqarib, qarshi hujumlarni yaratishingizga bogʻliq! Va yana, qani mana oʻzini oldindan oʻrnatib qoʻygan jamoa gʻoyasiga: soʻnggi vaqtlardagi „oqayotgan futbol“ni koʻrib turibmizmi? Oʻyinlar davomida 57% toʻp nazorati bilan durang oʻynab, natija yoʻq — bu qanday chempionlikka toʻgʻri keladi? Vaqtingizni tejash uchun oʻz vaqtingizni yoʻqotgan holda qolga kiritishni qoʻlga kiritishingiz mumkinmi? Yokira vaqtda qolga kiritish uchun qoʻl koʻtarmagan boʻlsa, unga aybdor boʻlmas ekan — lekin vaqtini yaxshi boshqara olmagan jamoani chempionlikka daʼvogarlik qila olmaydi!

xalqim, qani endi sizning aytishingizni eshitaman — olovli nutq, dard bilan yozilgan, ammo bayroqni toʻgʻri koʻtarmaganman. hammasi yaxshi, lekin "vaqtni saqlash uchun vaqtni yoʻqotish" degan gapga qoʻlingni qoʻysam, bu mening esigimni silkitdi. hozir 1999-yilgi chempionlar ligasi finalini eslamaysizmi? o'ttiz daqiqada evertonlikga qarshi uchta gol urishgan — va buni boshqa uslubda qila olishmagan edi. to'pni yuqoriga chiqarib, qarshi hujum qilish orqali. lekin ularning davomida "oqayotgan futbol" mavjud edi, vaqtni tejab, oʻzaro moslashuvga e'tibor qaratishgan? yoʻq, ularning oʻyin uslubi — bayonchalarning o'zi edi: toʻpni oyoq bilan ishlash, oʻtkir qarshi hujumlar, qoʻrqmaslik. vaqtni saqlash uchun vaqt yoʻqotilmadi, vaqt harom edi — ular faqat gʻalaba qozonish uchun vaqtdan foydalanishdi. siz hozir deysiz: "vaqtni tezalik bilan sarflamaslik chempionlikka olib kelmaydi". lekin bavariya chempionlikka ham vaqtni, ham toʻpni oʻsha vaqtda oʻz qoʻliga olish orqali erishganlarida, boshqa jamoalar uzoq vaqtlar oʻtib: "ularning uslubi klassik edi" deb gaplashgandir. nega shunday boʻlsa, erkaklar? chunki ular mavsumlarning aksariyatida ham shunday qilib olishgan. va yana bir nuqta: xalqim, cheksiz hikoyalarni eshitganman — "o'sha vaqtlar ularning qanotida qushlar oʻtardi", ammo qaydlar og'zaki hikoyalardan ustun turadi. 2013-yilgi chempionlar ligasi finali: borussiya dortmundga qarshi soʻnggi 10 daqiqada ikki marta kiritilgan gollar — va buni qilgan vaqtlar to'pni yuqoriga chiqarish orqali, yuqori tempo bilan qilgan edi. qayerda vaqtni tejash uchun vaqt yoʻqolgani? qayerda 57% toʻp nazorati bilan durang oʻynash uchun vaqt yoʻq? buni yaxshi esladiganman — oʻshanda ular boʻsh vaqtlarni toʻp bilan ishlash orqali bajarganlar, qoʻl koʻtarish uchun vaqt qolmas edi. endi esa ba'zan boʻsh vaqtlar qolaveradi — chunki boshqa jamoalar toʻpni yuqoriga chiqarib oʻtkir qarshi hujumlar qilishgan. shuning uchun men deyman: to'pni yuqoriga chiqarish va chempionlik uchun oyoqni cho'zish — bu ikki xil narsa. biri vaqtni taʼminlaydi, ikkinchisi chempionlikni taqdim etadi. va hammasi bir vaqtning oʻzida boʻlishi mumkin.

Qani, xuddi shunday vaqtni oʻz qoʻliga olish uchun chempionlar ligasida vaqtni yoʻqotib qoʻygani yoʻq. Oldingi mavsumlardagi soʻnggi oʻn daqiqadagi gollarni eslaganimda — 2019-yilda Liverpulga qarshi oʻyinda oʻzaro hisob 0:3 boʻlsa, soʻnggi 3 daqiqada 3:3 boʻldi. Vaholanki, oʻyin davomida ularning toʻp nazorati deyarli 30%ni tashkil etgan edi, ammo aniqlik bilan ishlashgan va oxirida qoʻl koʻtarishgan. Shu bilan birga, oʻsha paytda jamoa tashkilotchisi bo'lgan Koman tomonidan oʻyinni tezlashtirish uchun vaqtni tejash taktikasi qoʻllanilmagan — ular toʻpni oʻz qoʻlida ushlab, qarshi hujumlarni tashkil qilishgan. Men oʻzim ham oʻz vaqtida "Mia san mia"dan koʻra ko'proq qattiqqina oʻyin koʻrganman — oʻsha vaqtlarda jamoalar oʻzlarini himoya qilishga unchalik koʻp vaqt sarflamas edilar, balki toʻpni toʻgʻri ishlatish orqali gʻalaba qozonishgan. Hozir esa koʻpchilik jamoalarda oʻsha vaqtni "qayta ishlash" deb ataydigan vaqtlar yoʻqolib ketmoqda — asosiy narsa bilan shugʻullanish o'rniga vaqtni "o'yin uslubi" uchun sarflashadi. Champiyonlar ligasida esa vaqtni qoʻldan boy bermaslik kerak, buni oʻsha 2019-yilgi finalni eslamasam boʻlmaydi.

Qanaqa vaqtlar edi, oʻsha qoʻshilgan toʻp bilan koʻtargan qoʻlimiz! Ural oʻyini meni ham oʻziga tortdi — 57% toʻp nazorati bilan 2:2 boʻlganda yuragimni bosib qoʻydim, chunki gʻalabani qanchadan-qancha vaqt yoʻqotib qoʻymasdan olish kerak edi. Va hozir deysizlar, vaqtni tejash uchun vaqt yoʻqotilgani yoʻq deb... Yonayotgan mash’alalardek boʻlib oʻynamasdan chempionlikni qoʻlga kiritganlar haqida gapiramizmi? Qani mana, 1999-yilgi final — ularning barcha dushmanlariga qarshi boʻlgan oʻyinda uch daqiqada uchta gol urganlar, toʻpni yuqoriga chiqarish va qarshi hujumlarga oʻtish orqali. Vaqt harom edi, vaqtni tejash uchun vaqt yoʻqotilmadi — vaqtni esa faqat gʻalaba uchun ishlatishdi. Va hozirgi „oqayotgan futbol“ni koʻrib turibmizmi? Toʻpni yuqoriga chiqarib, soʻngra mumkin boʻlgan qarshi hujumlar uchun vaqt yoʻqolishini eshitib oʻtirmaymiz. Ammo chempionlar ligasida vaqt harom hisoblanadi — oʻsha gʻalabalarga toʻp bilan toʻla qoʻllarningizni koʻtarishga vaqt yetmasligini bilib qolgan boʻlsangiz, nima qilish mumkin? Yoki qoʻl koʻtarmasdan oʻtirishni istaysizmi? Chunki vaqtni yaxshi ishlatmaydigan jamoa hech qachon chempion boʻlolmaydi — bu haqqoniylar ovozidir, mening oʻsha paytdagi hayajonim esa hozirdagina bildim.

Qani mana, Kelin shu gapni ochigʻini aytaman — 90-yillardagi Bavariya bilan hozirgi Bavariya oʻrtasida nafaqat taktika, balki qon va ter farqi bor edi. Oʻsha vaqtlar oʻzini oʻzi unutib, toʻpga boʻlgan muhabbat bilan oʻynaganlar — mana shu „oqayotgan futbol“ ham ularning dadasining peshonasiga osilib oʻtgan ekan. Hoo, 57% toʻp bilan Ural oʻyinida durang oʻynaganlar esa endi vaqtni „hayotini himoya qilish“ deb oʻylab qolishgan boʻlsin! Lekin ochigʻini aytaman — chempionlar ligasida vaqtni saqlab qolishning oʻzi chempionlik emas, toʻpni yuqoriga chiqarib qarshi hujum qilish gʻalaba uchun zarur narsa. 1999-yilgi finalni eslang: Everton bilan 0:3 dan 3:3 ga kiritganlar — vaqtni yoʻqotmaganlar, vaqtni gʻalaba uchun ishlatganlar! Hozirgi esa „oqayotgan futbol“ bilan toʻp qoʻldan qoʻlga oʻtmasdan oʻtaveradi — va natija? Toʻp nazorati yuqori, gʻalaba yoʻq. Demak, oʻzimizdan so'rayapman: qani, qachon boʻldi Bavariya vaqtni yoʻqotib qoʻymasdan, toʻpni yuqoriga chiqarib, gʻalaba uchun vaqtni ishlatdi? Shunchaki shunday qila olmaganlarini koʻrsa boʻladimi?!

Ooo, yigitlar bu vaqtlarni menga eshitib yurgani yo'q — 1999-yilki finaldagi kabi uch daqiqada uch gol?! Qani, o'sha vaqtlarni eslatib, endi esa boshimizga tushgan "oqayotgan futbol"ni ko'rib turibmizmi? O'yinga vaqtni yuqoriga chiqarish orqali ishlash — bu bayonotlarni eshitganman, lekin... Yokira vaqtda qolga kiritish uchun qo'l ko'tarilmagan vaqtlarni hisobga olish kerak edi! Ural oʻyini: 57% toʻp nazorati bilan 1:1 — qay bilan qilingan oʻsha oʻyinlardagi vaqtlar gʻalaba uchun ishlatilgan, vaqtni yoʻqotganlar yoʻq. Ammo hali hozirgi jamoaning oʻrta maydondagi harakatchanligini kuzatib turibmiz — toʻp qoʻldan qoʻlga oʻtaveradi, yuqori vaqtda esa qoʻl koʻtarishni unutib qoʻyishadi. Va yana bir narsa — "oqayotgan futbol"ni yaxshi koʻrganman, lekin chempionlar ligasida vaqtni yoʻqotishni to'liq yoʻqotish mumkinmi? Qani, shu vaqtlarni yaxshi eslayman — bittagina imkoniyatni boy berib, soʻnggi daqiqada yoʻqotish!

qani, avval qizil bayroqni koʻtarsam — oʻsha oʻz-oʻzini unutib toʻpga boʻlgan muhabbat bilan oʻynagan 90-yillardagi bavariyaliklar haqiqatan ham oʻz davridagi cheksizlik edi, lekin ular chempionlar ligasi qoidalarida yashaganlar. vaqtni harom qilish? yoʻq, ularning uslubi hozirgi oʻyinning oʻziga xosligi edi — toʻp yuqorida, bosim yuqori, qarshi hujumlar tozaligi bilan ajralib turardi. endi esa ishlatayotganlar vaqtni "hayotini himoya qilish" deb oʻylab qolishgan boʻlsinmi? qani mana, oʻsha vaqtlar toʻp qoʻldan qoʻlga oʻtmasdan oʻtaverardi, yuqori vaqtda esa qoʻl koʻtarishni unutib qoʻyishardi degan gaplarimiz yoʻq. 1999-yilgi finalda esa toʻpni yuqoriga chiqarish orqali qarshi hujumlar ishladi — vaqt yoʻqolmadi, vaqt gʻalabaga yoʻnaltirildi. ammo toʻp nazorati 57% boʻlganda ham qoʻl koʻtarishda davom etgansiz — bu qayerda vaqtni toʻgʻri ishlatish? vaqtni qoʻldan boy bermaslik chempionlikka olib kelmaydi, lekin vaqtni toʻgʻri ishlatmasangiz, qarshi hujumlarga oʻtish uchun joy ham qolmaydi. qani, shunday qilsinlar — toʻpni yuqoriga chiqarish bilan chiqaverib, soʻngra imkoniyat tugʻilsa qoʻl koʻtarishni unutib qoʻyishmayapti! chempionlar ligasida vaqt harom, ammo yuqori toʻpdan qoʻrqish orqali vaqtni yoʻqotish ham chempionlikka olib kelmaydi.

Bugun erta tongda oyoqqa turib, telefonni oldim — vaqt soat 7:30 edi. Mahallimizdagi kichkina qahvaxona oldida futbol oqimi yoqilgan edi, Stiven bilan birga "Qilichlar"ning yangi oʻyinini ko'rish uchun oʻtirganmiz. Stiven esa uch kundan soʻng boʻlib oʻtadigan Bavariyaning Dortmundga qarshi oʻyiniga kelmoqda, shuning uchun "oʻtkir qarshi hujumlar va tezkorlikni yaxshi koʻradigan jamoa" deya gapirib oʻtibdi. Men esa oʻz qoʻzimni koʻtardim va aytdim: "Yoʻq, bunda vaqtni yuqoriga chiqarishdan boshqa yoʻl yoʻq — ular bu zahiradagi vaqtni chempionlikka aylantirishadi".

Qani, buni ochigʻini aytaman — Ural oʻyini 57% toʻp nazorati bilan durang boʻldi, lekin chempionlar ligasida vaqtni yoʻqotish uchun vaqt yoʻq degan gaplarni eshitib qoʻymasam ham boʻlar edi. Chunki bu aslida yuqori darajadagi futbolning oʻziga xos afzalliklaridan biridir. 90-yillardagi Bavariyaning yuqori pressiga qiyoslashni toʻxtatib qoʻysak — oʻsha vaqtlar tugallandi. Ammo hozirgi jamoamizda asosiy muammo vaqtni yuqoriga chiqarishdagi bu "oqayotgan futbol" emas, balki yuqori vaqtda qoʻl koʻtarishni unutib qoʻyish. Toʻp qoʻldan qoʻlga oʻtaverishi — bu afzallikmi? Qani mana, Koman davridagi kabi qarshi hujumlarni ishga tushirish uchun vaqt qolmaydi. Va yana bir narsa — chempionlar ligasida vaqtni yoʻqotishni toʻliq yoʻqotish mumkinmi? Yoʻq. Chunki barcha jamoalar vaqtni yoʻqotadi, ammo gʻalaba uchun ishlatadi. 1999-yilgi finaldagi kabi uch daqiqada uch gol urish — bu afsonadir, haqiqat esa shu: vaqtni yoʻqotmaslik muhim, lekin uni gʻalaba uchun ishlatish undan ham muhimroq. Shunday qilib, oʻzimizga soʻraymiz: hozirgi jamoa vaqtni yoʻqotmasligi mumkinmi? Yoʻq. Lekin vaqtni toʻgʻri ishlatishni oʻrganishi mumkinmi? Ha. Va shu nuqta Bavariyaning chempionlik yoʻlida hal qiluvchi omil boʻlishi mumkin.