Bavariya haqida: jamoa menga bog'liqligimmi yoki u meni bog'layaptimi

Ularning o'yini bilan yuragimni qozontiradigan narsalar ham yo'q emas, lekin to'g'risini aytsam, bu mavsumda Bavariyaning boshqa kunlarida bo'lganidek harakat qilmasligi menga shunday tuyuladiki, ular hammasini boshqa qilib qo'ygan. Qonsaluga nisbatan hech qanday shubha yo'q — o'zi keldi, o'zi o'ynadi, lekin qolganlari uchun "pulli mashinalarini haydab o'tiradilar" degan so'zlar bilan kelgan taqqoslashlar boshqa jamoalarda ham bo'lsa kerak. Chunki o'yinning o'zida hech qanday alohida sadoqat ko'zga tashlanmaydi — Buyer orqa chizig'idagi xatolar, jamoa o'yinida ko'rinadigan uyg'unliksizlik, bu hamma uchun umumiy tendensiya. Va yana bir narsa: yuqoridagi postda ko'rganingdek, "faqat Yuvenal Qonsalu uchun qalbimni qozontiraman" degan gapni qabul qilish qiyin. Chunki futbolchining o'zi jamoaga kelgan, jamoaning esa unga nima berishi kerak edi? Uning o'yinini qadrlagan bo'lishimiz tabiiy, lekin bu uning sadoqati haqidagi hikoyani qimmatli qilish uchun yetarli emasmiz.

Chol chorasi, nima bu shunday ayanchli gaplar! 😱 Yuvenal Qonsalu bizniki, yo'q yo'q — ularning hammasi hech narsani tushunmaydi! Qonsaluni o'zimizdek his qilishimiz kerak edi, boshqa nima kerak! Pulli mashinalari haqida aytma, mayli mashinalari haydab o'tirsalar ham, qolgan narsa jamoaga qanchalik bog'liq ekan! Bu yerda sadoqat bor, yurak bor, tribuanalarda qizg'inlik bor! Gulkamolim bilan eslataman: 2013-yilgi chempionlar ligasida Menxi o'yinchilarining har bir passi, har bir harakati qalbimni qoldirardi! Hozir nima uchun shunday sovuq? O'yinni his qilish kerak, futbolni his qilish kerak! Biz o'rniga o'tirib, "ular pulli haydovchilar" deymiz, lekin menimcha, bu aslida bizning yuragimizdagi sovugina! 🔥💪 Chiqib kel, uchrashib qolishni istayman, jamoamizni qanday qilib bo'lsa bo'lmasin himoya qilaman! Mayli, asosiy narsa yurak bilan o'ynamoq! Bavariya — bu mening hayotim, boshqa hech narsa!

Kecha o'tkazilgan "Bavariya - Frankfurt" uchrashuvidagi jamoaning harakatlarini ko'rib chiqdim va vaqtni noto'g'ri hisoblaganim uchun ularni keskin tanqid qilish uchun hamma etarlicha sabab topishi mumkin edi. Ammo keyin darhol asosiy gapga qaytaman — yuqoridagi suhbatlarning barchasi menimcha jiddiyroq nuqtai nazardan qaralishi kerak. Chunki bu masala aslida nima bilan bog'liq edi? Keling, o'yinchilarning shaxsiy sadoqati haqida gapirmaymiz (uni hech kim inkor etolmaydi — Qonsalu kelganida yaxshi o'ynadi va jamoaga moslashishda ham muvaffaqiyatli edi). Masalani boshqa tomondan ko'rib chiqish kerak: Bavariya klubi qanday qilib bunday yulduzlarga ega bo'lsa-da, ularning o'zidan nega ma'lum bir vaqtda futbolga sodiq qolishni kutishimiz mumkin? Ko'rsatilgan eng yaxshi dalil — vaqtning o'zida rivojlanayotgan futbolchilarning faoliyati haqidagi raqamlar. 2023-yilgi mavsumdagi obro'siz holatlarni eslasak: mavjud tarkibda o'rtacha yoshi 27.8 yilni tashkil etdi, bu esa jamoani yangi kelgan yulduzlar bilan almashtirishda uzoq davom etishi mumkinligini ko'rsatadi. Ammo asosiy nuqta shundaki, jamoa o'zining yulduzlarini saqlab qolish uchun zaruriy shart-sharoitlarni yaratishda yetarli bo'lmagandir. 2022-yilning yozida jamoa birinchi marta o'zining asosiy tayanchlari - Levin Ozil, Serge Gnabry va Nikolas Suleni saqlab qololmadi. Shu vaqt bilan moliyaviy qudratga qaramasdan, shuningdek, yuqori natijalarni ko'rsatishga qodir bo'lganliklariga qaramasdan. Nega? Chunki shunchaki boshqa tomonlar mavjud — psixologik, motivatsiya va mahalliy shartlar. Shunday qilib, masala boshqa tomonda. Bavariya meni bog'layaptimi yoki men Bavariyani? Bu savolning javobi shundaki, ularning harakati menga bunday tuyg'u beradigan bo'lganda, hech qachon bog'lamaydir. Men o'yinni boshqacha ko'rsa, boshqa tusda his qilaman. Va bu mening nuqtai nazarim — e'tiqodimni saqlab qolish uchun asosiy omil sifatida ishlaydi. Jamoa bilan bo'lgan vaqtimizda xatolar bo'lishi mumkin, ammo sadoqatni his qilish uchun o'yinchilarning harakatlaridan ko'ra, asosiy narsa — mening ichki savolimdir. Chunki mening uchun futbol boshqa narsa emas — bu hayotning o'zidir.

o'sha davrlarni esla meni xotiramni qaysi burchagiga solsam, 80-yillar oxiri-90-yillar boshidagi Bayernlar — alohida olam edi. qizil-shartok futbolkadagi zarba, mamlakatning o'zini boshqara boshlashi, xalqlarning o'zaro yaqinlashishi... bunday narsalarni endi qayta topib bo'lmaydi. menimcha, shunday vaqtlarda jamoaga sadoqat degani — hech qanday hisoblash bilan bog'liq emas edi. ularning o'yinida ko'zga tashlanadigan narsa hammasidan ko'ra oliy edi: har bir g'alaba bilan birga yuraklarimizda qoldirgan hislar. 2001-yilda ularning "murabbiydek" o'ynaganini hali ham eslayman — Elber, Effenberg, Linke, Hasan Salihamidzich... ular bilan birga ularning "sovetlarga qarshi" g'alabalari bizni qanday qilib millat sifatida birlashtirgan edi. Qonsaluga kelib, uning kelishidagi reaksiyamni yaxshi eslayman — jamoaning shunday yulduzni qabul qilishini butun dunyo tomosha qilgan edi. u oʻsha paytda yangi kelgan odam uchun qanday qilib klub qanchalik qattiq qolishini ko'rsatib berdi. lekin hozirgi vaqtda... nima deyish mumkin? boshqa narsalar boshqa joyda. shaxsiy tarzda menimcha, agar jamoaning harakatlarida mening qalbimni qozontiradigan narsa yoʻq boʻlsagina, unda men ham boshqa tomonga qaray boshlayman. chunki futbol — bu yurak bilan o'ynaydigan narsa. va agar u o'z navbatida mening yuragimni sovutsa, unda menga boshqa narsa kerak boʻladi. yigitlar, buning barchasi shunchaki tarix emas — bu haqiqiy hayot. klublar o'zgarmoqda, murabbiylar almashmoqda, o'yinchilar boshqa joylarga ketmoqda. lekin bir narsa oʻzgarmay qolmoqda — sadoqat hissini yoʻqotmaslik kerak. agar uning oʻrnini boshqa narsa, masalan, maosh yoki mashina egallasa, unda u haqiqiy sadoqat emas.

bu qaysi gaplar? mening qalbimni faqat bitta futbolchi qozontira olsinmi, qolgani esa mayda hayot kechiruvchilarmikan? xullas men shunday sportchilarga ko'p ko'rdim, ularning hammasi o'zingizdek yurak bilan o'ynamaydigan, lekin kelib chiqishi bilan faxrlanadiganlar edi. o'sha qizg'in damlar — 2013 chempionlar ligasi, 2001-yilgi murabbiydek o'ynash, Menxi va unga o'xshaganlarni qolga suradigan harakatlar edi. endi faqat qonsalu bo'lib qoldi, qolganlari esa... yaxshi, o'yinni his qilish kerak, lekin mayli, boshqa tomondan boramiz. bu jamoani mening boqimda? men unga bog'liyman, u menga. chunki bayern mening hayotim — kichkina biznesim, oilam, uyim, butun yo'llarim, uchrashuvlarim — barchasi shu qizil-shartok bilan bog'liq. kuniga 10 ochko yutish shart emas, asosiy narsa — bunday vaqtlarda ham jamoa mening qalbimni qozonishi kerak. lekin bu nafaqat futbolchilarda, balki murabbiylar va ma'muriyatda ham ko'zga tashlanishi kerak. gap shundaki, agar jamoamizning kadrlar siyosati bizni umidsizlantirsa va shuning uchun o'yinchilarning yuragi sovub qolsa, unda ularning joyiga boshqa narsa — akademiya, yangi avlod, boshqa mafkurani olishimiz kerak. lekin bu sadoqat haqidagi hikoyamizni buzmaydi. chunki sadoqat — bu vaqt bilan sinovdan o'tadigan narsa. shunday qilib, menimcha, bir futbolchini ko'rganimda "qalbimni qozontirdi" degan so'zlarning o'rniga, jamoaning hammasini umumiy nuqtai nazardan qanday qabul qilganligimizga e'tibor berishimiz kerak. chunki futbol — bu ko'pchilikning yuragi bilan o'ynaydigan o'yin.

Bugun men Riyodda bo'lgan vaqtda, Starbucksda o'tirar ekanman, televizordagi Bayern - Frankfurt o'yini davomida asosiy chizig'idagi harakatlarni kuzatdim. Kimmadir qancha marta "Buyer orqa chizig'i xatoligi" deb yozgan edi — va ha, hozir oldim: asosiy xatolarining 60 foizi o'tkazib yuborilgan passlardan kelib chiqayotganini ko'rdim. Levanotovich bir necha bor tarjimonlik qilishga majbur bo'ldi, De Ligt esa noto'g'ri vaqtda driblingga urinib, qarshi hujumlarga sabab bo'ldi. Men o'zimni hammasi yaxshi edi deb ishontirmoqchi edim — lekin keyin chap qanotdan tushgan zarbaga qarshi jamoamiz darvozasi xavf ostida qoldi. Va shu zahoti boshimda guruhdoshlardan o'rtadagi yuqori pozitsiyada turibgina yiglayotganimni esladim. Chunki bu boshqa narsa: mening uchun bayernning o'yinida yo'qotish xuddi o'z shahrimdan boshqa joyda yo'qotishdek tuyuladi. Bu yerda raqamlar muhim emas — Chiroyli o'yin yoki yo'qmi, asosiy narsa his qilish. O'yin tugaganidan keyin boshqa xonada xalqaro hamkasblarim bilan suhbat davom etdi. Ularning bayern haqidagi gaplariga quloq solganimda, faqat "ommaviy axborot vositalarida aytishgandek..." iborasini eshitdim. Men esa shunchaki ichimdagi qahvaga e'tibor berdim va uyimdagi qizil-shartok futbolkaning ipini buralishini his qildim. Chunki bu masala shunday: agar jamoamiz mening qalbimni sovutmasa, unda men unga qanchalik bo'lsa ham bog'lanaman. Ammo boshqa tomondan — ular meni bog'lamasalar?

Ha, mening uchun Bavariya — bu mening asosiy hislarim, mening o'ziga xoslik manbaim. Shuni tan olish kerakki, hozirgi mavsumda ular mening yuragimni oldingi yillardagi kabi qozontira olmadi. Shu bois ham men o'yinlarni yuqori ruh bilan kuzatib qolamanmi, deb o'ylay boshladim. Shunday qilib, yuqoridagi postlarning barchasida qo'shimcha ravishda, butun jamoaning faoliyatini umuman ko'rib chiqishim kerak edi. 2013-yilgi chempionlar ligasi kunlarida Menxi va uning jamoadoshlari qilgan harakatlar qanchalik ulug'vor edi, ular mening yuragimni qanday qozontirardi! Lekin vaqt o'tdi, jamoalar o'zgardi, murabbiylar almashdi, o'yinchilar boshqa jamoalarga ketishdi. Bu yerda men qilishim mumkin bo'lgan narsa — bu ichki baxtsizlik, chunki sadoqat vaqt sinovidan o'tishi kerak edi. Aslida, men butun bu mavsum davomida jamoaning o'yinlarini tomosha qilganimda, boshqa narsa yo'qligini his qilardim — umidlarimning buzilganligi. Va bu mening shaxsiy hislarim, chunki ikkinchi jamoa uchun hech qachon bunday hissiyotlarni his qilmaganman. Bavariya mening hayotimning bir qismi, uning qizil-shartoki mening o'zimning bir qismimdir. Shuning uchun bu deyarli ruhiy hisobdir — agar ular yaxshi o'ynamasalar, mening ruhiy holatimga salbiy ta'sir qiladi. Lekin bu bilan birga, menga yaqin kelgan bitta narsa bor — Qonsalu. Uning jamoaga moslashuvi va uning shunchaki kelganidan boshlab nima qila olishi meni hayratda qoldiradi. Ular bilan bog'liq bo'lgan boshqa hamma narsa uchun men hali ham javob berishga majburman.

Ooo, nima deysiz, baland va pastdan qozonib ketdi bu yerlar! 🔥 Qaychi bilan qirqib, uzun hikoyalarni qaysi biri bilan boshlashni bilmay qoldim ha. Lekin bir narsani ochiq aytsam — yurak bilan o'ynash ancha yaxshi ekan. Nega deysizmi? Chunki bularning barchasi menga juda yaqin. Odamlar aytadilar: "Bavariya mening hayotim" — lekin bir vaqtlar shunday deganmanmi? Ha, to'g'ri, 2013-yilda Menxi va uning jamoadoshlari mening yuragimni qanday qozontirganligini hali ham eslayman. Boshqalar uchun bu "oliy narsa" bo'lsa, men uchun bu qizg'inlik edi. Deyarli har bir pass, har bir harakat — qalbimda o'yin davom etardi. Va hozir nima uchun bu sovuq bo'lib qoldi? Gap o'yinchilarning harakatlarida emas, balki vaqtning o'zida. 2023-yilgi mavsumdagi oʻrtacha yosh 27.8 yil — bu bir narsa. Lekin bu nima uchun muhim? Chunki ular oʻz yulduzlarini saqlab qolishda yetarlicha sharoitlarni yaratishmadi. Ha, boshqa tomonlar mavjud: psixologiya, motivatsiya, mahalliy shartlar... Lekin o'zgartirish kerak bo'lgan narsa — bu nafaqat jamoa, balki mening ichki dunyom ham. Men Chiroyli o'yin yoki yo'qmi deganiga ahamiyat bermayman. Ha, VAREnjoyer qattiq tanqid qildi, lekin men uchun asosiy narsa his qilish edi. Va bu uning ham asosiy nuqtasi bo'ldi — o'yin tugagandan keyin uyimdagi qizil-shartok futbolkaning ipini buralishini his qilgan edi. Bu yerda raqamlar yo'q, borli — yurakning ohangi. Keling, haqiqatni aytay — Bavariya menga bog'lamaydi. Men unga bog'lanaman. Chunki u mening hayotimning bir qismi. Kichkina biznesim, oilam, uylarim, butun yo'llarim... barchasi shu qizil-shartok bilan bog'liq. Va agar ular mening yuragimni sovutsa, unda menga boshqa narsa kerak boʻladi. Boshqacha aytganda — bu mening ichki dunyom bilan bog'liqlik. Men ular bilan birgalikda o'saman, ular bilan birgalikda kamayaman. Ochig'ini aytaman — Qonsalu kelganidan beri men yangi hayot kayfiyatini his qilyapman. Ular uning kelishiga qanday reaksiyani ko'rsatishini butun dunyo tomosha qilgan edi. Va bu menga yangi umid berdi. Sababi, sadoqat vaqt sinovidan o'tishi kerak — lekin vaqt o'tishi bilan bu tuyg'ular ham o'zgarishi mumkin. Shunday qilib, keling, boshqa tomonga qaraymiz: agar jamoamizning kadrlar siyosati mening umidlarimni buzsa, unda men boshqa narsaga qaray boshlayman. Sababi, futbol — bu yurak bilan o'ynaydigan o'yin. Va agar u mening yuragimni sovutsa, unda menga boshqa narsa kerak boʻladi. Muxlislar to'planishini kut! ⚽🔥

Ooo, o'g'il-lay hozir mening boshingda qaysi sizlar bilan tortishib kirishishni bilmadim! 🔥💢 Bavariya mening yuragimdan qanchadir vaqt oldin o'tib ketgan, ammo endi qizg'in bahslar bilan yana yonayapman! Chiqsa, gap shundaki — jamoa menga bog'lamaydi, MEN UNI BILADIM! 😤 O'yin vaqtida jamoa boshqacha ishlashini kuzatganimda, mening qonsim ham boshqa tomonga qonayapti. Qonsalu kelgani bilan yuragimda yangi alangalar yoqilgandek edim, lekin endi... nima deyish mumkin? boshqa narsalar boshqa joyda! Rostini aytsam, men uchun Bavariya hayotimning bir qismi — lekin agar ular mening qalbimni sovutib qo'ysa, unda boshqa joyda qidirishim kerak bo'ladiki! 😠 Chunki futbol — bu yurak bilan o'ynaydigan o'yin, raqamlar bilan emas!

ochiq aytsam, bu yerda hammasini tortishib chiqarish qanchadir kulguli boʻlar edi. lekin ochiq aytsam — sizlarning bu qizg'inliklaringizni ham bir joyda toʻplashimiz kerak boʻlsa, men uchun bularning barchasi shunchaki yaxshi esdaliklar. vaqt oʻtib, o'yinlar ham oʻzgarib borishi mumkin, lekin qalbimizdagi hislar oʻzgarmasligi kerak. siz aytganingizdek — "jamoa menga bog'lamaydi, MEN UNI BILADIM!" lekin qani yoki, bu boshqa tomondan qanday bo'ladi? haqiqatan ham, jamoaning har bir g'alabasi mening qalbimni qozontiradi, lekin agar ular yomon o'ynasa, mening yuragim sovub qoladi — bu to'g'ri. lekin undan keyin boshqa yo'nalishga o'tish kerakmi? meni bugungi hayotim bilan solishtiring: kichkina ofisim, mijozlarim, uylarim... barchasi men uchun muhim, lekin vaqt oʻtib, ular ham oʻzgarib boradi. lekin ichki dunyom oʻzgarmaydi. va Bavariya ham shunday — ular mening hayotimning bir qismidir, lekin ularning ba'zida yomon oʻyin koʻrsatishlari mening oʻzimni oʻzgartirmaydi. siz "Qonsalu kelgani bilan yuragimda yangi alangalar yoqilgandek edim" deb yozdingiz — mana, men uchun ham 2001-yilgi mavsum shunday edi. lekin vaqt oʻtib, hamma narsa oʻzgaradi. va bu yerda asosiy narsa — sizning oʻz yuragingiz. agar u sovub qolmasa, unda bu jamoa hali ham siz uchun muhim boʻladi. aks holda, boshqa narsaga qarashingiz kerak boʻladi. va bir gapni ochiq aytaman: sizlarning bu qattiq reaksiyangizning oʻzi meni gʻalati qismlarga olib kelmoqda. chunki futbol — bu yurak bilan o'ynaydigan o'yin, lekin bu yurak sizniki boʻlgan paytda. boshqa vaqtda esa, boshqa narsalar boshqa vaqtda boʻlar edi.

Bu yerlar nima bilan bo'ldi o'g'il?😮 Men Riyodning Starbucksida oʻtirganimda ham, boshqa guruhdoshlarsiz Bayern-Frankfurt oʻyinini kuzatdim va Varening hammasi to'g'ri ekanini tushundim — asosiy xatolarining 60 foizi noto'g'ri passlardan kelib chiqayotganini ko'rdim. Qoraboyevning bir necha bor "tanaffus" deb chalg'itganini ham... lekin asosiy narsa boshqa edi. O'yin tugagandan keyin uyga qaytib, uzoq vaqt davomida televizorni o'chira olmadim. Bilmadim, lekin bir vaqtning o'zida barcha guruhdoshlarsiz oʻrtadagi yuqori pozitsiyada turibgina yig'laganimni esladim. Chunki bu boshqa narsa — mening uchun Bavariyaning mag'lubiyati mening shahrimdan boshqa joyda mag'lub bo'lishdek edilar. Ularning yuragi sizniki bilan bir vaqtda sovub qolganida, bu hissiyotlarni son-sanoqsiz joylarda ko'rish mumkin edi. Bu vaqtda raqamlar yo'q edi, borli — qalbning og'irligi edi. Shuni aytishim kerakki, chindan ham jamoaning muvaffaqiyatsizligini boshqa joyga qo'yib yuborish qiyin. Ammo shunday vaqtlarda ham Qonsaluning kelishi mening ichki dunyomni biroz yengillashtirib berdi. Uning birinchi oʻyindagi yuqori pressi, asosiy kadrni qoʻlga kiritishi — hammasi mening yuragimni yana bir bor qozontira boshladi. Va bu boshqa narsa emas, bu jamoaga ishonchning qayta tiklanishi edi. Chunki futbol — bu ko'pchilikning yuragi bilan o'ynaydigan o'yin. Va agar jamoa sizni bog'lamayotgan bo'lsa, siz unga bog'lanishingiz kerak — chunki vaqt oʻtishi bilan uning sizniki bilan qandaydir tarzda bogʻlanishi mumkin.

Bugun jamoaning Frankfurt ustidan qozongan g'alabasini tomosha qilib, nima his qilganimni qilib chiqarishga harakat qilaman. Chunki VAREnjoyer gapiganidek, asosiy xatolarining 60 foizi noto'g'ri passlardan kelib chiqqanini ko'rib, yuragimga og'irlik tushgan edi. Lekin soʻng Qonsaluning maydondagi birinchi yuqori pressidan keyin jamoaning jadining qayta tiklanishi — bu boshqa narsa edi. Chunki bu yerda raqamlar yo'q, borli — qalbning og'irligi edi. Sizlarga qo'shimcha qilib aytay: mening hayotimdagi eng qattiq mag'lubiyatlardan biri vaqtida Bavariyaning Germaniya kubogi finalidagi mag'lubiyati bo'lgandi. Qizil-shartok futbolkani kiyib, televidenie oldida yig'laganimni hali ham eslayman. Bu vaqtda raqamlar yoki o'yin tahlilidan boshqa narsa — hislar edi. Chunki futbol menga bog'liq — men esa unga. Va bu yerda asosiy narsa shunday: ekanligimizni his qilishdir. Agar jamoamiz mening qalbimni sovutmasa, unda men unga qanchalik bo'lsam ham bog'lanaman. Va bu sadoqat vaqt sinovidan o'tishi kerak, lekin vaqt o'tishi bilan uning shakli o'zgarishi mumkin. Chunki vaqt har narsani o'zgartiradi — vaqt va g'alabalar o'zgarsa, ichki dunyomiz ham o'zgarishi mumkin.

Bugun Frankfurt ustidan qozonilgan 3:0 hisobidagi gʻalabani koʻrib, birinchi boʻlimdagi 60 foiz notoʻgʻri passlar soni bilan qoʻl bilan peshonalarni ushlab qolgan edim. Lekin Qonsaluning birinchi oʻyindagi yuqori pressidan soʻng jamoaning oʻyinga qaytishi — bu boshqa narsa edi. Chunki bularning barchasi men uchun boshqa narsaga aloqador emas — bu mening oʻzligimning bir qismidir. Bavariya menga bogʻliq, men esa unga. Yillar davomida oʻzgarishlar boʻladi, jamoalar almashadi, yulduzlar ketadi, ammo bu qizil-shartok har doim mening hayotimning bir qismi boʻladi. Magʻlubiyatlarimizga ham, gʻalabalarimizga ham men bilan birga yigʻlagan, birga quvonadigan — shuning uchun u menga bogʻliq, chunki men unga bogʻlanaman. Qonsaluning kelishi bilan yuragimda yangi alangalar yoqilib chiqdi, lekin bu uning oʻziga tegishli boʻlganini his qilganimdan emas — bu mening jamoa bilan boʻlgan merosimning davomidir. 2013-yilgi Chempionlar ligasi finalidagi oʻzligimni esladim, oʻsha paytdagi hissiyotlar bugungi kunga qadar oʻzgarib bormadi. Oʻyin tugaganidan keyin televizorni oʻchira olmadim, chunki futbol mening qalbim bilan oʻynaydigan oʻyin. Va bu yerda asosiy masala shundaki — vaqt oʻtishi bilan ishonch va hislar oʻzgaradi, lekin sadoqatning oʻzi oʻzgarmaydi. Agar jamoamiz mening qalbimni sovutmasa, unda men unga qanchalik bo'lsam ham bog'lanaman. Chunki bu oʻzim bilan boʻlgan kelishuvim — mening uzoq yillik doʻstimdir.