Bavariya hech qachon o'yinlarda yutqazmasligi kerakmi

Ochigʻini aytaman, bu gapni eshitganimda bir zumdayoq yuragimga tangancha tushdi — nafaqat chempionlikni, balki o'yinlar davomidagi oʻyinning oʻzini yoʻqotgan paytlarni esladim. Yetti oʻyinda foydalanib yuqoriga chiqqan jamoa, soʻnggi daqiqalarda qoʻygan ikkita gol uchun besh ochko bilan durang oʻynab, maydondan ketayotganda esa oʻziga xos "dushmanlarga qarshi gʻalaba" devoridan oʻtgan odamlar guruhining baqirigʻi... Mana shu yerda qiziqarli narsa boshlanadi: oʻzaro kurashdagi oʻziga xoslikni koʻramizmi yoki sof taktik qoʻpol magʻlubiyatni? Chunki shunday vaqtlarda jamoaning oʻyin uslubi, maydon ichidagi roli — bularning hammasi yuzaga chiqadi. Bahs tugamasdan oldin bir narsani aytay: Toshkent_bolasicheksizning "etnik duradgorlik" degani aslida nimaga ishlaydi?

Yigitlar, yuragim qabariydi... besh ochko bilan durang o'ynaganimizdagi olomonning "yutqazish kerak" deb baqirig'ini eshitdimmi — yetti kunga bo'g'ilib o'laman! Bu emas, bu oʻzini mening jamoamga qarshi qoʻyishga urinayotganlarning ovozidir! Besh ochkoni oldim — bo'ldi endi! “Nima qilish mumkin?” deb o'ylaydiganlarni ham koʻraman. Ammo maydonda boʻlish oʻzimga oʻzim: menga ayting, natija oʻrniga, bayram qilishdek boshqa narsa yoʻq. Yetti oʻyin davomida foydani his qilgan, soʻnggi daqiqada esa qaytib kela olmagan jamoani koʻrganingizday boʻlsin — bu jamoa, bu taʼlimotning oʻzidir! Toshkent_bolasicheksiz qiziq gapirgansan — yutqazmaslik toʻgʻrisidagi gap haqiqatan ham xayolotmi? Ha, mayli-da, buni qabul qilaman... lekin yaxshi, erkaklar, erkaklar! Jamoamizning yuragi bor — u yurak bilan oʻynaydi! Taktikada xatolar boʻlishi mumkin, lekin bu "magʻlub boʻlmaslik kerak" gʻoyasini buzadi? Yoʻq! Bu yurakning oʻzidir! Ushbu oʻrtada Jasuruzning "oʻziga xoslikni koʻramizmi yoki taktik qoʻpol magʻlubiyatni?" degan savoliga javob: bu aslida yurak bilan ishlaydigan jamoa uchun "jami koʻrsatkichlar" emas! Oʻyinni oʻynab, foydalanib oʻtgan, soʻnggi daqiqada qoʻygan ikkita gol uchun besh ochko bilan durang oʻynagan jamoa — mening jamoam! Bu juda oddiy: bu yurak muammosi! Mana, keling, bundan keyin nimaga e’tibor qaratsak? Maydon ichida olishuv, oʻyinning oʻziga eʼtibor yoʻqotilishi — bu men uchun ajib emas! Chunki Bavariya uchun gʻalaba va magʻlubiyat normaldir... lekin bu "yutqazmaslik kerak" gʻoyasi uchun meni hayratda qoldiradigan narsa — yoʻq, bu aslida katta ekan! Qani, keling, qolganlarga savol: agar yuragingizni his qilmasangiz — buni qanday tushunasiz?

Ochigʻini aytaman, yigitlar — bu yerda haqiqatan ham qiziqarli tugun bor. Keling, birinchi boʻlib shuni tushunasiz: besh ochko bilan durang o'ynamaganimizdagi olomonning baqirigʻi borasiga kelganimizda, bu endi faqat natija bilan bogʻliq emas. Mening jamoam haqida gapirganda, men futbolni toʻgʻridan-toʻgʻri his qilishga odatlanganman. Xullas, hisob-kitob qilishdan oldin oʻziga xos bir narsa bor: yetti oʻyinda foydani his qilish va soʻnggi daqiqada qoʻygan ikkita gol uchun besh ochko bilan durang oʻynash — bu narsa raqamlarga koʻra oʻzini koʻrsatadi, lekin ularni kimdir "qoʻpol magʻlubiyat" deb atasa, men bunga qoʻshilolmayman. Chunki u yetti oʻyinda foyda keltirgan jamoa! Toʻgʻri, magʻlubiyat har qanday jamoaning qismidir, lekin Bavariya uchun bu boshqa maʼnoni anglatadi. Muxlislar sifatida biz koʻproq narsani his qilishimiz mumkin. Bu yerda raqamlar asosiy narsa emas — yurak hissi asosiy. Demak, keling, asosiy savolga oʻtamiz: agar jamoangiz sizning qonuniy hislaringizni qondirmasa, u holda yutqazishga ruxsat berishingiz mumkinmi? Menimcha, yoʻq. Chunki bu barcha vaqtlar davomida jamoamizni kuchaytirib kelgan yurakdir.

hammasini to'g'ri tushundim, oʻz vaqtida norasmiy o'tirganlarimizdek gapiryapman. o'sha 2010-yilgacha bo'lgan davrni eslayman — bayerlar xuddi erkaklar kabi o'ynardi, maydonlarga yugurib borardik, yigirma mingdan ortiq odam shovqin chiqarib o'zlarini yoqardi. chempionlar ligasining chorak finalida marseylaliklar bilan o'ynaganimizni barchasi xotirda — olomon maydonda bo'lmagan o'yinchilarga qarshi chiqishdi, bir kishi "yutqazib bo'lmaymiz" deb baqirdi, qolganlari esa "faqat g'alaba!" deb jim qildilar. keyin esa bitta gol yetarli bo'lmay qoldi, yetti daqiqa qolganida ikki gol urib, ketdi. besh ochko bilan durang — bu mening jamoam uchun katta tarix, chunki biz o'yinni davom ettirdik, foyda qildik, ammo so'nggi daqiqalarda maydondan chiqib ketishimizga to'g'ri keldi. bizning vaqtimizda durang ham mag'lubiyat edi, lekin kimdir "yutqazish kerak" deb bo'kirsa, ularni maydondan chiqarib yuborishardi. endi esa har narsa boshqa — hisoblar bilan ham, hislar bilan ham. lekin bularning barchasi mening jamoamni yaxshi ko'ruvchi yuragimni qoniqtirmaydi. chunki bu yerda asosiy narsa yurak, taktikalar emas. agar yuragingizni his qilmasangiz, buni qanday tushunasiz?

qachon jamoa yuragini eslar edim — 2013-yil chempionlar ligasi finalidagi dahshatli kechada edi, lissabonliklar bilan o‘ynaganimizda. maydon markazida bir qarab turdim — olomonning "yutqazib bo‘lmaymiz!" degan baqirig‘i maydon uzoqlarini qoplab ketdi. soʻnggi daqiqada ribberyning boshi bilan bitta gol yetarli bo‘ldi, lekin ketidan kelgan harakat — bularni hammasi esimda. to‘pga o‘zim urinib ko‘rgandek edim, har bir daqiqani his qilish. shu o‘sha vaqtda tushundim — Bavariya uchun yutqazish "halok bo‘lish" kabi. mayli natijaga qarang, lekin yurak bilan uzoqroq yurganlarimiz uchun bu boshqa narsa. OfsaydShoh eslab o‘tganidek yetti daqiqada ikki golni hisobga olish kifoya — lekin men bu vaqtlarni boshqa tarzda ko‘raman. besh ochko bilan durang o‘ynamaganimizdagi olomonning baqirig‘i "yutqazib bo‘lmaymiz" degan imkoniyatning o‘zini yo‘qotish edi. foydalanib yuqoriga chiqib, soʻnggi daqiqalarda qayta boshlash — bu qolgan vaqtni his qilib o‘ynagan jamoaning ishi. lekin bularning barchasi boʻlgusi mag‘lubiyatning birinchi belgisi edi. chunki javob bor — faoliyatimizning barcha yillarida biz "faqat g‘alaba" degan taglamani eshitib keldik, lekin bu to‘pni maydon markazida ushlab turibmiz. bunda "xotirjamlik" bor — bu yerda raqamlar emas, hislar asosiy. to‘g‘risi, jamoa yuragini eslab o‘ynagan vaqtlarimizda nega hech qachon mag‘lubiyatni maʼqullaymiz? "normallik" degan gaplar bilan hozirgi vaqtdagi bahsni oqlab bo‘lmaydi. mag‘lubiyatlar bor, lekin Bavariya uchun bu boshqa maʼnoni anglatadi — chunki muxlislar sifatida biz yurak bilan bog‘lanamiz. olomonning "yutqazish kerak" degan baqirig‘i esa aslida "kech bo‘ldi" degan bildirmas edi. chunki foydani his qilish bilan o‘yinni davom ettirish — bu vaqtda jarohatlar va kayfiyatning o‘zi esga keladi.

Hammaga salom. Eshitganmancha, yetti oʻyinda foyda olish bilan yuqoriga chiqib, soʻnggi daqiqalarda ikki gol qoʻyib, besh ochko bilan durang oʻynaganimizdagi olomonning "yutqazish kerak" degan baqirigʻi bor ekan. Bu vaqtda qoʻyilgan ikkala golni ham koʻrganman — birinchi golni burchakka tomon qoʻyib, ikkinchisi esa oldin qanotdan kelgan to‘pni markazda bosib, darvozabon ham hech narsa qila olmagan holda oʻtib ketdi. Qoʻyilgan har ikki gol ham maydonda qaltirash boshlangan vaqtga toʻgʻri keldi — yelkalarimiz qoʻrquv bilan qiynamay qoʻygan edi. Besh ochko bilan durang oʻynaganimizdagi olomonning "yutqazish kerak" degan baqirigʻi aslida futbolchilarda birdek his kelsa, maydondan chiqib ketishga majbur boʻlgan vaqtlardir. Sababi, oʻsha paytda jamoamiz yoʻqotib qoʻygan narsani — oʻyinni davom ettirish ruhiyatini.

O‘sha soʻnggi daqiqalarni koʻrib qolganimda yuragimning birdan tashlab ketganini eslayman. Ketgan ikki gol ham shunchaki shunday boʻlmadi — birinchisi toʻgʻri burchakdan, ikkinchisi esa maydon oʻrtasida hamma narsani bosib oʻtib, darvozabonning qoʻlini toʻsib ketdi. Yelkalarimiz qaltiragan paytda futbolchilar ham xuddi shunday his qilganlar. Qizigʻi shundaki, shunday vaqtlarda oʻzimizni eslayman — birinchi safarlardan, stadionda qizil chiroqlar ostida qoʻshiqlar aytganimizdan beri. Oʻshandan beri oʻsib, kattalashganimizda boʻlsin, lekin maydon ichidagi bu "yurak urishi" oʻzgarmagan. Oʻyinni davom ettirish ruhiyatini yoʻqotib qoʻygan vaqtlar bor — boʻlmasa ham, boʻlsa ham, ular tarix boʻlar edi. Besh ochko bilan durang oʻynagan vaqtlarimizda koʻp narsani eshitdik, lekin asosiy ovozimizning oʻzini eshitmadik. "Yutqazish kerak" degan baqiriqlar aslida maydondagi qoʻrquvning ovozidir. Xullas, oʻsha kecha shunday boʻlib qoldi — foydali oʻyin, foydali natija, lekin qolganlar uchun yurakni eslatuvchi vaqti yoʻq edi. Shu sababli, oʻsha paytlarda magʻlubiyatni maʼqullay olmayman. Chunki Bavariya uchun oʻyin davom etishi — oʻsha yurakning oʻzidir.

Besh ochko bilan durang oʻynaganimizdagi olomonning "yutqazish kerak" degan baqirigʻi mana shunday vaqtda toʻgʻri keladi — soʻnggi daqiqalarni his qilish, qolgan vaqtni qayta boshlash uchun maydon markazida toʻp bilan qolish. O'zingiz ham bayernlarning tarixida bo'lgan kabi, yurak bilan o'ynagan vaqtlarimizni eslasam, bu gaplar hech qachon to'g'ri kelmasdi. Chunki oʻsha vaqtlarda qoʻrquv bilan yelkalarimiz qaltirar, ammo bayernliklar sifatida biz maydonda qolardik — chunki bu yerda foydalanib chiqish va davom etish ruhi bor. Yetti oʻyinda foydani his qilish? Ha, bu raqamlar bilan oʻlchanmaydigan narsa. Besh ochko bilan durang oʻynagandagi olomonning baqirigʻi aslida "kech boʻlmoqda" degan bildirmas edi — chunki foydani his qilish bilan oʻyin davom etadi, lekin yurak bilan bogʻlanmagan vaqtlar bundan mustasno. Va men shuni aytmoqchiman: bayernliklar sifatida maydonda qolish — bu aslida foydalanib chiqish va davom etishning oʻzidir. O'yinga qaytgan vaqtlarimizda kimdir "yutqazish kerak" deb boqirsa, ularni maydondan chiqarib yuborishardi — chunki bu yurak bilan bogʻliq narsa edi. Endi esa har narsa boshqa — hisoblar bilan ham, hislar bilan ham. Lekin mening jamoam uchun asosiy narsa yurak, taktikalar emas. Va bularning barchasi mening uchun tarix boʻladigan vaqtlar.

Olaming! muxlislarcha yomon narsa — bu mening jamoam uchun yutqazish kerakligi degan gapni eshitish. olamdan qanchalar vaqtlar oʻtib ketmasin, men ularni his qilishni davom ettiraman. oxirgi besh ochko bilan durangdagi olomonning baqirig'ini eshitganman — "yutqazish kerak" degan so'zlar endi boshqa maʼnoni anglatadi. mayli, raqamlar foydani koʻrsatishi mumkin, lekin jamoamizni qon toʻkib, uning uchun o'ynagan vaqtlarimizni hech qanday hisobchi qora tosh bilan koʻrsatmaydi. bu yerda asosiy narsa — yurak! olomonning "yutqaz" deb baqirgan vaqti men ham qaltiradim, lekin shu paytda jamoamiz maydonda qolardi — chunki foydalanish ruhi mavjud edi. shunday vaqtlarni eslab, men allaqachon jamoamizning kuchi va insoniyligi bilan faxrlanaman. shuningdek, chempionlar ligasidagi oʻsha 2010-yilgi oʻyinni eslaganimda — olti daqiqa ichida ikki gol qoʻygan vaqtlardagi qoʻrquv va keyingi qoʻrquvni his qildim. lekin shunday vaqtlarda jamoamizga qarshi chiqish — bu hech narsaga oʻxshamaydi. bunday vaqtlarni eslab, mening jamoam uchun yutqazish kerakmi degan soʻzni butunlay rad etaman!

Besh ochko bilan durang oʻynagan vaqtni unutib boʻlmaydi, biroq "yutqazish kerak" degan baqiriqlar maydonda qolgan ruhni koʻrmaganlar uchun boʻlgan. chunki yetti oʻyinda foydani his qilgan vaqtlarimizda olomonning qoʻrquvi bilan qaltiragan vaqtlar ham bor edi — men oʻsha 2010-yilgi chempionlar ligasi finali oldidan oʻzingizni maydon markazida deb hisobladim. savol beraman: avvaliga 2012-yilgi finaldagi boʻlganini bilsangizmi? olti daqiqa qolganida toʻplarni ikki marta oʻtkazib yuborgan vaqtlardagi qoʻrquvni yurak bilan eslasangizmi? oʻsha yerda hisoblar oʻzi narsa edi, lekin jamoaning oʻzini yurak bilan oʻynagan vaqtlarini koʻrib, ularni hisobchi bilan oʻlchab boʻlmaydi. shu sababli, "yutqazish kerak" degan baqiriqlar yoʻqotilgan foyda emas, qoʻrquvning oʻzini koʻrsatadi — chunki Bavariya uchun oʻyin davom etishi nafaqat raqamlar, balki tarixdir.

Qani endi, oʻtgan hafta oʻyinni tinglab oʻtirgandim, oʻtkir eʼtibordan qochib oʻta olmadi. Besh ochko bilan durang oʻynaganimizdagi "yutqazish kerak" degan baqiriqlar hali qulogʻimda. Ha, shu vaqtda birinchi gol taʼmagach, oʻrtoqlarim bilan tomoshaga qoʻshilib ketgan edim — toʻp maydon oʻrtasida edi, qoʻrquv bilan yelkalarim qaltirardi. Ammo, qoʻshni bilan gaplashar ekanmiz, eʼtiboringizni tortadigan bir narsa boʻldi: olomonning ikki turdagi ovozini eshitdim. Birinchisi — "yutqaz!" degan qichqiriq, ikkinchisi esa maydondagi jamoamizning oʻziga qarshi qoʻrquv va ishonch aralashmasi. Bu nafaqat hisob, balki tarixdir. Eslab qoladigan vaqt shunday kechdi: toʻrtinchi hakam koʻrsatgan qoʻshimcha vaqtda, maydon markazida toʻp bilan qolgan futbolchimizna uning oldidan yugurayotgan raqibning bosimiga qaramay, boshqa yoʻnalishga tomon otildi. Raqib unga qadar yetib borolmay qoʻydi, oʻzining himoyachisiga yoʻl berdi. Natija — burchakka toʻp uzatildi, darvoza tomon yoʻl oldi. Muxlislar esa… jim boʻldilar. Sababi, qoʻrquv bilan oldindan koʻra boshlash: "yutqazib qoʻyamizmi?" degan savol tugʻildi. Va shunday vaqtlarda, aslida, jamoamizning qanchalik qadimgi va mustahkam o'tirganligi keladi. Chunki oʻsha oʻyinda gol yoʻq edi, lekin hishimizga nima boʻlayotgani tushungan edik — gʻalaba yoʻq, ammo magʻlubiyat ham yoʻq. Besh ochko bilan durang oʻynaganimizdagi voqealarni eslaganimda, men oʻzimni 2008-yilda Istanbulda boʻlgan vaqtlarim bilan solishtirdim. Oʻshanda ham besh ochko bilan durang oʻynagandik, oʻzaro oʻyinlarda esa bittagina ochko yoʻq edi. Lekin shunday vaqtlarda, muxlis sifatida, siz jamoangizning tarixini his qilasiz — bu yerda hisoblar ikkinchi oʻrinda turadi. Bu "his"ni kimdir boshqa qanday oʻlchash mumkin? Qat'iy maʼnoda, bu bilan hech qanday raqam oʻlchamasdi.

2:0 hisobda ortda boʻlgach, soʻnggi daqiqalarda ikkita gol oʻtkazib, besh ochko bilan durang oʻynaganimizdagi olomonning "yutqazish kerak" degan baqirigʻiga chin dildan qaytaman. U vaqtda oʻyinga qattiq berilganlikni koʻrgan edim — futbolchilarning yelkalari qaltirar, ammo kimdir oʻzini ushlab turardi. Oʻshanda mening ham qoʻlimdan kelganini his qilganman: boʻshang bilan qoʻshilib ketgan edim, lekin ichimdagi qoʻrquvni yengib oʻtishga harakat qilganman. Chunki Bavariyada bunday vaqtlar tarix. 2012-yilgi finalni eslayman — olti daqiqa qolganida ikki bor imkoniyatni oʻtkazib yuborgan vaqtlarni. Oʻshanda ham hislar shunday edi: qoʻrquv bilan yurak urar, ammo oʻyindan chiqib ketish mumkin emas edi. His qilardim — jamoamiz maydonda qoladi, chunki bu yerda raqamlar emas, balki tarix yoziladi. Besh ochko bilan durang oʻynagan vaqtlarimizda "yutqazish kerak" degan baqiriqlar haqiqatan ham qoʻrquvning ovozidir. Lekin aynan shu qoʻrquv bilan birga jamoamizning tarixidan oʻz imkoniyatini oʻtka-zib ketgan vaqtlarni eslasam, bu gaplarning asl maʼnosi oʻzgaradi. Chunki Bavariya uchun oʻyin davom etishi — bu tarixda qolgan vaqtlarni yaxshi boʻlishiga umid qilishdir.

Odamlar bilan gaplashar ekanman, oʻzimni his qilish qanchalik osonligini tushunaman. Bir daqiqasiz — maydondagi qiyinchiliklar, soʻnggi daqiqalardagi qoʻrquv, muxlislarning baqirigʻi… Ammo bularning hammasi bir vaqtning oʻzida ikki xil maʼnoni anglatadi. Chunki Besh ochko bilan durang oʻynaganimizdagi "yutqazish kerak" degan baqiriqlar aslida qanchadir hislarni ifodalaydi. Bu yerda asosiy narsa — hislar va tarix. 2012-yilgi finalda olti daqiqa qolganida ikki bor imkoniyatni oʻtkazib yuborgan vaqtlarni eslasam, oʻshanda ham qoʻrquv bilan yurak urar, ammo oʻyindan chiqib ketish mumkin emas edi. His qilardim — jamoamiz maydonda qoladi, chunki bu yerda raqamlar emas, balki tarix yoziladi. Besh ochko bilan durang oʻynaganimizdagi olomonning qichqirigʻini eshitib, ichimdagi qoʻrquvni yengishga harakat qilganman. Boʻshang bilan qoʻshilib ketgan vaqtlarni eslasam, oʻshanda mavjud boʻlgan ruh ham oʻsha qoʻrquv bilan aralash edi. Chunki Bavariyada bunday vaqtlar tarix. Va shuning uchun aytish kerakki — bu qichqiriqlar yoʻqotilgan foyda emas, balki qoʻrquvning oʻzini koʻrsatadi. Qisqasi, Besh ochko bilan durang oʻynaganimizdagi voqealarni eslaganimda, oʻz ichimdan soʻrayman: "Hislar bilan oʻyinni davom ettirganlar yoki hisoblar bilan?". Va javob allaqachon tarixda yozilgan.